Αφιερωμένο στη χαμένη γενιά
Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Ανήκω στην χαμένη γενιά, την γενιά των μνημονίων, την γενιά που είδε όλα της τα όνειρα να ισοπεδώνονται σε μια νύχτα, την νύχτα του τρόμου. Είναι η γενιά μας, είναι η γενιά του νόμου Αρσένη, του νόμου Διαμαντοπούλου, του νόμου Γιαννάκου, η γενιά των πολέμων του Ιράκ και της Γιουγκοσλαβίας. Αυτή είναι η χαμένη γενιά, είναι η γενιά που δέχτηκε την βία της εξουσίας στα δημοκρατικά πλαίσια. Δηλαδή τη βία της εξουσίας. Σε αυτή τη βία απαντήσαμε όχι με βία αλλα με τέχνη, και θα εξηγήσω το γιατί.
Εχθές έγιναν ο πορείες μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ακολούθησε ο παραδοσιακός πετροπόλεμος με την σύγχρονη χωροφυλακή και την αστυνομία πόλεων. Κανένας δεν συμφωνεί, αλλά θα πρέπει να δούμε τον λόγο. Σήμερα αυτό το παιδί θα ήταν 28 χρονών, κάπου θα γιόρταζε, ίσως να είχε πικραθεί εξίσου με μας, αλλά δεν θα έπαυε να έχει το δικαίωμα στη ζωή. Ένας ειδικός φρουρός του τη στέρησε τη ζωή. Λεγόταν Αλέξης Γρηγορόπουλος και ο θάνατός του προκάλεσε τα Δεκεμβριανά του 2008, Νέα Δημοκρατία είχαμε και τότε στην κυβέρνηση. Λίγο αργότερα η κυβέρνηση Καραμανλή έπεσε σαν ώριμο φρούτο, το αποτέλεσμα γνωστό, ο ΓΑΠ έγινε πρωθυπουργός και επήλθε λίγο αργότερα το μνημόνιο. Εκείνη την 6η Δεκεμβρίου του 2008, τα γεγονότα δεν ήταν τυχαία.
Θα σας πω μια προσωπική μου ιστορία. ‘Ημουν και γω στα εξάρχεια, ακούσαμε τον πυροβολισμό, δεν είδαμε τίποτα, μην αγχώνεστε, και αποφασίσαμε να το διαλύσουμε με την παρέα μου, βλέπαμε το φουρνέλο που θα ακολουθούσε και δεν ξέραμε και για ποιό λόγο γινόταν, εκτός των άλλων. Όταν πήγαμε στο σπίτι τότε είδαμε το γεγονός από κοντά. Θυμάμαι αυτό το μπαρούτι που μύριζε στην ατμόσφαιρα, μάλλον δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Τα γεγονότα γνωστά.
Εχθές μάθαμε για συλλήψεις, πετροπόλεμο, του κακούς αγνώστους-γνωστούς και τα λοιπά, αυτό όμως που δεν μας δείξαν, είναι η τέχνη, η απάντηση του πολιτισμού. Είναι μια παρέα από αυτά τα παλιόπαιδα, που τυχαίνει να είναι και καλλιτέχνες, έχουν δημιουργήσει την ανοιχτή μπάντα. Αντί για μολότοφ και βία μεταξύ παρακρατικών και αστυνομίας, αποφάσισαν να απαντήσουν με αυτό που αρμόζει σε κάθε σοβαρό άνθρωπο. Αυτό που λείπει στους καρνίβαλους. Πήγαν με τις κιθάρες τους και τα τυμπανάκια τους στο μνημείο του Αλέξη και τραγούδησαν σιγά και ρυθμικά το αερικό, του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Γιατί εμείς, αυτή η χαμένη γενιά, έχει και μαγκιά, έχει και πολιτισμό. Στο βίντεο που αλιεύσαμε από το the pressproject μπορείτε να απολαύσετε το τραγούδι σε μια πιο λαϊκή έκδοση.
Τους ευχαριστούμε απλά που υπάρχουν
