Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Γράφουμε επώνυμα γιατί έχουμε ακόμα πέτσα και όχι δειλία σαν τους άναντρους που ξεσπάνε σε 12χρονα κοριτσάκια. Μετά την Λιγναδιάδα και τις λοιπές σπείρες παιδοβιαστών τύπου Νίκου Γεωργιάδη, άλλο ένα κολό παιδί βγαίνει από τα σπάργανα της εξουσίας. Πριν γράψω όμως οτιδήποτε θα πρέπει να ξεκαθαριστεί κάτι, δεν είναι όλοι παιδοβιαστές Νέα Δημοκρατία και δεν είναι όλοι ο νεοδημοκράτες παιδοβιαστές. Αυτό το ξεκαθαρίζω γιατί πολλοί καλοί και έγκριτοι συνάδελφοι προσπαθούν να περάσουν μια τέτοια θεωρία.
Η αλήθεια είναι όμως αλλού, οι παιδοβιαστές είναι δειλά ανθρωπάκια. Είναι άνθρωποι που ξεσπάνε πάνω σε ανήλικα παιδιά τις όποιες σεξουαλικές τους ορμές. Ξεσπάνε πάνω σε πλάσματα τα οποία δεν μπορούν να αμυνθούν, και επειδή είναι οι θύτες πιο δειλοί από τα θύματα, προσπαθούν να βρουν όσες ρωγμές μπορούν μέσα στην εξουσία για να καλύψουν τα δικά τους ψυχικά κενά, δηλαδή την δειλία τους. Ανεξαρτήτως λοιπόν από το όποιο πόρισμα βγάλει η δικαιοσύνη, ανεξαρτήτως από το εαν έχουν γίνει έτσι ακριβώς τα γεγονότα όπως τα περιγράφουν τα θύματα, η ουσία είναι ίδια. Άνθρωποι συναισθηματικά κενοί που ξεσπάνε σε ανήμπορα όντα καλυπτόμενη από την όποια εξουσία.
Η περίπτωση του 53χρονου που επί 4μηνες βίαζε και εξέδιδε ένα 12χρονο κορίτσι δεν μπορεί να μας αφήσει χωρίς μηλιά. Ουσιαστικά μας κάνει να νιώθουμε τον ίδιο τον αποτροπιασμό για τις ηδονές αρρώστων ανθρώπων. Η δικαιοσύνη καταρχήν έδωσε τα ονόματα στη δημοσιότητα. Ο 53χρονος ονομάζεται Ηλίας Μίχος, είναι γεννημένος στο Αγρίνιο στις 11-12-1969. Το δεύτερο «μπουμπούκι» ονομάζεται Ιωάννης Σοφιανίδης, είναι γεννημένος στην Νίκαια Αττικής στις 2-1-1980. Τα παλικάρια αυτά εβρίσκονται στη φωτογραφία του άρθρου αυτού. Εαν είναι ένοχοι ή αθώοι βέβαια δεν θα το κρίνουμε εμείς, αλλά εαν εντέλει οι ισχυρισμοί του θύματος ότι την βίασαν υπό την ανοχή των κυρίων αυτών 10 άτομα σε μια δουλειά που έχει κάνει η αστυνομία εδώ και μήνες από τι φαίνεται, τότε απλά η αισχρότητα της πράξης δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για οποιοδήποτε ελαφρυντικό. Για εμένα πραγματικά καλύτερα να σκοτώσεις άνθρωπο παρά να βιάσεις. Και αυτό το λέω γιατί ο θάνατος ενός ανθρώπου γίνεται μια φορά, ενώ ο αριθμός των βιασμών ισοδυναμεί στην δικιά μου συνείδηση σε διπλούς θανάτους. Αυτή είναι η αντιστοίχηση στο δικό μου μυαλό. Ναι ο βιασμένος ή η βιασμένη ζει αλλά είναι σαν να έχει πεθάνει τουλάχιστον δυο φορές. Νομίζω έτσι νοιώθει η υγιείς κοινωνία.
