Η Ιστορία της βασιλείας στην Ελλάδα

Από τη Σύνταξη

Η Ιστορία της βασιλείας στην Ελλάδα

Με αφορμή το τέλος μιας εποχής, με τον θάνατο του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, και με κάποια μικρή απόσταση από το γεγονός της κηδείας, αποφασίσαμε σήμερα να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στην βασιλική ιστορία της Ελλάδος, και βέβαια να θυμήσουμε κάποια γεγονότα, όχι απαραίτητα αρνητικά, που συνοδεύουν τον ξεπερασμένο για τις ημέρες μας θεσμό.

Η επανάσταση του 1821 και η βασιλεία του Όθωνα

Ο Όθωνας, ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδος

Τα γεγονότα της επανάστασης του 1821 είναι λίγο πολύ γνωστά, και βέβαια δεν είναι το θέμα ανάλυσης του συγκεκριμένου άρθρου. Το 1830 η Ελλάδα αναγνωρίζεται επίσημα ως κράτος, ήταν το λεγόμενο πρωτόκολλο του Λονδίνου. Τα σύνορα του κράτους τότε ήταν μέχρι τη Λαμία, για να κατανοήσουμε τι λέμε, ο Δομοκός ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το πρωτόκολο υπογράφτηκε από την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία στις 3 Φεβρουαρίου του 1830. Στην Ελλάδα εντωμεταξύ ο πρώτος κυβερνήτης είχε γίνει ο Ιωάννης Καποδίστριας, μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της σύγχρονης Ελλάδας. Ο Καποδίστριας αναγνωρίστηκε ως κυβερνήτης του κράτους από τους Έλληνες, στις 30 Μαρτίου του 1827, στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Ο Καποδίστριας εντέλει έφτασε στην Ελλάδα του 1828, για να αναλάβει την αρχηγία του κράτους. Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831, λίγους μήνες μετά την υπογραφή του πρωτόκολλου του Λονδίνου.

Με τη Συνθήκη του Λονδίνου όμως οριζόταν ότι πολίτευμα του ελληνικού κράτους θα ήταν η μοναρχία και ο ηγεμόνας του θα είχε τον τίτλο “Ηγεμών Κυριάρχης της Ελλάδος”. Για τη θέση του μονάρχη οι συμβαλλόμενες χώρες επέλεξαν τον πρίγκιπα Λεοπόλδο του Σαξ-Κόμπουργκ & Γκότα (μετέπειτα Βασιλιά του Βελγίου), ο οποίος, παρά την αρχική του αποδοχή, τελικά δεν δέχτηκε την πρότασή τους. Οι μεγάλες δυνάμεις για πολλούς λόγους δεν ήθελαν να συνεχίσει ο Καποδίστριας να είναι ο ηγέτης της χώρας μας. Εκεί ενδεχομένως οφείλεται και η δολοφονία του το 1831.

Μετά την παραίτηση του Λεοπόλδου και τη δολοφονία του Καποδίστρια, με νέα συνθήκη της 25ης Απριλίου 1832, ο μόλις 17χρονος πρίγκηπας Όθωνας των Βίττελσμπαχ της Βαυαρίας αναγορεύθηκε ως Βασιλιάς της Ελλάδος και το νέο κράτος ονομάστηκε Βασίλειον της Ελλάδος. Ο Πατέρας του όθωνα ήταν Φιλέλληνας, αλλά με την επιλογή του 17χρονου τότε Όθωνα δεν ήταν όλες οι δυνάμεις σύμφωνες, τα ιδιάιτερα μάλιστα εμπόδια τα έφερε η Βρετανία.

Εντέλει ο Όθωνας έφτασε στην Ελλάδα το 1833, στην αρχή επειδή ήταν ανήλικος, ορίστηκαν 3 αντιβασιλείς, όπου αυτοί κυβερνούσαν το νεοσύστατο τότε κράτος. Ο Όθωνας έγινε επίσημα μονάρχης το 1835. Επί βασιλείας του Όθωνα ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Αθηνών (τότε λεγόταν Οθωνικό, αργότερα ονομάστηκε Καποδιστριακό). Επίσης επί βασιλείας του Όθωνα ιδρύθηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ο Όθωνας όμως ήταν ο απόλυτος μονάρχης, διόριζε κυβερνήσεις χωρίς την αρχή της δεδηλωμένης, βέβαια δεν υπήρχε ακόμη κοινοβούλιο, και είχε τον απόλυτο έλεγχο. Αυτό στάματησε με το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου το 1843, όπου καθιερώθηκε το πρώτο σύνταγμα στην χώρα μας και αν και ο βασιλιάς διατήρησε την εκτελεστική εξουσία, μοιράστηκε την νομοθετική εξουσία με την βουλή και την Γερουσία. Στην Γερουσία τα μέλη τα όριζε ο ίδιος, στο κοινοβούλιο οι βουλευτές έγιναν από τον λαό, έτσι οδηγηθήκαμε και στις πρώτες εκλογές του 1843, όπου δεν υπήρχαν κόμματα αλλά μόνο βουλευτές ή καλύτερα πληρεξούσιοι όπως ονομάστηκαν, από διάφορους νομούς-περιφέρειες της χώρας μας.

