Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει τον πολιτικό του κύκλο εδώ και αρκετό καιρό, ωστόσο η χώρα χρειάζεται αντιπολίτευση για λόγους που αφορούν το πολίτευμα της δημοκρατίας. Οι «ιδιοκτήτες» του μαγαζιού της Κουμουνδούρου με αυτά που γράφουν και κυρίως με αυτά που πράττουν πωλούν ολόκληρο το μαγαζί και μάλιστα σε τιμή ευκαιρίας. Πρώτο πράγμα που φαίνεται πως έχει πουληθεί ήδη είναι ο ραδιοφωνικός σταθμός κόκκινο, αλλά και η «Αυγή» αναζητεί αγοραστές ωστόσο δεν βρέθηκαν ακόμα. Στην λαϊκή αγορά θα βγουν και τα «ασημικά» από τα γραφεία της Κουμουνδούρου τα οποία δεν είναι και ιδιαίτερα χρησιμοποιημένα, αφού οι «κηφήνες» που πληρώνονταν για να βρίσκονται εκεί, πήγαν διακοπές στις μπαχάμες. Βέβαια 50 από αυτούς μπήκαν στην κεντρική επιτροπή χωρίς να τους έχει εκλέξει κανείς, αλλά εντάξει τώρα με λεπτομέρειες θα ασχολούμαστε.
Αμέσως μετά τα ασημικά θα πουληθεί και το κτίριο και τότε με κάποια από τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν θα πάμε στο παλαιό GAZI Live, τέως μπουζουκτζίδικο, το οποίο θα το ανοίξουμε για να γίνει η «γιορτή« της δημοκρατίας, το πιο σύντομο δηλαδή ανέκδοτο, το επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι ανήκουν στο στρατόπεδο των ορκισμένων εχθρών δεν έχουν πρόσκληση για τη γιορτή, οι υπόλοιποι είναι ευπρόσδεκτοι. Φαντάζομαι στο πρώτο τραπέζι της πίστας θα είναι και ο μέγας φιλόσοφος Τσίπρας, όπου βρίσκει λύσεις στα προβλήματα μέσω ιδρυμάτων. Θα πετάει λουλούδια στον Πολάκη, όπου θα χορεύει πεντοζάλη τους αντιπάλους του και θα χειροκροτάει τον τραγουδιστή της πίστας όπου θα λέει το εμβατήριο της ΕΣΣΔ. Στο γλέντι είναι και προσκεκλημένος ο ίδιος ο Μητσοτάκης, όπου θα γλεντάει για την 3η τετραετία που δεν θα το πίστευε ούτε και στα πιο τρελά του όνειρα ότι θα έρθει.
Αυτοί θα γλεντάνε και ο κόσμος θα έχει τα δικά του προβλήματα. Όταν είσαι προύχοντας όμως δεν σε νοιάζουν και πολύ τα προβλήματα των άλλων, αρκεί εσύ να περνάς καλά. Θα θυμόμαστε όλοι βέβαια τότε που η Σακελλαροπούλου πήγε στο τραίνο των Τεμπών σταματώντας όλες τις εργασίες για την ανεύρεση στοιχείων, αλλά και ανθρώπων για να πετάξει λουλούδια στο καμμένο βαγόνι του ΟΣΕ. Κάτι παρόμοιο θα συμβεί και στο μπουζουκτζίδικο. Για να πω βέβαια την αλήθεια, είναι το τέλος που ονειρευόμουν, γιατί ο άνθρωπος πρέπει να γλεντάει μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του ή του οργανισμού που βρίσκεται και βάλλεται αυτή τη στιγμή από την ηλιθιότητα κάποιων που δεν ακούνε την λαϊκή βούληση αλλά τα ασημικά τους.
