ΑΣΠΙ:Στην εποχή του κορωνοϊού

Ενημερωτικό δελτίο Απριλίου της δημοτικής παράταξης

Ο νέος ιός ήρθε για να ανα­στα­τώ­σει την καθη­με­ρι­νό­τη­τα μας και να δεί­ξει τη γύμνια μας. Απ’ ό,τι φαί­νε­ται ήρθε για να μεί­νει και να δοκι­μά­σει, εκτός από τις αντο­χές μας (ατο­μι­κές και συλ­λο­γι­κές), τα κοι­νω­νι­κά αντα­να­κλα­στι­κά μας.

Ξεκι­νώ­ντας από την πρό­λη­ψη απο­δει­κνύ­ε­ται πλέ­ον ότι σε παγκό­σμιο επί­πε­δο ο Π.Ο.Υ. απέ­τυ­χε στην έγκαι­ρη ενη­μέ­ρω­ση και αντι­με­τώ­πι­ση της σημε­ρι­νής κατά­στα­σης, ενώ τα περισ­σό­τε­ρα συστή­μα­τα υγεί­ας, όσο σύγ­χρο­να κι αν είναι, αδυ­να­τούν να αντα­πο­κρι­θούν.

Η υπαρ­κτή απει­λή για την παγκό­σμια υγεία έφε­ρε μαζί της μέτρα «κατα­στά­σε­ων έκτα­κτης ανά­γκης». Περι­στο­λή ατο­μι­κών κοι­νω­νι­κών ελευ­θε­ριών και επι­βο­λή τους μέσω των μηχα­νι­σμών κατα­στο­λής. Ανα­στο­λή εργα­σια­κών σχέ­σε­ων, αλλά και πολι­τι­κο-κοι­νω­νι­κών δικαιω­μά­των. Ευθύ­νη όλων μας να μην επι­τρέ­ψου­με αυτός ο τρό­πος δια­κυ­βέρ­νη­σης να γίνει η κανο­νι­κό­τη­τα, κατα­λύ­ο­ντας ακό­μα και την καθιε­ρω­μέ­νη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δημο­κρα­τία με τη στα­δια­κή επι­βο­λή αυταρ­χι­κών-ολο­κλη­ρω­τι­κών συστη­μά­των δια­κυ­βέρ­νη­σης. Να μην επι­τρέ­ψου­με τα μέτρα έκτα­κτης ανά­γκης να γίνουν μόνι­μα, για «το καλό μας». Πρέ­πει να ξέρου­με καλά ότι αυτά τα δικαιώ­μα­τα (πολι­τι­κά, κοι­νω­νι­κά, εργα­σια­κά, ατο­μι­κά και συλ­λο­γι­κά) που παρα­χω­ρή­σα­με οικειο­θε­λώς στους κρα­τού­ντες, για να προ­στα­τευ­θού­με από την απει­λή της παν­δη­μί­ας, εκεί­νοι δε θα μας τα επι­στρέ­ψουν το ίδιο οικειο­θε­λώς.

