Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Παρακολουθώντας την επικαιρότητα θυμήθηκα τον μύθο που περιγράφεται στα έργα του Ομήρου. Ο Οδυσσέας κατόπιν εντολών της Κίρκης έπρεπε να περάσεις από τα στενά που από την μία πλευρά ήταν η Σκύλλα , όπου ήταν ένα τέρας του μύθου, όπου είχε 12 παραμορφωμένα πόδια και 6 μακριούς λαιμούς που κατέληγαν σε 6 κεφάλια με τριπλές σειρές δόντια, και από την άλλη ήταν η Χάρυβδη, όπου ρουφούσε το νερό και στη συνέχεια το έφτυνε, η Χάρυβδη που μπορούσε να καταπιεί ολόκληρα πλοία ήταν το πιο τρομερό τέρας, αφού μπορούσε να σκοτώσει όλους τους συντρόφους του Οδυσσέα, και βέβαια και τον ίδιο, ενώ η Σκύλλα με τα παραμορφωμένα κεφάλια απλά έτρωγε διάφορα είδη ψαριών, αλλά και ενίοτε ανθρώπους.
Οι συμβουλές της Κίρκης ήταν όταν ο Οδυσσέας περάσει από τις Πλαγκτές Πέτρες, όπου δρούσαν τα συγκεκριμένα τέρατα, να περάσει κοντά από την Σκύλλα, και αυτό είχε βέβαια ως αποτέλεσμα να χαθούν μόνο 6 άνθρωποι και όχι όλοι όσοι ήταν στο πλοίο. Ο μύθος αυτός όμως δυστυχώς συνδέεται με την τωρινή Ελληνική πολιτική σκηνή. Τα ΜΜΕ αφήνουν να εννοηθεί πως η λύση είναι μόνο δυο άνθρωποι, δηλαδή ο παρών πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, και ο προηγούμενος, δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας. Ας πάμε όμως μερικά χρόνια πίσω για να δούμε πως μπορεί ένας λαός να σπάσει τις αλυσίδες των εναλλασόμενων κομμάτων. Ο νεαρότερος τότε Τσίπρας εμπνέοντας έναν ολόκληρο λαό, όπου περνούσε στην δίνη των μνημονίων με τον μεστό και αντισυστημικό πολιτικό του λόγο έσπασε την δυαρχία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και έδωσε σε έναν ολόκληρο λαό, ακόμα και σε αυτούς που δεν τον ψήφισαν το 2012 και 2015 την εντύπωση ότι θα σπάσει τα δεσμά που τον είχαν οδηγήσει τα μέχρι εκείνη την στιγμή δυο μεγάλα κόμματα.
Ο Τσίπρας το 2015 οδηγήθηκε στην εξουσία, μετά από ένα βασανιστικό πρώτο εξάμηνο οδήγησε τον λαό σε δυο μνημόνια ακόμα. Οι οπαδοί του σήμερα υποστηρίζουν ότι μπορεί όντως να έκανε λάθη, αλλά τουλάχιστον δεν έκλεψε. Ας μιλήσουμε όμως ανοιχτά για αυτό το επιχείρημα. Αλήθεια όταν δημιουργείς ένα πλεόνασμα 50 δις Ευρώ με λεφτά του Ελληνικού λαού, που αναφέρεται μάλιστα πολλές φορές από τους αντιπάλους του ως ματωμένο πλεόνασμα, πας ένα μέρος αυτών στο χρέος και αφήνεις 37 δις στο ταμείο της χώρας, και δεν επιστρέφεις ούτε ένα δις πίσω σε αυτούς που το πήρες, και εντέλει έρχεται η επόμενη κυβέρνηση και ούτε αυτή επιστρέφει το ποσό αυτό, αυτό τι ονομάζεται; Το κλέψιμο δηλαδή αγαπητοί οπαδοί του Τσίπρα ορίζεται μόνο όταν βρεθούν χρήματα στην τσέπη σου; Δεν μπορεί κάποιος να κλέψει και με αυτόν τον αριστουργηματικό τρόπο.
