Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης, εκπαιδευτικός
Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές βρέθηκαν έξω από το υπουργείο παιδείας για να διαμαρτυρηθούν για τις συγχωνεύσεις εκατοντάδων σχολικών τμημάτων σε όλη τη χώρα.
Επρόκειτο για μια διαμαρτυρία που έγινε από την εκπαιδευτική κοινότητα με σκοπό να συναντήσουν και τον αρμόδιο υπουργό προκειμένου να του κοινοποιήσουν τα αιτήματα της κοινότητας. Σε μια κινητοποίηση που είχε γίνει γνωστή ήδη μια εβδομάδα πριν.
Ωστόσο η κυβέρνηση αντί να δεχτεί τους εκπροσώπους της κοινότητας, και να ακούσει τα αιτήματά τους αποφάσισε να επιστρατεύσει τις δυνάμεις των ΜΑΤ, όπου επιτέθηκαν με χημικά στους συγκεντρωμένους. Η πρακτική της κυβέρνησης καταγγέλθηκε τόσο από κόμματα της αντιπολίτευσης όσο και από την ΟΛΜΕ, ΔΟΕ και τις άλλες συνδικαλιστικές κοινότητες της πρωτοβάθμιας και μέσης εκπαίδευσης.
Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας (ΔΟΕ) σε ανακοίνωσή της για την απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ καταγγέλει την κυβέρνηση της ΝΔ και την πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘΑ για την επίθεση στην πανεκπαιδευτική κινητοποίησης της 4ης Σεπτεμβρίου τονίζοντας την πεισματική άρνηση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας να συναντήσει τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Είναι προφανές σύμφωνα με την ΔΟΕ ότι Κυβέρνηση και πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘΑ δεν διατίθενται να δώσουν καμία ουσιαστική λύση στα εκρηκτικά προβλήματα των σχολείων που ξεκινούν την λειτουργία τους σε λίγες ημέρες. Η επιχείρηση καταστολής, οι διώξεις και οι απειλές στους εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται είναι η πραγματική όψη της αντιεκπαιδευτικής – αντιπαιδαγωγικής πολιτικής της Κυβέρνησης που συνεχίζεται και εντείνεται.
Είναι πολιτική επιλογή της κυβέρνησης η συγχώνευση 1.000 και πλέον τμημάτων στα Δημοτικά και το στοίβαγμα μαθητών σε 25αρια τμήματα. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα της πολιτείας για τις εικόνες ντροπής χιλιάδων εκπαιδευτικών που δεν μπορούν να βρουν στέγη και να ανταπεξέλθουν οικονομικά με τα 776 € μισθό το μήνα. Δεν έχουν να παρουσιάσουν κανένα μέτρο για τις επικίνδυνες, σε πολλές περιπτώσεις, σχολικές υποδομές, τις τάξεις κλουβιά και τα κοντέινερ.
Η ΔΟΕ τονίζει ότι η απάντηση στον αυταρχικό δρόμο της Κυβέρνησης αποτελούν οι δυναμικές και αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών και όλης της σχολικής κοινότητας το επόμενο διάστημα ώστε να ακυρωθούν όλες οι συγχωνεύσεις τμημάτων, να δοθούν ουσιαστικές αυξήσεις στους εκπαιδευτικούς και να παρθούν μέτρα για τις σχολικές υποδομές.
Ο τομεάρχης παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, Διονύσης Καλαματιανός, σε σχετική του ανακοίνωση, αναφέρει ότι τα δακρυγόνα και η βία είναι ο τρόπος με τον οποίο η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού «υποδέχτηκε» τους εκπαιδευτικούς.
Προφανώς, η «υποδοχή» αυτή αποτελεί στοιχείο του «διαλόγου», που υποτίθεται ότι κυβέρνηση και αρμόδιος Υπουργός καλούν την εκπαιδευτική κοινότητα να συμμετέχει, δήθεν για να αναβαθμιστεί η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Τελικά, η αναβάθμιση που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση αποδεικνύεται στην πράξη, πάταξη και καταστολή εκπαιδευτικών που αγωνίζονται για ένα καλύτερο δημόσιο σχολείο.
Σε λιγότερο από μια εβδομάδα, όπως αναφέρει ο Διονύσης Καλαματιανός, θα χτυπήσει το πρώτο κουδούνι, με την κατάσταση να είναι ήδη πολύ δύσκολη. Συγχωνεύσεις σχολικών τμημάτων, αίθουσες με πάνω από 28 μαθητές, κλείσιμο σχολικών μονάδων, σοβαρά προβλήματα στη στέγαση και τη μετακίνηση εκπαιδευτικών, παλιά και επικίνδυνα σχολικά κτίρια -μέχρι και κοντέινερ που χρησιμοποιούνται για αίθουσες-, κατάργηση οργανικών θέσεων εκπαιδευτικών από τη μια βαθμίδα που βαπτίζονται «διορισμοί» σε άλλη, ελλιπείς προσλήψεις αναπληρωτών. Δυστυχώς, αυτή είναι η εικόνα που επικρατεί στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης και η ευθύνη βαρύνει την κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που αντί να επιλύει προβλήματα όπως υποχρεούται να πράξει, οδηγεί τη δημόσια παιδεία σε περαιτέρω υποβάθμιση, αντιμετωπίζοντας εκπαιδευτικούς που διαμαρτύρονται, με χημικά και αυταρχισμό. Μια κυβέρνηση που συστηματικά ναρκοθετεί την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία.
Η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να αντέξει περικοπή πόρων, απαραίτητων για την ορθή λειτουργία της. Γιατί αυτό είναι που διαρκώς και μεθοδευμένα κάνει η κυβέρνηση, στο όνομα ενός δήθεν «εξορθολογισμού». Αντίθετα, χρειάζεται αύξηση της χρηματοδότησης, προκειμένου η δημόσια παιδεία να μπορεί να επιτελεί με επιτυχία τον σπουδαίο και απαιτητικό ρόλο της. Απαιτούνται πραγματικές προσλήψεις εκπαιδευτικών και κάλυψη των κενών, μείωση των μαθητών ανά τμήμα, στήριξη των εκπαιδευτικών, αναβάθμιση των σχολικών εγκαταστάσεων και υποδομών, ενίσχυση της ειδικής αγωγής. Δυστυχώς, τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελούν πραγματικές προτεραιότητες της κυβέρνησης σύμφωνα με τον Διονύση Καλαματιανό.
Σχετική ανακοίνωση- καταγγελία, έχει εξεδώσει και το ΚΚΕ, όπου τονίζει οτι «Όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να πείσει ότι με την πολιτική της αναβαθμίζει το σχολείο και προωθεί τα δικαιώματα των παιδιών, η πραγματικότητα την διαψεύδει. Η αντιλαϊκή πολιτική πάντα συνοδεύεται από την ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής. Ο λαός όμως δεν τρομοκρατείται, θα συνεχίζει να παλεύει για την μόρφωση των παιδιών του και αυτό θα το καταλάβει καλύτερα η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα».
Ανακοίνωση για το θέμα εξέδωσε και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Ικαρίας, όπου καταγγέλει την κυβέρνηση για την επίθεση στους συγκεντρωμένους, που παλεύουν ενάντια στις συγχωνεύσεις των χιλιάδων τμημάτων με το άνοιγμα της σχολικής χρονιάς. Καταγγέλει την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης την ώρα που ο υπουργός έχει ήδη αποφασίσει να προχωρήσει στο κλείσιμο και την συγχώνευση χιλιάδων τμημάτων, αναφέροντας τα όσα αναφέρουν και οι προαναφερόμενοι, δηλαδή ότι θα δημιουργηθούν τμήματα με 28 μαθητές, αναγκάζοντας τα παιδιά ακόμα και να αλλάζουν συνοικίες και ότι με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση αγνοεί την κάθε εκπαιδευτική διαδικασία, σύγχρονη επιστημονική μελέτη, καθώς και τις γνωματεύσεις του ΚΕΔΑΣΥ.
Ο Σύλλογος της πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Ικαρίας καλεί όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να καταγγείλουν την επίθεση των ΜΑΤ, να καταδικάσουν αυτή την πολιτικη, να δυναμώσουν τον αγώνα μαζί με τους καθηγητές και τους δασκάλους, τους γονείς μαζί με τα παιδιά και να παλέψουν για το σχολείο που τους αξίζει.
Η εφημερίδα Αυγή σε σημερινό της δημοσίευμα δείχνει εικόνες και βίντεο από την κινητοποίηση και τον τρόπο που φέρθηκαν τα ΜΑΤ στους διαδηλωτές. Απο κει εκμαιεύσαμε και την φωτογραφία του άρθρου, που είναι αποκαλυπτική. Φωτογραφικό υλικό από την επίθεση των ΜΑΤ στους εκπαιδευτικούς έχει και το 902. Σε ότι αφορά πάντως τα συνθήματα που ακούστηκαν στην συγκέντρωση, ο imerodromos.gr τα αποκαλύπτει. «Τα παιδιά δεν είναι σαρδέλες σε κουτιά έχουν δικαιώματα μορφωτικά» και «δάσκαλοι γονείς, τώρα συμμαχία όχι στις συμπτύξεις στα σχολειά». Όσο να διαφωνείς ή όσο συμφωνείς σε τέτοιες διαμαρτυρίες, γιατί πάντοτε υπάρχουν οι κατήγοροι της εκπαιδευτικής κοινότητας η εικόνα του ξυλοδαρμού ανθρώπων που διαμαρτυρήθηκαν με ήπιο τρόπο και ζητούν την συνάντηση με τον αρμόδιο υπουργό, δεν είναι τιμητική για κανέναν.
Οι εκπαιδευτικοί με όλες τις ατέλειες τους συμβάλλουν στην μόρφωση των νέων και στην εκπλήρωση των ονείρων τους και αξίζουν τον σεβασμό της κοινωνίας και της κυβέρνησης, και το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό ως προς τις απολαβές, αλλά και θέμα που αφορά την ίδια ποια την κοινωνία, αφού η εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο είναι ο βασικός πυλώνας για να οικοδομηθεί μια καλύτερη κοινωνία. Οι εκπαιδευτικοί συμβάλλουν σε όποιο όραμα υπάρχει για μια καλύτερη ζωή. Είναι τραγικό να ακούς ότι το 2024 συνάδελφοί μας αντιμετωπίζουν προβλήματα στην στέγασή τους προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες του τουρισμού ή τα όποια άλλα συμφέροντα. Σε σημερινό δημοσίευμα το 902 αναδεικνύει το μεγάλο πρόβλημα στέγασης που υπάρχει αποκαλύπτοντας και συγκεκριμένα περιστατικά, όπως αυτό της Μήλου, όπου νηπιαγωγός λόγω της μη εύρεσης στέγης αναγκάζεται να κοιμάται στον χώρο του νηπιαγωγείου ή δάσκαλος δημοτικού σχολείου στη Ρόδο, κοιμάται στο ΙΧ του.
Στην Μήλο ο δήμος του νησιού έχει περιοριστεί σε καλέσματα προς τους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων, προκειμένου η εκπαιδευτικός να βρει στέγη. Προφανώς τα καλέσματα του δήμου απέβησαν άκαρπα. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΣΕΠΕ, ΕΛΜΕ) ζητούν από τους δήμους και τις περιφέρειες να παρέχουν δωρεάν σίτιση και κατάλυμα διαμονής των εκπαιδευτικών και όλα αυτά σε ανθρώπους, που αν είναι νεοδιόριστοι, παίρνουν 776 Ευρώ, και ως αναπληρωτές 900 Ευρώ. Tα παράλογα περιστατικά καταφτάνουν δημοσιογραφικά σε πολλές σελίδες. Με εκπαιδευτικούς να αναζητούν λύσεις ακόμα και σε κάμπινγκ.
Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν και φοιτητές που παιρνούν στα πανεπιστήμια επαρχιακών πόλεων, όπου έχουν τουριστική ανάπτυξη. Η τουριστική ανάπτυξη έχει οδηγήσει στην άνθηση των airbnb, και στην μείωση των κατοικιών προς ενοικίαση. Η κατάσταση είναι εξωφρενική, αφού γίνονται άτυπες συμφωνίες με τους ιδιοκτήτες να μένουν τους χειμερινούς μήνες, ενώ όταν αρχίζουν οι πρώτες κρατήσεις, σε πολλές περιπτώσεις και από τον Απρίλιο, οι ένοικοι, φοιτητές ή καθηγητές αναγκάζονται να φύγουν.
Η αθλιότητα δεν αξίζει σε κανέναν, ούτε στους εκπαιδευτικούς ούτε στα παιδιά που μπαίνουν στα πανεπιστήμια ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον. Είναι απίστευτο το γεγονός πως εν έτει 2024 υπάρχουν σχολεία που είναι σε κοντέινερ, κτίρια που είναι σε άθλιες συνθήκες, και το μόνο που ενδιαφέρει την ηγεσία να είναι αν έχουν διαδραστικούς πίνακες. Στην περιπέτεια μου ως εκπαιδευτικός συνάντησα τέτοιες σχολικές μονάδες, όπου ειδικά στις τελικές ενδοσχολικές εξετάσεις ή ακόμα και στις πανελλήνιες σε συνθήκες μεγάλου καύσωνα υπάρχει έλλειψη κλιματισμού. Κάτι που προφανώς είναι αφόρητο τόσο για τα παιδιά όσο και για τους εκπαιδευτικούς. Υπάρχουν δημοσιεύματα του Ιουνίου όπου οι γονείς με δικές τους πρωτοβουλίες μετέφεραν ανεμιστήρες στα σχολεία προκειμένουν να μπορέσουν τα παιδιά τους να δώσουν πανελλαδικές και άλλα τέτοια τραγελαφικά, όπου υπάρχουν λιποθυμίες μαθητών ή φοιτητών την ώρα που αγωνίζονται σε γραπτές εξετάσεις για το μέλλον τους.
Τα προβλήματα αυτά και ίσως πολλά άλλα είναι χρόνια και βέβαια θα πρέπει να τονίσω και κάτι άλλο. Εμείς οι εκπαιδευτικοί προσπαθούμε με όσα μέσα διαθέτουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, τους μαθητές μας. Αυτούς τους νέους που μας κάνουν περήφανους για τις επιδόσεις τους, για τις επιτυχίες τους και μας δίνουν ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερο μέλλον. Αστοχίες και λάθη πάντα υπάρχουν για να κάνω και την δική μου αυτοκριτική, αλλά όσες ευθύνες και να έχουμε, υπάρχουν ευθύνες και στην πολιτεία. Δεν είμαστε γιατροί για να παρέχουμε πρώτες βοήθειες στα παιδιά. Αν η πολιτεία φρόντιζε για τις πρώτες βοήθειες θα νοιώθαμε και εμείς πιο ασφαλείς σε ότι αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία. Τα κτίρια και τις υποδομές δεν τις φτιάχνουμε εμείς. Εμείς απλά τοποθετούμαστε σε αυτές, όπως και οι μαθητές μας. Είμαστε υπάλληλοι και ακολουθούμε εντολές τις οποίες τις σεβόμαστε και προσπαθούμε να τις φέρουμε εις πέρας με τον καλύτερο τρόπο, αλλά θέλουμε ασφάλεια στο περιβάλλον που εργαζόμαστε. Τα παιδιά μας, γιατί αυτό είναι οι μαθητές μας θέλουμε να νοιώθουν ασφαλείς, το ίδιο προφανώς και εμείς, τα κτίρια που έχουν προβλήματα εγκαταστάσεων πρέπει να επιδιορθωθούν, δεν είναι ευθύνη μας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι απλά να αναδεικνύουμε τα προβλήματα. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε αυτό που αποκαλούν προσόντα, έχουμε πανεπιστημιακές σπουδές, μεταπτυχιακά και άλλες γνώσεις πάνω σε θέματα εκπαίδευσης, και απαιτούμε το σωστό περιβάλλον στα σχολεία μας. Αυτό που αρμόζει στην αξιοπρέπεια μας. Είμαι από τους ανθρώπους που δεν έχω τις καλύτερες σχέσεις με το συνδικαλιστικό κίνημα, ωστόσο νοιώθω ντροπή όταν συνάδελφοί μου που έχουν δώσει τους δικούς τους αγώνες πάνω στα θρανία αντιμετωπίζονται με τον τρόπο που περιγράφτηκε στην αρχή του άρθρου.
Αν θέλουν να μας αξιολογήσουν και να μας κάνουν καλύτερους, πρέπει πρώτα να μας εξασφαλίσουν και ένα περιβάλλον το οποίο να μην τρέμουμε καθημερινά για την ζωή μας, αλλά και για την ζωή των μαθητών μας. Τα προβλήματα που αναδεικνύουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, είναι αληθή και σίγουρα οι προθέσεις τους δεν είναι να αποκρύψουν την πραγματικότητα. Το θέμα δεν είναι όμως κομματικό ή πολιτικό προς εξαγορά ψήφων, είναι πρόβλημα της κοινωνίας και είναι υπεράνω ιδεολογιών και πολιτικών προσανατολισμών, αφορά τα παιδιά μας. Αυτά τα παιδιά που βασίζονται πάνω μας για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, μια ζωή που τους αξίζει, ανάλογη των ικανοτήτων τους. Η παιδεία ήταν, είναι και θα είναι η καλύτερη επένδυση, αλλά όχι εμπόρευμα. Είναι κοινωνικό αγαθό που πρέπει να το παρέχουμε σε όλους τους πολίτες, είναι το απαραίτητο εφόδιο για την ζωή των παιδιών.
Η εμπειρία μου και ως μαθητής αλλά και ως εκπαιδευτικός από τις πολιτικές ανά εποχή, δείχνει τους έντονους πειραματισμούς που κάθε υπουργός επιβάλλει στην παιδεία. Υπουργοί ακόμα και της ίδιας κυβέρνησης κάνουν τα δικά τους πειράματα ανά εποχή. Ήμουν μαθητής την περίοδο Αρσένη, έδωσα 14 μαθήματα σε δυο τάξεις, σήμερα είναι 4 σε μια τάξη, αλλά οι νέοι πειραματισμοί επιστρέφουν σε μια εποχή που πίστευα ότι είχε τελειώσει. Επιστρέφουμε σε μια πιο σκληρή έκδοση του πειραματισμού της τότε κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Τα λύκεια μετατρέπονται σε εξεταστικά κέντρα, που ξεκινούν από την Α’Λυκείου, η σκληρότητα στο μεγαλείο της, σε παιδιά που δεν το αξίζουν το μαρτύριο.
Ας συζητήσουμε σοβαρά το τι ακριβώς θέλουμε από αυτά τα παιδιά. Ας συζητήσουμε όλοι…και ας αντιπαρατεθούμε. Ο εκάστοτε υπουργός παιδείας δεν αποτελεί τον πνευματικό ηγέτη του πιο σημαντικού τομέα της κάθε χώρας, αποτελεί τον άνθρωπο που πρέπει να συνδιαλέγεται και να κατανοεί τα προβλήματα της εκάστοτε εποχής. Ο δάσκαλος πρέπει να είναι ο πρωταγωνιστής, να αποκτήσει κύρος και είναι μαθηματικά σίγουρο πως θα παράξει λαμπρό αποτέλεσμα, ανάλογο με αυτό που μας δίδαξαν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της ελληνικής παιδείας. Άνθρωποι που έγραψαν ιστορία που μνημονεύεται ακόμα και σήμερα. Ας αφήσουμε το κομματικό και το επιχειρηματικό συμφέρον και ας δούμε την μεγάλη αναδιάθρωση σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι όπως ήδη έγραψα μόνο το οικονομικό, είναι το κύρος και η αξιοπρέπεια, που θα δώσουν έμπνευση στα παιδιά για τις μεγάλες επιτυχίες τους. Η χαρά του καθηγητή αυτή είναι, να βλέπει τους μαθητές του να πετυχαίνουν τους στόχους τους, και να νοιώθει οτι συνέβαλε σε αυτή την επιτυχία. Για αυτό επιλέξαμε αυτό το επάγγελμα.