Ο 53χρονος φαίνεται, επειδή ανέφερα την Νέα Δημοκρατία, ότι ήταν μέλος του κυβερνώντος κόμματος στην τοπική του Κολωνού. Είναι οι ρωγμές που ψάχνουν οι δειλοί μέσα στα μονοπάτια της εξουσίας. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γιάννης Οικονόμου, το παραδέχτηκε και δημόσια, αλλά είπε πως είναι σε αναστολή. Βέβαια δεν είπε εαν η αναστολή έγινε πριν την δημοσιοποίηση της πράξης ή μετά. Από τα συμφραζόμενα όμως καταλαβαίνω πως έγινε μετά. Ελάχιστη σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι εαν ο κύριος αυτός σε όλα όσα έκανε είχε συνεργούς στα παράκεντρα εξουσίας, δηλαδή εαν τον καλύπταν κάποιοι εκ της κυβερνήσεως. Φαίνεται πως ο συγκεκριμένος είχε βγάλει φωτογραφία με πολλά κυβερνητικά στελέχη, αυτό όμως από μόνο του δεν αποδεικνύει τίποτα. Στους πολιτικούς άλλωστε περνάει πολύς κόσμος, ο πολιτικός δεν μπορεί να ξέρει τι είναι ο καθένας. Εδώ σε μικρές κοινότητες, που είμαστε λίγοι άνθρωποι, γίνονται παρόμοια περιστατικά και πέφτουμε από τα σύννεφα.
Αυτά τα άτομα άλλωστε έχουν μια διπλή ζωή. Συνήθως εμφανίζονται κοινωνικά ευπρεπείς και ευηπόλυπτοι και μάλιστα σε βαθμό ζηλευτό, ενώ το δεύτερο μέρος της ζωής τους είναι το εγκληματικό. Ο Λιγνάδης ας πούμε ήταν ένας καλός ηθοποιός,σεναριογράφος κ.τ.λ. Οι πολίτες που τον παρακολουθούσαν έβλεπαν έναν άνθρωπου που δεν έδινε κανένα δικαίωμα για αρνητική κριτική στους παπαράτσι και λοιπούς κοινωνικούς δημοσιογράφους. Πίσω όμως από αυτή την λάμψη και την ευπρέπεια βρισκόταν ένα τέρας, όπως αποδείχτηκε, ανεξαρτήτως εαν η δικαιοσύνη ήταν λειψή σε αυτή την περίπτωση. Ναι δεχόμαστε τις δικαστικές αποφάσεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τις κρίνουμε.
Εγώ στοιχεία για την υπόθεση δεν έχω να δώσω, αν είχα, θα είχα πάει αμέσως στους αρμόδιους και δεν θα έγραφα κουβέντα. Η τιμωρία όμως πρέπει να είναι παραδειγματική, γιατί εαν και αυτοί αφεθούν ελεύθεροι ή τους αναγνωριστούν ελαφρυντικά, χωρίς να αποδεικνύονται αυτά, τότε ο κόσμος θα πάψει να εμπιστεύεται την δικαιοσύνη, και δικαιοσύνη θα γίνει η αυτοδικία. Ελπίζω πως όχι, γιατί τότε απλά η δημοκρατία θα γίνει αναρχική. Είναι λοιπόν η μεγάλη ώρα να βγουν από την μέση οι αμφιβολίες και για αυτό ελπίζουμε ότι όλα θα γίνουν όπως πρέπει.
Το γεγονός βέβαια πως ο 53χρονος είναι μέλος της ΝΔ, δεν έμεινε ασχολίαστο από την αντιπολίτευση, αφού ο Χρήστος Σπίρτζης εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε σε ένα περίεργο περιστατικό. Πρώτον ζήτσε να δημοσιοποιηθούν τα ονόματα, κάτι που έγινε λίγες ώρες αργότερα, αλλά το περίεργο περιστατικό είναι ότι όταν πήγε η μητέρα του θύματος στο ΑΤ Κολωνού να καταγγείλει τα φρικιαστικά εγκλήματα που βίωσε το παιδί της, δεν την δέχθηκαν και την παρέπεμψαν στην ΓΑΔΑ.