Για να ξεκαθαρίσω κάτι, και εγώ τότε ήμουν οπαδός του Τσίπρα, λάθος ή σωστό ας κριθεί, αλλά όταν είδα αυτή την αδικία εις βάρος του λαού μας και ειδικά όταν είδα την κατάληξη όλης αυτής της περιπέτειας, νοιώθω ότι προδόθηκα και οφείλω να αναγνωρίσω και τα λάθη μου. Το μνημόνιο που έφερε το υπερταμείο δέσμευσε την χώρα για πολλές δεκαετίες, που βιολογικά δεν θα προλάβω να τις ζήσω όλες, δεν θα προλάβετε και εσείς που διαβάζετε αυτό το άρθρο. Υπάρχει το ακόμη όμως καλύτερο, ο Γιούνγκερ σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί και έχουν διαψευστεί από κύκλους και όχι τον ίδιο τον Τσίπρα είχε προτείνει να φορολογηθούν παραπάνω οι εφοπλιστές και ο Τσίπρας αρνήθηκε. Εκεί μάλιστα φέρεται ότι είπε ο Γιούνγκερ ότι εγώ στο λέω και είμαι δεξιός και εσύ υποτίθεται ότι είσαι αριστερός. Δεν μπορώ βέβαια να γνωρίζω αν υπήρχε αυτός ο διάλογος, αλλά είτε υπήρχε είτε όχι δεν παύει να μπαίνει το ερώτημα, αφού ήσουν αριστερός γιατί δεν το έκανες; Και ας το αφήσουμε αυτό στην άκρη, γιατί σε όλα όσα έλεγες έκανες ακριβώς το αντίθετο. Κατηγορούσες τον Σαμαρά για φοροληστεία όταν μετέτρεπε το 14% του ΦΠΑ σε 18%, και εσύ ο ίδιος το 18% το έκανες 24%.
Είναι ωραίο να παριστάνει κανείς πως δεν έχει κυβερνήσει ποτέ αυτόν τον τόπο, όταν ο ίδιος όχι μόνο φέρει μέρος της ευθύνης, αλλά καλλιέργησε και το πνεύμα στον Ελληνικό λαό ότι θα τα αλλάξει όλα, και εντέλει έκανε μια από τα ίδια και χειρότερα. Ο Τσίπρας οδήγησε τον κόσμο στην απογοήτευση, και έκλεψε τα όνειρά του για μια καλύτερη ζωή που θα έφερνε η αριστερά. Υπάρχουν αριστεροί στην Ελλάδα που ντρέπονται να πουν την λέξη γιατί θα τους συνδέσουν με τον Τσίπρα, θα ακούσουν το σας είδαμε και εσάς ποιοι είστε. Ο Μελανσόν, που το κόμμα του ανήκει στην ίδια ευρωπαϊκή οικογένεια με τον ΣΥΡΙΖΑ, το 2018 είπε για τον Τσίπρα ότι είναι μια από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής.
Για εμένα ο Τσίπρας είναι η σύγχρονη Χάρυβδη, και εκεί συνδέεται με τον μύθο. Ρούφηξε ολόκληρη την ιδεολογία της αριστεράς, φτύνοντάς την και σπείροντας το χάος και την καταστροφή. Αυτή η σύγχρονη Χάρυβδη μάλιστα σήμερα παρουσιάζεται σαν η μοναδική λύση απέναντι στον Μητσοτάκη, χωρίς να υπάρχει ακόμα κόμμα, χωρίς θέσεις και με μια ρευστή ιδεολογία, και απλά με την επίκληση του μαύρου παρελθόντος του. Είναι αριστουργηματικός και πάλι ο τρόπος που προσπαθεί να πείσει ότι είναι ο μοναδικός. Έφυγε το 2023 και είπε ότι κάνει στην άκρη για να περάσουν οι επόμενοι. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ τότε επέλεξε για αρχηγό τον Στέφανο Κασσελάκη, έκανε πόλεμο ο οποίος είναι μοναδικός στα ιστορικά δεδομένα. Στην αρχή προσπάθησε να βάλει την Όλγα Γεροβασίλη να τον εκθρονίσει, δε τα κατάφερε, εντέλει ο Κασσελάκης ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και με τους διακόπτες του κόμματος κλειστούς, αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε λευκή απεργία, πήρε στις Ευρωεκλογές του 2024 14, 92% μειώνοντας όμως την διαφορά με την ΝΔ που πήρε 28,31% στις 13,39 μονάδες. Ο ίδιος ο Τσίπρας στις εκλογές του Ιουνίου του 2023 πήρε 17,83% με την ΝΔ να παίρνει 40,56%, δηλαδή η διαφορά ήταν 22,73 μονάδες. Στην συνέχεια έκανε το πραξικόπημα του μπουζουκτζίδικου, που έστειλε εκτός προεδρίας τον Κασσελάκη και έφερε τον Σωκράτη Φάμελλο, που τον έβαλε να πει για πρώτη φορά στα Ελληνικά χρονικά τουλάχιστον ότι εμείς υπάρχουμε υπέρ ενός άλλου κόμματος που είχε μόλις ανακοινωθεί. Τώρα αυτόν τον σύγχρονο εφιάλτη που λέγεται Σωκράτης Φάμελλος τον έχει σχεδόν αποπέμψει από το νέο του κόμμα, τον είχε μάλιστα περιφρονήσει μαζί με άλλους όταν τον τοποθέτησε στο θεωρείο. Η σύχρονη Χάρυβδη πλέον αποφασίζει μόνη της ποιον θα κρατήσει από το παλαιό κόμμα και ποιόν όχι.