Το 1844 έγιναν ξανά εκλογές με 3 κόμματα, όπου δεν είχαν τόσο ιδεολογικό χαρακτήρα όσο χαρακτήρα προσανατολισμού (Ρωσικό, Γαλλικό, Αγγλικό). Το καθένα εκπροσωπούσε μια από τις εγγυήτριες δυνάμεις, που υπέγραψαν για την δημιουργία του Ελληνικού κράτους. Σε εκείνες τις εκλογές κέρδισε το Ρωσικό κόμμα με αρχηγό τον Ανδρέα Μεταξά. Ο Βασιλιάς όμως επέλεξε ως πρωθυπουργό τον αρχηγό του 3ου κόμματος, Αγγλικού, τον Ιωάννη Κωλέττη, τότε δεν υπήρχε η αρχή της δεδηλωμένης. Προφανώς αυτή του η επιλογή δυσαρέστησε τον λαό. Ο Όθωνας έκανε πολλές επιλογές που δυσαρέστησαν τον λαό, οι δολοπλοκίες του μαζί με τα γεγονότα στην Κριμαία τα έτη 1853-1856, οδήγησαν τον Όθωνα στην εκθρόνιση και στην εξορία το 1862.

Εκείνη ακριβώς την χρονιά έρχεται ο Γεώργιος Ά, όπου υπήρξε και ο μακροβιότερος βασιλιάς της Ελλάδας. Ο Γεώργιος Γλύξμπουργκ ήταν γεννημένος στην Δανία, και ήταν και δευτερότοκος γιός του βασιλιά της χώρας Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, όπου όμως ήταν Γερμανικής καταγωγής. Οι Γλύξμπουργκ πήραν το όνομά τους από μια μικρή παραλιακή πόλη στη νότια, γερμανική πλευρά του φιόρδ του Φλένσμπουργκ, που χωρίζει τη Γερμανία από τη Δανία. Εκεί έιναι και η πραγματική καταγωγή όλης της οικογένειας, όπου πέρα από τη Δανία και την Ελλάδα είχε βασιλείς στην Ισλανδία και στη Νορβηγία. Η Νορβηγία, η Ισλανδία και η Δανία διατηρούν την βασιλεία μέχρι σήμερα και οι βασιλιάδες προέρχονται από την οικογένεια αυτή. Εκπρόσωποι τους ήταν και στην κηδεία του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ.

Η Βασιλεία του Γεώργιου Α’

Ο Γεώργιος Α’

Η βασιλεία του Γεωργίου είχε και αυτή τις δικές της δολοπλοκίες, ωστόσο θεωρείται από πολλούς ιστορικούς η καλύτερη περίπτωση. Τον Ιούλιο του 1874, ο Χαρίλαος Τρικούπης αρθρογραφούσε βίαια κατά του Γεωργίου, υποστηρίζοντας ότι κυβερνούσε προσωπικά με διάφορες κυβερνήσεις μειοψηφίας της αρεσκείας του και η βασιλική εύνοια ήταν το απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση της εξουσίας.

Ο Τρικούπης πρότεινε την καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης, δηλαδή ο Βασιλιάς να διορίζει πρωθυπουργούς μόνο όσους διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Δηλαδή, αυτούς που είχαν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Η μεγάλη ευελιξία του Γεωργίου φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε στην επίθεση. Μετά από μια παρατεταμένη κρίση λόγω αποκαλύψεων για δωροδοκίες υπουργών, κάλεσε τον Τρικούπη, έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και διακήρυξε την πρόθεσή του να εφαρμόζει την Αρχή της Δεδηλωμένης.