Για να κυβερνήσεις όμως πρέπει να έχεις και πρόσωπα, και όραμα, και ιδέες, έστω και αν βρίσκουν λαϊκές αντιστάσεις ή αντιστάσεις των προυχόντων. Ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 αυτό το κατάφερε, είχε και όραμα να κυβερνήσει, είχε και θέσεις και κάποια άτομα τα οποία μπορούσαν να τον φέρουν στην εξουσία. Το 2015 το κατάφερε, κατάφερε επίσης να βγάλει την χώρα από μια πολύ δύσκολη συνθήκη, ωστόσο τότε φάνηκαν τα κενά. Δεν μπορούσε να διαχειριστεί την μεταμνημονιακή εποχή. Ο Τσίπρας φάνταζε ως κάτι πολύ θετικό εκείνη την στιγμή, αλλά δίπλα του δεν είχε το σοβαρό επιτελείο για να τον καθοδηγήσει, γιατί εκείνο το επιτελείο ενσωματώθηκε στις απαιτήσεις αυτών που λίγα χρόνια πριν «σκότωνε» πολιτικά. Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο ότι έγινε μνημονιακό κόμμα, αλλά ότι έγινε ένα κόμμα του ίδιου συστήματος που προϋπήρχε στην χώρα μας εδώ και δεκαετίες. Ο λαός βέβαια το 2019 αποδεχόμενος ότι ο Τσίπρας έβγαλε την χώρα από την «μέγγενη», του έδωσε δύναμη, το 32% περίπου ήταν ένα μεγάλο ποσοστό για ένα κόμμα που είχε κυβερνήσει, αναγκάστηκε να ενδώσει στις διαταγές της Ευρωπαϊκής ένωσης και οδήγησε την χώρα σε ασφαλή ύδατα με ένα όμως πλοίο που είχε ήδη αρχίσει να μπάζει νερά. Υπήρχε η ευκαιρία να φτιαχτεί ένα δυνατό κόμμα, όπου εξανεμίστηκε στην ρητορική της μεγάλης κεντροαριστεράς, όπου δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ, και ούτε πρόκειται να γίνει.
Θα πω και εδώ μια αλήθεια, άκουγα ΠΑΣΟΚ και έβγαζα σπυριά. Βέβαια θυμόμουν την μεταπαπανδρεϊκή περίοδο και ειδικά την περίοδο Σημίτη που οδήγησε την χώρα σε αδιέξοδο και γέννησε την ανάγκη της ύπαρξης του μνημονίου. Για την Νέα Δημοκρατία δεν έχω να προσάψω τίποτα πέρα του γεγονότος ότι πρόκειται για δεξιό κόμμα, που όμως αντιλαμβανόμενο τις συνθήκες δεν έχει πρόβλημα να μεταλλαχθεί ως κέντροδεξιά, κλέβοντας και λίγο από τις θέσεις της αριστεράς. Αυτό βέβαια έχει κοστίσει στην Νέα Δημοκρατία, γιατί χάνει ψηφοφόρους προς τα ακροδεξιά κόμματα, κάποτε ήταν η Χρυσή αυγή και ο Βελόπουλος, τώρα είναι ο Βελόπουλος,η Λατινοπούλου, οι Σπαρτιάτες και η Νίκη, που όλοι μαζί ξεπερνάνε το 17%. Ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς δεν έχει αναχώματα ούτε στην δεξιά ούτε στα άκρα. Αυτό βέβαια είναι ένα πρόβλημα που δεν το έχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ ή γενικά η Αριστερά στην Ελλάδα, αλλά το έχει ολόκληρη η αριστερά τόσο της Ευρώπης όσο και του κόσμου. Η νίκη του Τραμπ, τα ποσοστά της Λεπέν, μαζί με τις νίκες της Μελόνι και τα ποσοστά του AFD στην Γερμανία και μαζί με πολλά άλλα ποσοστά ανά τον κόσμο, δείχνουν τον δρόμο της εξουσίας προς την ακροδεξιά και τον εθνικισμό.