Η επί­κλη­ση της ατο­μι­κής ευθύ­νης επι­στρα­τεύ­ε­ται από την κυβέρ­νη­ση, για να καλύ­ψει τις δικές της ευθύ­νες. Η έφο­δος του ιού βρή­κε ένα σύστη­μα υγεί­ας ανο­χύ­ρω­το, συνέ­πεια μιας νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πολι­τι­κής που αντι­με­τω­πί­ζει το σύστη­μα υγεί­ας ως εμπό­ρευ­μα, και όχι ως αυτο­νό­η­το, δημό­σιο αγα­θό. Ακό­μα και σε επί­πε­δο απλών μέσων προ­στα­σί­ας (πχ μάσκες) του ιατρι­κού και νοση­λευ­τι­κού προ­σω­πι­κού, που εκτί­θε­ται καθη­με­ρι­νά στον κίν­δυ­νο να νοσή­σει από τον ιό. Πριν από λίγες ημέ­ρες είδα­με ότι η αστυ­νο­μία παρα­λί­γο να δια­λύ­σει συγκέ­ντρω­ση εργα­ζο­μέ­νων στο νοσο­κο­μείο «Ευαγ­γε­λι­σμός», εφαρ­μό­ζο­ντας το έκτα­κτο μέτρο της απα­γό­ρευ­σης των συνα­θροί­σε­ων προς απο­φυ­γή δια­σπο­ράς και διά­δο­σης του ιού, για να τους προ­στα­τέ­ψουν δηλα­δή μην κολ­λή­σουν μετα­ξύ τους! Υπο­κρι­σία και ευκαι­ρία για την κυβέρ­νη­ση να δοκι­μά­σει τα αντα­να­κλα­στι­κά μας για κάθε μελ­λο­ντι­κή απα­γό­ρευ­ση διεκ­δι­κη­τι­κών συγκε­ντρώ­σε­ων, που εδώ και και­ρό προ­σπα­θεί να επι­βάλ­λει. Να μην ελπί­ζου­με ότι πήραν το μάθη­μά τους οι κυβερ­νώ­ντες, να ξέρου­με ότι πρέ­πει εμείς, η κοι­νω­νία, να τους υπο­χρε­ώ­σου­με να αντι­με­τω­πί­σουν το σύστη­μα υγεί­ας όχι ως απόρ­ροια της ιδε­ο­λο­γί­ας τους, αλλά ως θέμα ζωής ή θανά­του.

Τα ΜΜΕ, τα περισ­σό­τε­ρα φερέ­φω­να της κυβερ­νη­τι­κής πολι­τι­κής και μηχα­νι­σμός προ­ώ­θη­σης της κυβερ­νη­τι­κής προ­πα­γάν­δας, δια­γκω­νί­ζο­νται στη δημιουρ­γία ενός φοβι­κού, τρο­μο­λα­γνι­κού κλί­μα­τος, προ­κει­μέ­νου να υπε­ρα­σπι­στούν την ανα­γκαιό­τη­τα των μέτρων, επι­στρα­τεύ­ο­ντας και fake views (π.χ. παρα­λία Θεσ­σα­λο­νί­κης), ενι­σχύ­ο­ντας ακό­μα και συμπε­ρι­φο­ρές ανθρω­πο­φα­γι­κές

(περί­πτω­ση νοσού­ντα από Ικα­ρία). Ασχο­λού­νται μόνο με την οικο­νο­μι­κή επί­πτω­ση της παν­δη­μια­κής κρί­σης, καθη­συ­χά­ζο­ντάς μας, ότι με τα πολυ­δια­φη­μι­σμέ­να οκτα­κο­σά­ρια (που ακό­μα δεν ξέρου­με ποιοι και πότε θα τα πάρουν) δίνε­ται μια κάποια λύση στο πρό­βλη­μα. Για τις άλλες επι­πτώ­σεις, κου­βέ­ντα. Πέρα από τις οικο­νο­μι­κές, που είναι δεδο­μέ­νες και προ­βάλ­λο­νται μονο­διά­στα­τα στο δημό­σιο λόγο, υπάρ­χουν επί­σης οι ψυχο­λο­γι­κές και συναι­σθη­μα­τι­κές, που απορ­ρέ­ουν από την κοι­νω­νι­κή απο­στα­σιο­ποί­η­ση και τον εγκλει­σμό. Οι εκκλή­σεις για ψυχο­λο­γι­κή υπο­στή­ρι­ξη και οι καταγ­γε­λί­ες για ενδο­οι­κο­γε­νεια­κή βία είναι ανη­συ­χη­τι­κά πολ­λές. Επί­σης πρέ­πει να μας προ­βλη­μα­τί­ζει η εφαρ­μο­γή της εξ απο­στά­σε­ως εκπαί­δευ­σης και να μας κάνει καχύ­πο­πτους για το τι πρό­κει­ται να γίνει στο μέλ­λον (το ΥΠΑΙΘ μοιά­ζει να δοκι­μά­ζει τη μονι­μό­τε­ρη εφαρ­μο­γή της, ειδι­κά σε απο­μα­κρυ­σμέ­να σχο­λεία, για να καλύ­ψει την υπο­στε­λέ­χω­ση των δημό­σιων σχο­λεί­ων με τους απαι­τού­με­νους εκπαι­δευ­τι­κούς )