Εκείνη την εποχή ξεκίνησε η αρχή που διέπει το πολίτευμα μέχρι σήμερα, δηλαδή του αν θες να κυβερνήσεις πρέπει να έχει την πλειοψηφία της βουλής μαζί σου. Ο βασιλιάς Γεώργιος βρέθηκε αντιμέτωπος με το κίνημα του Γουδίου το 1909, όπου εκδηλώθηκε υπό την αρχηγία του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά, αρχηγού του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Τα αιτήματα των κινηματιών ήταν κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικά, ωστόσο όσον αφορά στη Δυναστεία απαιτούσαν την απομάκρυνση των Πριγκίπων από το στράτευμα.

Ακολούθησε περίοδος πολιτικής ανωμαλίας και ο Γεώργιος, όπως και ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, είδαν στο πρόσωπο του Ελευθερίου Βενιζέλου τη μοναδική λύση για το αδιέξοδο. Το κίνημα αυτό ήταν η πρώτη δυναμική παρέμβαση των αξιωματικών στην πολιτική ζωή της χώρας. Από τότε άρχισε να διαμορφώνεται, εκτός από το Παλάτι και τη Βουλή, ένας τρίτος πόλος εξουσίας: αυτός του Στρατού, που από το 1909 έως το 1974 θα παρέμβαινε συχνά στην πολιτική ζωή του τόπου.

Ο Βενιζέλος ωστόσο, επιδιώκοντας την εθνική ενότητα, ζήτησε από το Γεώργιο να τεθεί επικεφαλής του κινήματος της εθνικής αναγέννησης, έχοντας ως κοινό παρονομαστή τη σύμπτωση των απόψεών τους στην εξωτερική πολιτική. Ο γηραιός, πλέον, Βασιλιάς άφησε το Βενιζέλο να κυβερνήσει ριζοσπαστικά, να ανασυγκροτήσει το ελληνικό κράτος, να προβεί σε γενναίες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις και να δημιουργήσει ισχυρό στράτευμα. Τοποθέτησε όμως το Διάδοχο Κωνσταντίνο επικεφαλής του στρατού και βέβαια επί αρχηγία του Κωνσταντίνου προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα η Ήπειρος, η Μακεδονία και τα Νησιά του Αιγαίου.

Στις 18 Μαρτίου του 1913 ο Γεώργιος Α’ δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη, την θέση του πήρε ο Στρατάρχης Κωνσταντίνος Α’, όπου είναι συνδεδεμένος με πολλές κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, και θα τολμούσαμε να γράψουμε με πολλές καταστροφές.

Ο Βασιλέας Κωνσταντίνος Α’

Ο Κωνσταντίνος ο Α’

Είναι ίσως μια από τις πιο σκοτεινές προσωπικότητες της σύγχρονης ιστορίας. Ανέλαβε τα καθήκοντά του ω αρχηγός του στρατου το 1913 μετά τη δολοφονία του πατέρα του. Το 1897, όπου ηττήθηκε η Ελλάδα στην Ελληνοτουρκική σύγκρουση, ο Κωνσταντίνος ήταν στον στρατό. Η ήττα του 1897 οδήγησε στο κίνημα του 1909 που περιγράψαμε προηγουμένως. Βαρύ ρόλο έπαιξε και στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης, αφού δεν ήθελε ο Ελληνικός στρατός να καταλάβει την πόλη, εν αντιθέσει με τον Βενιζέλο, και ήθελε να πάρει το Μοναστήρι, πόλη που ανήκει σήμερα στην Βόρεια Μακεδονία. Εντέλει επικράτησε η γνώμη του Βενιζέλου.

Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τον Αύγουστο του 1914, η Ελλάδα βρέθηκε σε δυσχερή θέση λόγω της συμφωνίας που είχε συνάψει με τη Σερβία, σύμφωνα με την οποία σε περίπτωση βουλγαρικής επίθεσης προς αυτήν έπρεπε να προστρέξει σε βοήθεια. Ταυτόχρονα, όμως, εμφανίστηκε ρήγμα μεταξύ των δύο ανωτάτων πολιτειακών αρχόντων της χώρας σχετικά με τη στάση που θα έπρεπε να έχει η Ελλάδα στον πόλεμο.