Οι όροι Ναζισμός και ειδικά ο φασισμός δεν είναι οι κατάλληλοι για να περιγράψουν την κατάσταση, διότι ο μεν Ναζισμός αποτελεί μια ιδεολογία του παρελθόντος και ο δε φασισμός αποτελεί χαρακτηριστικό και κομμάτων που προβάλλονται ως δημοκρατικά και αριστερά με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στις μέρες μας, δυστυχώς τον ΣΥΡΙΖΑ. Το δυστυχώς δεν πάει στο γεγονός ότι υπήρξα μέλος του κόμματος για όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, αλλά για την ίδια την κοινωνία όπου δεν μπορεί να βρει την σοβαρή προοδευτική πρόταση ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε και στα υπόλοιπα κόμματα που λεκτικά αντιπροσωπεύουν τον χώρο αυτό, δηλαδή τον χώρο του κέντρου, της αριστεράς και του κομμουνισμού. Ο Κομμουνισμός βέβαια πλέον δεν υπάρχει, ακόμα και οι χώρες που λογίζονται ως Κομμουνιστικές με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Κίνα, μόνο αυτό δεν έχουν. Ο Μαρξ μάλλον θα γελούσε αν έβλεπε τα ιδεολογικά χάλια που έχουν καταντήσει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν είναι παρελθόν και σύντομα θα μπουν και οι τίτλοι τέλους, αφού παρακολουθήσουμε βέβαια όλο το σίριαλ. Συνέδριο όπου θα έχουν κοπεί νόμιμα εκλεγμένοι σύνεδροι και δεν θα δίνει την δυνατότητα σε αυτόν που διάλεξε ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ να είναι πρόεδρος να γίνει υποψήφιος πρόεδρος ξανά έστω και αν οι διαδικασίες που φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση είναι γελοίες δεν έχει παρά τον χαρακτήρα που δίδεται στις κηδείες. Θρήνος, οργή, απελπισία και τέτοια συναισθήματα θα υπάρξουν σε όλους όσους πορεύτηκαν με αυτό το κόμμα, αλλά και σε όλους όσους έδωσαν την ψήφο εμπιστοσύνης το 2019 με την λογική ότι ο Τσίπρας θα στραφεί προς το κόμμα του και θα του δώσει τέτοια μορφή που θα μπορέσει να έρθει ξανά στην εξουσία. Δυστυχώς, είτε μας αρέσει είτε όχι δεν θα πάει το κόμμα αυτό στο 3% που ήταν πριν, αλλά θα πάει εκτός βουλής και βέβαια θα διαλυθεί και τυπικά όπως άλλα κόμματα της αριστεράς στο παρελθόν. Ότι μπόρεσε να δώσει το έδωσε. Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι το εξής, υπάρχει άλλη πρόταση;
Η απάντηση είναι δύσκολη και αυτή μπορεί να δοθεί αυτή την στιγμή μόνο από έναν άνθρωπο, το όνομα του είναι Στέφανος Κασσελάκης. Σε όλη την αρθρογραφία της περιόδου που διανύουμε έχω επισημάνει ότι θα πρέπει να αποσχιστεί από το κόμμα και να φτιάξει έναν νέο πολιτικό οργανισμό. Κατά το ήμιση με το δικό μας ΣΥΡΙΖΑ το έχει κάνει ήδη. Με την ολοκλήρωση όμως της παρωδίας που λέγεται συνέδριο εαν δεν ανακοινώσει νέο κόμμα, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα. Ζητάμε λοιπόν να δώσει το κόμμα σε αυτούς που θέλουν να λέγονται «ιδιοκτήτες» και να φτιάξει έναν δικό του οργανισμό όχι ανταγωνιστικό όπως γράφουν οι «87» και οι υποστηρικτές τους, αλλά ένα κόμμα το οποίο θα εμπνεύσει και θα δώσει όραμα. Το «Οχι ανταγωνιστικό» σημαίνει ότι δεν μας ενδιαφέρει να φτιάξουμε συμμαχία με άλλα κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, αλλά μας ενδιαφέρει να βγούμε με το δικό μας πρόσωπο στην κοινωνία και εκεί να ζητήσουμε την ψήφο του Ελληνικού λαού, όπου σίγουρα δεν θα έρθει με το καλημέρα, αλλά υπάρχουν όλες οι συνθήκες μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα προκειμένου να έρθει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Δε σημαίνει ότι η εξαγγελία κόμματος από μόνη της θα φέρει ποσοστό 40% στο κόμμα αυτό, αλλά χτίζοντας από την αρχή την σχέση της αριστεράς και του προοδευτικού κόσμου μπορεί να οδηγήσει και σε τέτοιο ποσοστό δεδομένου του αδιεξόδου που έχει οδηγηθεί η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα του ευρύτερου δημοκρατικού τόξου.