Και επει­δή στην ανα­μπου­μπού­λα ο λύκος χαί­ρε­ται, βλέ­που­με και δικη­γό­ρους, που θέλουν να αυτο­προ­βλη­θούν, να «μηνύ­ουν» στο Ελεγ­κτι­κό Συνέ­δριο τον άνθρω­πο που ασθέ­νη­σε στο νησί μας, απαι­τώ­ντας να χρε­ω­θεί τα έξο­δα της αερο­με­τα­φο­ράς του ! Την ανεύ­θυ­νη συμπε­ρι­φο­ρά του συγκε­κρι­μέ­νου επι­σκέ­πτη σε καμιά περί­πτω­ση δεν τη θεω­ρού­με «εγκλη­μα­τι­κή» και άξια ποι­νι­κο­ποί­η­σης. Όμως δυστυ­χώς σε περιό­δους έκτα­κτων κατα­στά­σε­ων ακό­μα και οι στοι­χειώ­δεις κοι­νω­νι­κές και ανθρω­πι­στι­κές νόρ­μες κατα­λύ­ο­νται και ο κανι­βα­λι­σμός κυριαρ­χεί. Μήπως, αφού νοιά­ζο­νται για το δημό­σιο κοι­νό καλό, θα ήταν καλύ­τε­ρο να μηνύ­σουν την κυβέρ­νη­ση που, όχι μόνο δεν επι­τάσ­σει τα ιδιω­τι­κά κέντρα υγεί­ας, αλλά αφει­δώς μοι­ρά­ζει σε αυτά δημό­σιο χρή­μα, και όχι στο Ε.Σ.Υ., στο οποίο όλοι κατα­φεύ­γου­με στις δύσκο­λες ώρες

Σε τοπι­κό επί­πε­δο, νιώ­θου­με σαν να ζού­με σε άλλο κόσμο ή ότι κάτι δεν γνω­ρί­ζου­με, όταν ακού­με τους διά­φο­ρους αρμό­διους να μας καθη­συ­χά­ζουν ότι δεν είναι ανά­γκη να τρέ­χου­με στα νοσο­κο­μεία, δημιουρ­γώ­ντας κατα­στά­σεις υπερ­κο­ρε­σμού, αλλά να απευ­θυ­νό­μα­στε στον οικο­γε­νεια­κό μας για­τρό! Υπάρ­χουν τέτοιοι στην Ικα­ρία και δεν το ξέρου­με; Και αφού δεν υπάρ­χει σύστη­μα πρό­λη­ψης και πρω­το­βάθ­μιας υγεί­ας, πως μας προ­στα­τεύ­ουν με ένα επαρ­χια­κό νοσο­κο­μείο που πάντα λει­τουρ­γού­σε υπο­στε­λε­χω­μέ­νο και με βασι­κές ελλεί­ψεις σε εξο­πλι­σμό και μέσα; Δυστυ­χώς οι παροι­κού­ντες στο νησί ξέρουν καλά ότι πρέ­πει να έχουν την τύχη με το μέρος τους, ούτως ώστε, αν αρρω­στή­σουν σοβα­ρά, να έχει καλό και­ρό και να είναι δια­θέ­σι­μη η μία και μονα­δι­κή κάψου­λα μετα­φο­ράς ασθε­νών που υπάρ­χει στην Ελλά­δα, για να γίνει αερο­δια­κο­μι­δή τους.