Ο Βενιζέλος υποστήριζε ότι η Ελλάς έπρεπε να σταθεί στο πλευρό των συμμαχικών δυνάμεων Αγγλίας και Γαλλίας της Αντάντ. Ο Κωνσταντίνος, παρότι αναγνώριζε πως λόγω προιστορίας αλλα και λόγω γεωγραφικής θέσης (η χώρα ηταν εκτεθειμένο στο συμμαχικό ναυτικό της Αντάντ), πίστευε στην τελική νίκη των Κεντρικών Δυνάμεων και επέμενε πως έπρεπε να παραμείνει ουδέτερη.

Ο Κωνσταντίνος, παρά τη συγγενική σχέση που είχε με τη βασιλική οικογένεια της Γερμανίας, καθώς η σύζυγός του ήταν αδελφή του Κάιζερ, έχοντας ωστόσο στενές σχέσεις και με τη βασιλική οικογένεια της Ρωσίας λόγω της μητέρας του Βασίλισσας Όλγας, γνώριζε πολύ καλά ότι η Ελλάδα ήταν ευπρόσβλητη από τον αγγλο-γαλλικό στόλο, ενώ τα ανταλλάγματα της Γερμανίας ήταν περιορισμένα και η σύμπραξη με την Τουρκία αδιανόητη. Ως εκ τούτου, ευνοούσε την ουδετερότητα. Αυτή η ουδετερότητα όμως ήταν ευμενής προς την Αντάντ, καθώς η πρόθεση του Κωνσταντίνου ήταν η εξασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας του διπλασιασμένου Ελληνικού κράτους και των εδαφικών ανταλλαγμάτων μετά τον πόλεμο μέσω της Αντάντ, σε αντίθεση με το Βενιζέλο που πρότεινε την άνευ όρων συμμαχία με την Αντάντ.

Μάλιστα, σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου είχε δηλώσει: «Να έχετε υπόψη σας πως δεν υποστηρίζω πως δεν θα βγούμε στον πόλεμο-φυσικά στο πλευρό της Αντάντ, αφού τα συμφέροντά μας συνδέονται στο σύνολό τους με αυτήν. Σε καμία περίπτωση δεν θα πολεμούσαμε εναντίον της και δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας που να το διανοείται».

Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν η Ελλάδα να διασπαστεί. Το 1916 δημιουργήθηκε η κυβέρνηση της εθνικής ενότητας με έδρα την Θεσσαλονίκη. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν τον βασιλιά στην εξορία, ο γιός του Αλέξανδρος ανήλθε στην εξουσία και ο Βενιζέλος έγινε ξανά πρωθυπουργός το 1917. Ο Βενιζέλος οδήγησε την Ελλάδα στην μικρασιάτικη εκστρατεία και το 1920 ο Κωνσταντίνος Α’ επανήλθε στην εξουσία με ένα δημοψήφισμα που σήμερα θεωρείται ως νόθο.

Ο Αλέξανδρος Α΄ της Ελλάδας, πέθανε το 1920 από σηψαιμία σε ηλικία 27 ετών

Ο Κωνσταντίνος οδήγησε την Χώρα στην μικρασιάτικη καταστροφή του 1922. Ο Βενιζέλος είχε υπογράψει την συνθήκη των Σεβρών το 1920, όπου η Ελλάδα κατείχε πέρα από τα σημερινά σύνορα, την ανατολική θράκη, μέχρι την Κωνσταντινούπολη, την ίμβρο, την Τένεδο και την Σμύρνη. Ο Βενιζέλος λίγες ώρες μετά την υπογραφή υπέστη δολοφονική απόπειρα, κάτι που ξεσήκωσε έναν μικρό εμφύλιο στην Ελλάδα, όπου σε αυτόν δολοφονήθηκε και ο Ιων Δραγούμης. Οι σύμμαχοι της Ελλάδος (Ιταλία, Αγγλία και Γαλλία) με την άνοδο του βασιλιά και τις επιλογές του στράφηκαν εναντίον της χώρας μας. Οι Ρώσοι λόγω μιας ανοησίας που είχε κάνει ο Βενιζέλος, έστειλε στρατό εναντίον των Κομμουνιστών που είχαν αναλάβει την εξουσία από το 1917, στράφηκαν εναντίον της Ελλάδος, και έτσι η Ελλάδα χωρίς συμμάχους και την επιλογή της εκστρατείας μέχρι την Άγκυρα βρέθηκε στην δίνη της μικρασιάτικης καταστροφής. Ευθύνες είχε βέβαια και ο βασιλιάς και ο Βενιζέλος, ωστόσο ο Βασιλιάς βρέθηκε στην εξορία για δεύτερη φορά και έναν χρόνο μετά (1923) πέθανε σε ξενοδοχείο της Σικελίας από ανακοπή καρδιάς.

