Παρακμή – Αδιέξοδα- Πόλεμος: “Η σωστή πλευρά της Ιστορίας”

Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος

Ο Κόσμος που ξέραμε μέχρι τώρα έχει καταρρεύσει. Η απειλή μιας νέας απείρως αιματηρότερης σύρραξης έχει επιστρέψει. Τίποτε δεν διαφαίνεται ικανό να μπορεί να ανακόψει τις διεργασίες δημιουργίας νέων διεθνών πραγματικοτήτων από άποψη Γεωοικονομική, Γεωπολιτική και Γεωστρατηγική. Την μεγάλη αυτή εικόνα συμπληρώνουν σαν αίτιο και αιτιατό μαζί : α) η κατάρρευση του διεθνούς δικαίου ( η απίσχανση του ΟΗΕ), β) η είσοδος στον ανταγωνισμό νέων δυνάμεων με μεγάλες, αν όχι απεριόριστες δυνατότητες, γ) η παρακμή και η ακύρωση, εκ των πραγμάτων, του ρόλου των ισχυρών μέχρι χθες και ιδιαίτερα των ΗΠΑ. δ) η μετατόπιση ισχύος από την Δύση στην Ανατολή (BRICKS) που έχει οδηγήσει σε ιστορικό αδιέξοδο τις οικονομίες του δυτικού καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού.

Η ήττα του Τραμπ επί του πεδίου στον πόλεμο των ΗΠΑ- Ισραήλ κατά του Ιράν, όπως και η ήττα των ξεπεσμένων μπουρζουάδων της Ευρώπης στον πόλεμο κατά της Ουκρανίας έχουν πάρει εφιαλτικές διαστάσεις. Τόσο σε ό, τι αφορά το οικονομικό κόστος όσο και το πολιτικό. Ήδη άρχισε να αχνοφαίνεται ότι η διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία οδηγεί το ΝΑΤΟ στον δρόμο της διάλυσης καθώς αδυνατεί πλέον να έχει ενιαία επιχειρησιακή στρατηγική. Η δε ιστορική αδυναμία της Γαλλικής Δημοκρατίας να κλείσει προϋπολογισμό αναπόφευκτα επηρεάζει αρνητικά και τον προϋπολογισμό της ΕΕ. Παρενθετικά, τολμώ να πω, ότι η ατέρμονη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία είναι μια στρατηγική επιλογή του Πούτιν με πολλούς στόχους. Και ο νοών νοήτω…

Η προσπάθεια του σκληρού πυρήνα των δυνάμεων της κοινωνικής συντήρησης να φορτώσουν τα κόστη των πολέμων αυτών και κυρίως τα κόστη της μετάβασης σε μία νέα, υποτίθεται, εποχή έχει πυροδοτήσει αντιδράσεις διαταξικού χαρακτήρα. Η συνεχής επιδείνωση όλων των δεικτών της οικονομίας των έως τώρα ανεπτυγμένων, λεγόμενων, δυτικών χωρών και η ανεξέλεγκτη αύξηση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους με την παράλληλη αύξηση της ανεργίας συμπληρώνουν το παζλ των αιτιών της δημιουργίας αυτής της κοινωνικής ζούγκλας που ζούμε. Οι προσπάθειες διαχείρισης της κρίσης με πολιτικές και στρατηγικές συγκρουσιακού διπολισμού μεταξύ των παραδοσιακών δυνάμεων της Δεξιάς και του Κέντρου δεν οδηγεί πουθενά. Διότι δεν είναι παρά μία αμυντική πολιτική του συστήματος απέναντι στην επίθεση που δέχεται και το ίδιο από την εμπορευματοποίηση της τεχνολογίας, της πληροφορικής και, ιδιαίτερα, της τεχνητής νοημοσύνης. Άλλη θα ήταν η πορεία της Ανθρωπότητας αν υπήρχε οργανωμένη αντίρροπη δύναμη – εν προκειμένω μια αξιόμαχη Αριστερά – που θα μπορούσε να επιβάλει την χρησιμοποίηση των κατακτήσεων της επιστήμης στοχεύοντας στις κοινωνικές ανάγκες και όχι στο κέρδος.