Η Δημο­τι­κή Αρχή στέ­κε­ται αμή­χα­νη, όσον αφο­ρά δρά­σεις και πρω­το­βου­λί­ες, και ανα­λώ­νε­ται μέσω των στε­λε­χών της σε ανού­σιες τηλε­ο­πτι­κές δηλώ­σεις αυτο­προ­βο­λής και λεο­ντα­ρι­σμούς του τύπου «περί νομι­κών ευθυ­νών» του ασθε­νή , παί­ζο­ντας το παι­χνί­δι των αχόρ­τα­γων τηλε­ο­πτι­κών μέσων και καλύ­πτο­ντας τις ευθύ­νες που της ανα­λο­γούν, σε πλή­ρη στοί­χι­ση με το κυβερ­νη­τι­κό ιδε­ο­λό­γη­μα της ατο­μι­κής ευθύ­νης. Η διό­γκω­ση του μονα­δι­κού, ευτυ­χώς, περι­στα­τι­κού κορω­νοϊ­ού είναι μια αρνη­τι­κή δια­φή­μι­ση για το νησί μας, που μόνο επι­βλα­βείς επι­πτώ­σεις μπο­ρεί να έχει. Θα ήταν πολύ πιο χρή­σι­μο η Δημο­τι­κή Αρχή να αξιο­ποι­ή­σει τον τηλε­ο­πτι­κό της χρό­νο για να προ­βά­λει διεκ­δι­κή­σεις όπως διε­νέρ­γεια δια­γνω­στι­κών τεστ σε όσους ταξι­δεύ­ουν προς το νησί, έκτα­κτη χρη­μα­το­δό­τη­ση προς το Δήμο και έκτα­κτη οικο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση προς τους πλητ­τό­με­νους επαγ­γελ­μα­τί­ες και παρα­γω­γούς του νησιού. Το μόνο που έγι­νε όλη αυτή την κρί­σι­μη περί­ο­δο, είναι μία συνε­δρί­α­ση του συντο­νι­στι­κού οργά­νου πολι­τι­κής προ­στα­σί­ας στις 27/3/2020 , στην οποία θα περι­μέ­να­με να κλη­θούν όλες οι παρα­τά­ξεις της αντι­πο­λί­τευ­σης να πουν τη γνώ­μη τους και όχι επι­λε­κτι­κά, από την οποία προ­έ­κυ­ψε ως μονα­δι­κό μέτρο αυτό της καρα­ντί­νας. Δημο­τι­κό Συμ­βού­λιο έχει να γίνει από τις 4/2/2020. Ειδο­ποι­η­θή­κα­με ότι θα γίνει Δ.Σ στις 11/4/2020 δια περι­φο­ράς, δηλα­δή χωρίς τη δυνα­τό­τη­τα δια­λό­γου, αλλά με την υπερ­ψή­φι­ση ή κατα­ψή­φι­ση των προ­κάτ ειση­γή­σε­ων. Ζητά­με να γίνο­νται συμ­βού­λια με τηλε­διά­σκε­ψη και να μην μπει στο «ψυγείο» και αυτή η δια­δι­κα­σία, ειδι­κά τού­τες τις δύσκο­λες μέρες για τους δημό­τες, που είναι πιο χρή­σι­μη από ποτέ. Είναι ανα­γκαίο και επι­τα­κτι­κό να ανα­δεί­ξου­με τα προ­βλή­μα­τα του νησιού, που φάνη­καν ξεκά­θα­ρα με αφορ­μή αυτή την κρί­ση, και να κατα­γρά­ψου­με τις τωρι­νές αλλά και μελ­λο­ντι­κές αρνη­τι­κές επι­πτώ­σεις που αυτή γεν­νά. Και επει­δή «ουδέν κακό αμι­γές καλού», ας ανα­δεί­ξου­με ως θετι­κό την ανά­καμ­ψη των οικο­συ­στη­μά­των, λόγω του περιο­ρι­σμού των ανθρώ­πι­νων οικο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των. Η κρί­ση αυτή, επει­δή είναι ακραία, καθώς κατα­στρέ­φει την καθη­με­ρι­νό­τη­τα της ανθρω­πό­τη­τας, μπο­ρεί και να τη βοη­θή­σει να κοι­τά­ξει επι­τέ­λους το μέλ­λον. Να μας κάνει να ανα­στο­χα­στού­με και να μας προ­κα­λέ­σει σε μια επα­να­νοη­μα­το­δό­τη­ση του ισχύ­ο­ντος οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κού μοντέ­λου.

Έτσι θα φτιά­ξου­με έναν οδι­κό χάρ­τη διεκ­δι­κή­σε­ων της κοι­νω­νί­ας για την επό­με­νη μέρα, με σύν­θη­μα «βγαί­νου­με από το σπί­τι μετά από την κρί­ση της παν­δη­μί­ας και διεκ­δι­κού­με όλα όσα χάσα­με και άλλα τόσα που δικαιού­μα­στε».