Ο Γεώργιος Β’, βασιλιάς από το 1935 μέχρι το 1947

Η Βασιλεία καταργήθηκε μέχρι το 1935, όπου σε ένα επίσης δημοψήφισμα (97,88%) επανήλθε υπό τον Γεώργιο Β’ τον γιό του Κωνσταντίνου Α’. Επί Γεωργίου Β’ ήρθε και η δικτατορία του Μεταξά, ενώ τα χρόνια της αντίστασης στην τριπλή κατοχή ο Γεώργιος Β΄ είχε εξόριστη κυβέρνηση στο Κάιρο. Ο Γεώργιος επανήλθε το 1946 και βέβαια είχε τις δικές του ευθύνες για τον εμφύλιο πόλεμο. Λόγω των βασιλιάδων ήδη μετρήσαμε δύο εμφυλίους, τον εθνικό διχασμό 1914-1917 και τον εμφύλιο μεταξύ της αριστεράς και των φιλοβασιλικών δεξιών τα έτη 1946-1949. Το 1947 ο Γεώργιος πέθανε αιφνιδίως από καρδιακό και την θέση του πήρε ο Παύλος, που ήταν ο αδερφός του Γεωργίου (δεν είχε παιδιά) και πατέρας του Κωνσταντίνου.

Ο Παύλος και ο Κωνσταντίνος Β’

Οι δυο τελευταίοι βασιλείς της Ελλάδος, καθουμενος ο Παύλος, όρθιος ο Κωνσταντίνος

Ο Παύλος συνέχισε τα όσα ξεκίνησε ο αδερφός του. Ο εμφύλιος βρήκε νικητή την δεξιά, ωστόσο η σύζυγός του Φρειδερίκη, μαζί με τον σύζυγό της επιδόθηκαν σε μια πρωτοφανή δραστηριοποίηση με τη σύσταση ιδρυμάτων και φιλανθρωπικών θεσμών, αυξάνοντας τη δημοφιλία της Δυναστείας. Ιδρύματα που όμως είχαν περίεργους σκοπούς εξιστορούνται σε άρθρο της Χαρούλας Κοτσάνη.

Ελέγχοντας αποτελεσματικά τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας και διατηρώντας έναν αντιφατικό ρόλο κατά την περίοδο του ελεγχόμενου κοινοβουλευτισμού, καθώς και καλλιεργώντας άριστες σχέσεις με την Ουάσιγκτον, ο Παύλος εδραίωσε την εξουσία του.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, οι οικονομικές απαιτήσεις των ανακτόρων προκάλεσαν αρκετές φορές το δημόσιο αίσθημα δημιουργώντας παράλληλα ένταση στις σχέσεις του με τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Ο τελευταίος με επιστολή του προς το βασιλιά είχε ζητήσει να μειώσει τις δαπάνες του. Το Φεβρουάριο του 1962 προκλήθηκε ένταση σχετικά με το ζήτημα της προίκας της κόρης του, Σοφίας. Σύμφωνα με το νόμο που έφερε η ΕΡΕ προς ψήφιση η προίκα της πριγκίπισσας Σοφίας, ενόψει του γάμου της με το Χουάν Κάρλος, ανερχόταν στις 300.000 δολάρια. Το ύψος του χρηματικού ποσού προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες της αντιπολίτευσης ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως σύνθημα στις διαδηλώσεις των φοιτητών (“15% Προίκα στην Παιδεία και όχι στη Σοφία”).

Η φρειδερίκη «Φρίκη», σε μια από τις τελευταίες τις φωτογραφίες, πέθανε το 1981 και τάφηκε επίσης στο Τατόϊ

Αντίστοιχες διαμαρτυρίες προκλήθηκαν και το Σεπτέμβριο του 1962 με την απόφαση της κυβέρνησης, ύστερα από έντονες πιέσεις των ανακτόρων, για αύξηση της βασιλικής χορηγίας από τα 11.500.000 δραχμές στα 17.000.000. Επίσης κριτική δέχτηκε για τα έξοδα διαφόρων εκδηλώσεων όπως για τους εορτασμούς της εκατονταετηρίδας του βασιλικού θεσμού με την παράλληλη πρόσκληση της βασιλικής οικογένειας της Δανίας. Το 1959 με πρωτοβουλία του ιδρύθηκε το Βασιλικό Ίδρυμα Ερευνών. Το 1964 ο βασιλιάς Πάυλος πέθανε και ανέλαβε ο τελευταίος βασιλιάς που είναι και ο αποθανών, Κωνσταντίνος Β’.