Έτσι πάμε στη Σκύλλα, τον Μητσοτάκη, που ναι μεν δαγκώνει αλλά αφήνει και κάτι, είναι αυτός που προτίμησε ο Οδυσσέας για να ξεφύγει. Ο Μητσοτάκης που είναι ηγέτης ενός κόμματος που χρωστάει περίπου 500 εκατομμύρια Ευρώ. Είναι ο άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομα του με την καταστροφική πολιτική την περίοδο του Κορωνοϊού. Έχει συνδέσει το όνομά του με το σκάνδαλο predator, και βέβαια με το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. Στην εξίσωση μπορούμε να βάλουμε και τον ΟΠΕΚΕΠΕ και πολλά άλλα. Ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι επειδή η ΝΔ ήδη είχε κυβερνήσει και πριν την περίοδο 2015-2019, γνώριζε ο Ελληνικός λαός για ποιούς πρόκειται, όπως γνωρίζει και για το ΠΑΣΟΚ που χρωστάει και αυτό περίπου τα ίδια με την ΝΔ. Τα χρέη των δυο κύριων κομμάτων της μεταπολίτευσης αγγίζουν και ξεπερνάνε το 1 δις, ωστόσο από τι φαίνεται δεν είναι οι μόνοι κομματικοί οργανισμοί που χρωστάνε χρήματα στο ελληνικό δημόσιο. Ο Κασσελάκης αν και ο ισολογισμός του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει μηδενικά χρέη μίλησε για μαύρα ταμεία που κανένας δεν έψαξε. Το ΚΚΕ φαίνεται πως έχει πάρει δάνεια ύψους 6.000.000 € και έχει περίπου 1.000.000 € που χρωστάει ακόμα και το αποπληρώνει κανονικά. Σίγουρα πολύ μικρότερο χρέος από τα υπόλοιπα κόμματα και σίγουρα αποπληρώνεται με θυσίες, και δεδομένου της κρατικής επιδότησης που παίρνει λόγω του ποσοστού του, μοιάζει πιο λογικό χρέος από τα δυο κόμματα που έχουν κυβερνήσει.
Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι ποιος μπορεί να γίνει ο σύγχρονος Οδυσσέας, και η αφορμή που έχει δοθεί για να κάνω αυτούς τους συνειρμούς είναι ο ίδιος ο Τσίπρας που μιλάει για την Ιθάκη και παρομοιάζει τον εαυτό του σαν τον Οδυσσέα, μόνο που δεν έχει καταλάβει ότι σε αυτόν τον μύθο ο ίδιος παίζει τον ρόλο της Χάρυβδης. Οι δημοσκοπήσεις σήμερα δίνουν ένα ποσοστό γύρω στο 13-16% στην ΕΛΑΣ, όταν ο Κασσελάκης είχε πάρει 17,83%, του δίνουν την δεύτερη θέση, αλλά όπως πολλές φορές έχω γράψει οι δημοσκοπήσεις δυστυχώς δε λένε πάντα την αλήθεια, αυτό άλλωστε έχει φανεί και από τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων 10 ετών, όπου όλες έπεσαν πανηγυρικά έξω σε πολλά επιμέρους σημεία, δεν είχαν προβλέψει την διαφορά των 20 μονάδων το 2023 και πολλά άλλα, τα οποία μπορείτε να τα βρείτε και σε παλαιότερα άρθρα μου.