Ζούμε σε εποχές του παραλόγου, αν σκεφτεί κανείς ότι για τρίτη φορά μέσα σε 11 δεκαετίες το Σύστημα και πάλι προσπαθεί να ξεπεράσει την κρίση του επενδύοντας αλόγιστα και ανάλγητα στην πολεμική βιομηχανία και σε ένα μελλοντικό πόλεμο με χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές πάνω από τα κεφάλια μας. Η Αριστερά αυτοεγκλωβισμένη στην κυβερνησιμότητα , διεθνώς και σε όλες της τις εκφάνσεις, αδυνατεί να ανοίξει μέτωπα πάλης σε προοδευτική κατεύθυνση παλινδρομώντας απ’τα δεξιά ως τ’ αριστερά χωρίς ιδεολογικό πρόσημο, πρόγραμμα και στρατηγική. Είναι δε τραγικό ότι έτσι εγκαταλείπονται τα μέτωπα αμφισβήτησης και ανατροπής στις ακροδεξιές εφεδρείες του Συστήματος.

Και στα καθ’ ημάς:

“Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος πάει να πει πως του μοιάζει” είπε ο αείμνηστος Μάνος Χατζιδάκις. Και δυστυχώς το σύνολο των Κομμάτων εξουσίας και στον τόπο μας ζουν και αναπνέουν με τον νου και την καρδιά στην κυβερνησιμότητα. Δεν φοβούνται το συστημικό τέρας γιατί του μοιάζουν. Λειτουργούν διαγκωνιζόμενοι στα , εντός εισαγωγικών , μαρμαρένια αλώνια, των κουκιών και για το ποιός είναι ο πιό φερέγγυος και ικανότερος διαχειριστής του συστημικού ζόφου. Αφήνοντας, σε κάθε ευκαιρία, να φαίνεται καθαρά πρώτον: ότι δεν πρόκειται να θίξουν το δημοσιονομικό χώρο όπως τον θέλει η ελίτ του οργανωμένου και οικονομικού εγκλήματος που λεηλατεί τον τόπο αδιαφορώντας ουσιαστικά για την ακρίβεια και τις κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες. Δεύτερον: ότι βρίσκονται στην σωστή πλευρά της Ιστορίας στοιχιζόμενοι με την διεθνή τεχνολογική οικονομική ολιγαρχία. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δουν ότι ακριβώς γι αυτούς τους δύο λόγους βρίσκονται αντικειμενικά απέναντι στα προβλήματα και τις αγωνίες του 75% και πάνω του Ελληνικού Λαού. Σε ό,τι αφορά την Κεντροδεξιά του κ. Ανδρουλάκη και την Κεντροαριστερά του κ. Τσίπρα χαρακτηρίζονται από παντελή έλλειψη πολιτικής και στρατηγικής και γι’αυτό επιδίδονται στο κυνήγι κατεψυγμένων πολιτικάντηδων για να δημιουργήσουν τάχα υπέρ αυτών κλίμα κυβενησιμοτητας, ξεπερνώντας, φευ, τα όρια του γελοίου.

Η φθίνουσα πορεία της οικονομίας και τα αδιέξοδα έχουν θέσει σε τροχιά διάλυσης το κοινωνικό μοντέλο. Έτσι, οι υπηρεσίες των Τσίπρα – Ανδρουλάκη κρίνονται ανεπαρκείς για τις ανάγκες του Συστήματος. Γι αυτό και απεργάζονται μετεκλογικά κυβέρνηση τεχνοκρατών με επί κεφαλής τον ευρισκόμενο σε βαθιά κατάψυξη Βενιζέλο ή κάποιον άλλον επίσης κατεψυγμένο. Το πολιτικό κενό είναι μέγα και δεν καλύπτεται με τακτικισμούς και με νωπά ή κατεψυγμένα γκόλντεν μπόις. Μόνο μέσα από διεργασίες επανίδρυσης της Αριστεράς μπορεί να καλυφθεί σε προοδευτική κατεύθυνση. Αλλιώς, οτιδήποτε άλλο μοιάζει με να εκχωρείται αυτό το κενό στην Φασιστική Ακροδεξιά, με ό, τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Loading

Discover more from ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading