Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Το σίριαλ που αφορά το μέχρι πρότινος κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει άλλη μια πτυχή, που προφανώς δεν μας κάνει εντύπωση. Η πολιτική γραμματεία που συνεδρίαζε σήμερα διαβεβαίωσε πως θα γίνει συνέδριο χωρίς όμως να αναφέρονται δυο βασικά συστατικά, δηλαδή ο τόπος και ο χρόνος του Συνεδρίου.
Ωστόσο η απόφαση της πολιτικής γραμματείας ξεκαθαρίζει τρια πράγματα:
- Το συνέδριο θα γίνει υβριδικά, θα επιτραπεί δηλαδή και η ψηφιακή συμμετοχή των συνέδρων, εφόσον το κόμμα δεν μπορεί να τους καλύψει τα έξοδα της μεταφοράς και διαμονής στην Αθήνα.
- Η μίσθωση κτιρίου και το λανσάρισμα πλατφόρμας εκ μέρους του Στέφανου Κασσελάκη αποτελούν επιλογές προετοιμασίας ενός άλλου κόμματος.
- Εφόσον η προθεσμία για την κατάθεση υποψηφιοτήτων πέρασε, οι τέσσερις που μπορούν να είναι υποψήφιοι, εφόσον εγκριθούν από το Συνέδριο, είναι οι: Απόστολος Γκλέτσος, Παύλος Πολάκης, Σωκράτης Φάμελλος και Νικόλας Φαραντούρης. Αποκλείεται, δηλαδή, η υποψηφιότητα του Στέφανου Κασσελάκη, η οποία δεν προβλέπεται να συζητηθεί καν στο Συνέδριο.
Πάνω σε αυτά αναφέρουν οι πρώην σύντροφοί μας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρά συγκροτημένα, δημοκρατικά, με συλλογικότητα και με απόλυτη τήρηση των καταστατικών προβλέψεων στο έκτακτο Συνέδριό και στην εκλογή προέδρου του κόμματος, σύμφωνα με τις αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής και τις καταστατικές προβλέψεις. Στο Συνέδριο ωστόσο θα υπάρχει και η δυνατότητα ψηφιακής συμμετοχής.
Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας, παρατηρήθηκαν φαινόμενα ασύμβατα με την κοινή μας πορεία. Η μη αποδοχή των συλλογικών αποφάσεων και των προβλέψεων του καταστατικού, τα εξώδικα προς την Κεντρική Επιτροπή και την Πολιτική Γραμματεία, είναι επιλογές πολιτικά αδιανόητες, σύμφωνα με την πολιτική γραμματεία.
Επίσης η πολιτική γραμματεία καυτηριάζει και το μητρώο του Στέφανου Κασσελάκη και βέβαια και το κτίριο που νοίκιασε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αναφέρεται και στα πραξικοπήματα και τις δικτατορίες που βεβαίως αναφέρουμε και εμείς. Κατά την πολιτική γραμματεία οι επιλογές αυτές του Στέφανου Κασσελάκη είναι προσβλητικές για την ιστορία του κόμματος, και μιλάει για την παρέλευση της προθεσμίας. Ωστόσο ξεχνάνε να μιλήσουν για το γεγονός πως ο Στέφανος Κασσελάκης υπέβαλλε κανονικά όλα τα απαιτούμενα έγγραφα για την υποψηφιότητά του αλλά ακυρώθηκαν από την κεντρική επιτροπή με απόφαση όπου πήραν 180 άτομα έναντι 294 ατόμων που έχει το συγκεκριμένο έκπτωτο όργανο. Και μιας και μιλάμε για καταστατικά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λογοδοτεί σε αυτούς που τον εξέλεξαν, δηλαδή στην βάση του κόμματος και όχι στα δυο έκπτωτα όργανα, από την στιγμή που αποφάσισαν να αποπέμψουν τον πρόεδρο και από την στιγμή που η συγκεκριμένη κεντρική επιτροπή δεν αποτελείται από τα μέλη που εξέλεξαν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη αρμοδιότητα που έχει η κεντρική επιτροπή στην περίπτωση άρσης εμπιστοσύνης (Άρθρο 20 παράγραφος 4) είναι η σύγκληση του συνεδρίου, όπου στη συνέχεια (Άρθρο 20 παράγραφος 5) απλά διοργανώνει όλη την προσυνεδριακή διαδικασία, τα κείμενα και το μέτρο αντιπροσώπευσης. Δεν αποφασίζει για το ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι, αυτό το κάνει μόνο το συνέδριο (Άρθρο 20 παράγραφος 2).
Βέβαια προσωπικά πιστεύω ότι ο Στέφανος Κασσελάκης έπρεπε να είχε κάνει εχθές κόμμα και όχι να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο κόμμα. Ωστόσο εδώ γίνεται η μάχη της σφραγίδας η οποία όμως είναι λερωμένη εδώ και αρκετό καιρό για πολλούς και διάφορους λόγους. Πολλούς από αυτούς τους έχουμε καταγράψει σε αρκετά άρθρα, αλλά συνοπτικά μπορούμε να αναφέρουμε μερικούς. Πρώτον ο ΣΥΡΙΖΑ εκ της ιδρύσεώς του δεν είναι ενιαίο κόμμα. Μέσα σε αυτό δρουν εδώ και δεκαετίες διάφορες τάσεις οι οποίες όμως δρουν ως κόμματα και συνεδριάζουν ξεχωριστά. Δεύτερον, είναι κουραστικό σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η δεξιά και η ακροδεξιά, και το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να κερδίσει τον κόσμο της αριστεράς, να αγωνίζεσαι έναντι ανθρώπων όπου στο μυαλό τους έχουν την πολιτική σαν εργασία. Άνθρωποι που κοιτάνε μόνο τις τσέπες τους και πληρώνονται για να έχουν άδεια τα γραφεία της Κουμουνδούρου. Τρίτον, ο Κασσελάκης καλείται να διαχειριστεί ένα κόμμα όπου έχει επιχειρηματική δράση και μεγάλο μέρος της κρατικής επιχορήγησης καταλήγει στην διατήρηση ξεπερασμένων δομών, όπως αυτές των ΜΜΕ του κόμματος, που τώρα γίνεται προσπάθεια να πωληθούν από τους αντίπαλους του Κασσελάκη. Τέταρτον, ο Κασσελάκης καλείται να διαχειριστεί ένα κόμμα όπου ο πρώην πρόεδρος του μηχανορραφεί σχεδόν από την αρχή έναντί του. Πέμπτον, ο Κασσελάκης καλείται να διαχειριστεί ένα κόμμα όπου έχει κυβερνήσει την χώρα και τα στελέχη του έχουν λερώσει ήδη τα χέρια τους, κοινώς, έχουν δοκιμαστεί. Έκτον και τελευταίο, χάνει πολύτιμο πολιτικό χρόνο που θα μπορούσε να τον αξιοποιήσει φτιάχνοντας μια ουσιώδη αξιωματική αντιπολίτευση.
Είναι προφανές βέβαια πως σε μικρό χρονικό διάστημα θα υπάρχουν δυο νέα κόμματα, που απλά το ένα θα έχει την κρατική επιχορήγηση και το σήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο αυτό πλέον ενδιαφέρει και τις δυο πλευρές, για διαφορετικούς λόγους βέβαια.
Η πολιτική γραμματεία μιλάει για την οργάνωση της προοδευτικής αντεπίθεσης προασπίζοντας τα συμφέροντα των πολιτών. Όλοι γνωρίζουμε τι εννοεί. Εννοεί αυτό που επεξεργάζεται εδώ και πολύ καιρό ο Αλέξης Τσίπρας και απέτυχε το 2023, το μεγάλο κόμμα της κεντροαριστεράς, που προφανώς θα συστεγάζει το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα. Η απάντηση λοιπόν σε αυτή την λογική είναι ότι αν θέλαμε να βρεθούμε σε ένα άλλο κόμμα θα πηγαίναμε και θα γραφόμασταν. Ειδικά εμείς που δεν έχουμε ασχοληθεί ενεργά, υπό την έννοια να έχουμε κάποια πολιτική θέση σε κάποια κυβέρνηση, θα μας υποδεχόντουσαν με πολύ χαρά. Για να το πω και λίγο πιο λαϊκά, αν θέλαμε να γίνουμε ΠΑΣΟΚ, θα είχαμε γίνει. Εκτιμώ την ιστορία αυτού του κόμματος βέβαια, αν και δεν υπήρξα ποτέ μέλος του και έχω πολλές διαφωνίες με την πολιτική του τα τελευταία χρόνια, αλλά συγνώμη δεν θα πάρω. Προτιμώ άλλα κόμματα, όπως για παράδειγμα το ΚΚΕ, το οποίο υπάρχει αμοιβαία συμπάθεια και ιστορική και πολιτική, αλλά βέβαια διαφωνώ όχι ως προς τον τρόπο δράσης τους, δηλαδή το κίνημα, αλλά ως προς το πολιτικό περιεχόμενο. Θεωρώ απαράδεκτο ένα κομμουνιστικό κόμμα να μην έχει κυβερνητική πρόταση. Θεωρώ απαράδεκτο το ΚΚΕ να μην διεκδικεί να αλλάξει κάποια πράγματα μέσα από την ορθή λογική του πολιτικού συστήματος, δηλαδή δια της διακυβέρνησης και της μαζικής ψήφου. Θέλω ένα ΚΚΕ πιο κοντά στις αρχές της ΕΔΑ και της εποχής του Συνασπισμού της αριστεράς και της προόδου.
Αυτό βέβαια είναι πρόβλημα του ΚΚΕ και όχι δικό μας. Προφανώς η εναλλακτική πρόταση μπορεί να έρθει με τους τωρινούς συσχετισμούς μόνο μέσω του Στέφανου Κασσελάκη. Ο δικός μας ΣΥΡΙΖΑ δεν χωράει ούτε μηχανοραφίες, ούτε παιχνίδια τύπου ΕΣΣΔ, κάτι σαν τα γεγονότα της Τασκένδης του 1955, όπου δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για να υπάρξουν και οι μετέπειτα αντιπαραθέσεις μεταξύ των Ελλήνων προσφύγων της ΕΣΣΔ, που προφανώς είχαν την δική τους επίδραση και στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας, αφού ουσιαστικά εκείνα τα γεγονότα έφεραν την μεγαλύτερη διάσπαση του 1968 και όλα όσα έγιναν εκείνη την εποχή, που εντέλει οδήγησαν στην δημιουργία του Συνασπισμού, όπου μετεξελίχθηκε σε ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά αποτελούν παρελθόν δεν ενδιαφέρουν κανέναν πολίτη αυτής της χώρας, όπου ζητάει από τους πολιτικούς λύση στα προβλήματά τους.
Η αρχή έγινε, ο δικός μας ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ.