Ο Κωνσταντίνος Β’ προκάλεσε τα Ιουλιανά του 1965, όπου κατά τη διάρκειά τους σκοτώθηκε ο Σωτήρης Πέτρουλας. Λόγω της διετούς αστάθειας, το 1967 έγινε το πραξικόπημα, που οδήγησε στη δικτατορία του 1967-1974. Ο ίδιος αν και έλεγε πως δεν ήταν υπέρ του πραξικοπήματος, υπέγραψε ας δεχτούμε και κατόπιν πιέσεως της μητέρας του Φρειδερίκης, όρκισε την πρώτη κυβέρνηση και μάλιστα προσφώνησε τα εξής περί του πραξικοπήματος στις 26 Απριλίου του 1967: «Είμαι βέβαιος ότι με την ευχήν του Θεού, με την προσπάθειαν υμών και προπαντός με την βοήθειαν του λαού, θα επιτευχθή ταχέως η οργάνωσις Κράτους Δικαίου, μιας αληθούς και υγιούς Δημοκρατίας».

Έκανε το αντικίνημα στις 13 Δεκεμβρίου του 1967 και εγκατέλειψε την χώρα λίγο αργότερα. Εως όμως το 1973 εισέπραττε χρήματα από το κράτος. Στο δημοψήφισμα της χούντας (12 Ιουνίου του 1973) η βασιλεία εισέπραξε το 21,57% των ψήφων (1.064.300 ψήφους). Στο δημοψήφισμα του 1974, της δημοκρατίας, ο βασιλιάς εισέπραξε το 30,82% των ψήφων (1.445.857 ψήφους). Προφανώς (απόγονοι ή και ίδιοι οι ψηφοφόροι) αυτών που ψήφισαν πριν 50 χρόνια υπέρ της βασιλείας υπάρχουν ακόμα, μερικούς τους είδαμε στην κηδεία του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ του έκπτωτου βασιλιά, δεν μας κάνουν εντύπωση και ούτε έχουμε κάτι να φοβηθούμε.

Στην Ελλάδα λειτουργί μετά το τέλος της βασιλείας, ακόμα και σήμερα από όσο γνωρίζουμε, η φιλοβασιλική ένωση Ελλάδος, αυτό όμως ούτε ενοχλεί ούτε δυσκολεύει την δημοκρατία. Μπορεί να δυσκολεύει τους κυβερνώντες αλλά αυτό ελαχίστως μας ενδιαφέρει. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι δαπανήθηκαν χρήματα για έναν χώρο (οι τάφοι), που συνεχίζουν να ανήκουν στην οικογένεια. Εμείς βέβαια ως προς το ανθρώπινο, τα συλληπητήριά μας, αλλά ως προς το πολιτικό θα πρέπει να ειπωθούν και κάποιες αλήθειες.

Για να μην φάνουμε όμως κακοί ας πούμε και ένα καλό. Αν άφησαν κάτι οι Βασιλιάδες τουλάχιστον ως προς την Αθήνα, είναι τα πάρκα τους. Το πεδίον του Άρεως, ο εθνικός (πρώην βασιλικός) κήπος, το ρημαγμένο Τατόι, το πάρκο Τρίτση και άλλα διατηρήθηκαν ως χώροι πρασίνου, γιατί ήταν χώροι αναψυχής βασιλιάδων. Κατά τα υπόλοιπα ναι οι βασιλιάδες ανήκουν στην ελληνική ιστορία, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα έκαναν όλα καλά. Προκάλεσαν εμφυλίους, προκάλεσαν διχασμούς, ηθελημένα ή άθελά τους και προκάλεσαν και δικτατορίες. Αυτά τα λίγα προσπαθήσαμε να συμπυκνώσουμε σε ένα άρθρο, προφανώς υπάρχουν πολλά που παραλείφθηκαν στο συγκεκριμένο άρθρο, αλλά θα υπάρξουν οι κατάλληλες ευκαιρίες να αναλυθούν και αυτά.

Σχολιάστε Ελεύθερα

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ads Blocker Detected!!!

We have detected that you are using extensions to block ads. Please support us by disabling these ads blocker.

Powered By
Best Wordpress Adblock Detecting Plugin | CHP Adblock