Ο Χρήστος Σπίρτζης θέτει ερωτήματα, που αφορούν την σχέση των δραστών με την Νέα Δημοκρατία, αλλά και με την αστυνομία, αφού τον γύρο του διαδικτύου κάνουν εικόνες του δράστη με κοινές φωτογραφήσεις με υψηλόβαθμο αξιωματικό στο ΑΤ Κολωνού αλλά και με άλλους αστυνομικούς. Εδώ λοιπόν προκύπτουν και άλλες ρωγμές, ας δούμε όμως τι θα προκύψει από την έρευνα.
Η ανακοίνωση του ΚΚΕ
Το φρικιαστικό έγκλημα σε βάρος του 12χρονου κοριτσιού στα Σεπόλια από τον 53χρονο “ευυπόληπτο πολίτη” δικαίως προκαλεί αγανάκτηση και οργή στον λαό μας.
Είναι αυτονόητη η παρέμβαση εισαγγελέα και η δημοσιοποίηση των στοιχείων όλων εκείνων που – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – εμπλέκονται στις συγκεκριμένες εγκληματικές πράξεις και η παραδειγματική τιμωρία τους με τις ανώτατες ποινές.
Για μια ακόμη φορά αποκαλύφθηκε με κραυγαλέο και τραγικό τρόπο η έλλειψη ολόπλευρης προστασίας και στήριξης των παιδιών, με ευθύνη του κράτους, για να μην “πέφτουν στα χέρια” του ενός ή του άλλου “πολίτη υπεράνω πάσης υποψίας”, για να μπορούν να καταγγείλουν τέτοιου είδους αποτρόπαιες πράξεις, αλλά και για να καταφέρνουν να επουλώνουν τα τραύματά τους.
Είναι μια ακόμα θλιβερή απόδειξη ότι οι αιτίες για τα φρικιαστικά εγκλήματα, όπως αυτά σε βάρος των ανηλίκων, βρίσκονται στην αντιδραστικοποίηση του συστήματος της εκμετάλλευσης και στις σάπιες αξίες του, σ’ ένα κράτος που από τη μια αφήνει ανυπεράσπιστα τα θύματα και από την άλλη θρέφει ή κρύβει στα σπλάχνα του “τέρατα” – δράστες.
Ο επίλογος μιας τραγωδίας
Η Ελληνική τραγωδία που ξεδιπλώνεται το τελευταίο διάστημα με τις καταγγελίες για βιασμούς, παιδοβιασμούς, για κυκλώματα που έχουν σχέση με τους αρμούς της εξουσίας δυστυχώς δεν αφήνουν ασχολίαστη την πρακτική αυτή ούτε και από τους θεσμούς άλλων χωρών. Ο επίλογος της τραγωδίας μπορεί να μην φέρει μόνο την κυβέρνηση στην έξωση από τον θώκο, κάτι που είναι λογικό και αναμενόμενο στη δημοκρατία, αλλά μπορεί υπό πολλές βέβαια παραδοχές στην υπόθεση, να φέρει σημερινά κυβερνητικά στελέχη στη δικαιοσύνη. Δεν εννοώ απαραίτητα φυλακές ή τιμωρίες αλλά εννοώ κατηγορίες που μπορεί να είναι πάνω από τα όσα βιώνουμε. Εδώ δε μιλάμε για κάποιο οικονομικό έγκλημα ή για κάποια κατάχρηση εξουσία, αλλά για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου με την ανοχή της εξουσίας. Η διαφθορά στο μεγαλείο της δηλαδή, βέβαια όλα όσα γράφονται οπουδήποτε δε σημαίνει ότι όλα είναι αληθή, αλλά ανοίγει ένας δρόμος διερεύνησης που μπορεί ακόμα και πριν το τέλος της κυβερνητικής θητείας να βρεθούμε σε μεγάλες ατραπούς. Αυτά τα ζήσαμε πολύ την περίοδο 1990-1993, αλλά μάλλον εκείνα θα μοιάζουν με παραμυθάκι.
Είδωμεν