Τα κόμματα που έχουν δημιουργηθεί έχουν θολώσει το πολιτικό σκηνικό, όμως μοιραία μετά την ώρα της κάλπης κάποιοι δε θα βρεθούν ούτε καν στην βουλή. Υπάρχουν κάποια κόμματα όπως το ΚΚΕ που δεν συζητάνε καν το πως θα μπορούσαν οι ίδιοι να κυβερνήσουν την χώρα αυτή. Υπάρχουν κάποια άλλα κόμματα, όπως η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελληνική λύση, με διαφορετικές προφανώς πολιτικές ταυτότητες, που είναι αρχηγικά. Υπάρχει όμως και δυο κόμματα που μπορεί να μην έχουν τη ν δέουσα προβολή, αλλά μοιάζουν σαν κάτι διαφορετικό. Το ένα δημιουργήθηκε από τα συντρίμια ενότς τραίνου, το κόμμα της Καρυστιανού, η Ελπίδα αν και σε λίγο πιο δεξιό μοτίβο, μοιάζει να κερδίζει έδαφος και όχι μόνο να μπαίνει στην βουλή, αλλά να εντυπωσιάζει και με το ποσοστό του.
Το άλλο κόμμα, οι Δημοκράτες, δημιουργήθηκαν από τα τερτίπια του Τσίπρα έναντι του τελευταίου νόμιμου αρχηγού του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ένας θύλακας Δημοκρατίας, ο οποίος το προηγούμενο Σαββατοκύριακο έκανε ένα πρωτοποριακό συνέδριο (metagora). Το κόμμα αυτό το φοβάται το σύστημα και μάλιστα το φοβάται τόσο πολύ που δεν καταγράφει καν το ποσοστό του στις περισσότερες δημοσκοπήσεις. Μπορεί να μοιάζει αρχηγικό, αλλά είναι το μόνο πράγμα που δεν είναι. Όλες οι αποφάσεις του παίρνονται με την μορφή της άμεσης δημοκρατίας. Τα μέλη του με άμεσο τρόπο (ηλεκτρονικές ψηφοφορίες) αποφάσισαν για το logo, το όνομα, τις θέσεις του και τα όργανά του. Τα ίδια τα μέλη του θα αποφασίσουν και το ποιοι θα είναι υποψήφιοι βουλευτές στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.
Οι Δημοκράτες καλούν όλον αυτόν τον απογοητευμένο κόσμο από το πολιτικό σύστημα να συστρατευθούν και να κερδίσουν μια νέα και αυτή την φορά σοβαρότερη ελπίδα. Δεν τάζουμε άλλωστε λαγούς με πετραχείλια και ούτε λέμε go back κυρία Μέρκελ, όπως έλεγε το αποπαίδι του συστήματος. Θα γράψω ότι εντωμεταξύ στην Σερβία κάποιοι απλοί άνθρωποι με μια λίστα που προσδιόρισε το φοιτητικό κίνημα κατάφεραν να ανατρέψουν τον Βούισιτς. Κάποιοι άλλοι στη Γαλλία και στην Αλβανία με το κίνημα τους προκαλούν τριγμούς στις κυβερνήσεις τους, και δεν αποκλείεται και εκεί να δούμε ανατρεπτικές ιστορίες. Ο οδοστρωτήρας που λέγεται Τσίπρας πρέπει αυτή την φορά να ηττηθεί, μαζί του θα πρέπει να πάρει και τον Μητσοτάκη. Οι παλαιές συνταγές και τα μεγάλα λόγια έχουν κουράσει τον κόσμο είναι η ώρα να δούμε κάτι διαφορετικό, αξίζει λοιπόν να δώσουμε την ευκαιρία σε αυτό. Μπορεί να σέβομαι τους ανθρώπους που ελπίζουν στον Τσίπρα, αλλά θα πρέπει να ασκήσω και την κριτική μου, αφού μας κοροΐδεψε τα προηγούμενα χρόνια, τώρα δεν θα το κάνει. Θα είναι εφιαλτικό το σενάριο Τσίπρας και κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση, και για αυτό πριν πάμε στις κάλπες καλό είναι να σκεφτούμε.
Κουραστήκαμε!!!!