Εαν γίνουν οι σωστοί χειρισμοί τότε μπορεί να βρεθεί το κόμμα Κασσελάκη στην δεύτερη θέση και να οδηγηθεί με ακόμη σωστότερους χειρισμούς στην κυβέρνηση, και βέβαια να δοκιμαστεί από τον Ελληνικό λαό. Δεν ξέρω αν οι δημοσκοπήσεις μπορούν να βρουν την αλήθεια αυτού που χρειάζεται το εκλογικό σώμα, ακόμα ανάμεσα και σε αυτούς που απέχουν από τις εκλογικές διαδικασίες, ωστόσο ο διάλογος ή μόνο η τάση συνομιλίας με την κοινωνία, αυτό που κάποτε ο Παπανδρέου αποκαλούσε συμβόλαιο με τον λαό, μπορεί να οδηγήσει σε καλά αποτελέσματα. Ο λαός θέλει τον πολιτικό δίπλα του, ο Κασσελάκης στο μέχρι σήμερα πέρασμά του έχει βρεθεί δίπλα του, άνοιξε τα γραφεία του για να ακούσει τους πολίτες χωρίς να τον νοιάζει η πολιτική ταυτότητα κανενός, πήγε σε περιοχές όπου έχουν πληγεί, στους ανθρώπους που έχουν πληγεί και άνοιξε τα ώτα του για να τους ακούσει. Πήγε στην Παλαιστίνη και αρνήθηκε να πάει στο Ισραήλ, αποκαλώντας τους δολοφόνους, έφτιαξε τον δικό μας ΣΥΡΙΖΑ και άνοιξε διάλογο με εμάς, με την κοινωνία. Βρέθηκα στα εγκαίνια των γραφείων του Ταύρου και συνομίλησα για λίγο μαζί του, δέχτηκε και αυτός και οι συνεργάτες του να μας ακούσουν, ανεξαρτήτως αν αυτό που ακούγαν τους άρεσε ή όχι, κάναμε διάλογο και βγάλαμε όσα συμπεράσματα μπορούσαν να βγουν από έναν σύντομο διάλογο. Μάθαμε και οι δυο πλευρές τις προθέσεις της άλλης και το κυριότερο, ήταν ανθρώπινος, τον ενδιέφερε να ακούσει και όχι να μιλήσει.
Τέτοιοι άνθρωποι έχουν προοπτικές σοβαρές σε μια κοινωνία που ζει υπό τον φόβο, υπό την ομηρία των πολιτικών της Ευρωπαϊκής ένωσης και των Λόμπι. Οι πρακτικές των πρώην συντρόφων μας, μας αφήνουν αδιάφορους, γιατί οι άνθρωποι αυτοί αντιπροσωπεύουν μια εποχή όπου θέλουμε να την ξεχάσουμε, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Οι λογικές της Τασκένδης και των μεγάλων εκκαθαρίσεων του Στάλιν είναι λογικές μεν που υπάρχουν στην ιστορία του κόσμου μας, αλλά είναι κομμάτια της ιστορίας που δεν αντιπροσωπεύουν τόσο την κουλτούρα μας όσο και την λογική μας, όσο και το πολιτικό-ιδεολογικό περιεχόμενο του λόγου μας. Μας ενδιαφέρει προφανώς η δικαιότερη κοινωνία, ένας κόσμος με λιγότερη δυστυχία, με μηδαμινούς πολέμους και με εξάλειψη της πυρηνικής απειλής. Μας ενδιαφέρει ένας κόσμος όπου θα υπάρχουν καλύτεροι μισθοί και συντάξεις, λιγότερη ακρίβεια και μας ενδιαφέρει η εθνική υπερηφάνια να προσφέρεται από τους πολιτικούς και όχι μόνο από άλλους φορείς όπως ο αθλητισμός. Αυτή την περηφάνεια μας την έκλεψαν οι πολιτικοί τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο προφανώς και της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, και ειδικά τώρα που ένας άνθρωπος άνοιξε την κουρτίνα και βγήκε ο πραγματικός εαυτός των ανθρώπων αυτού του κόμματος, μπορούμε να το πούμε με ασφάλεια.
Αυτή η απογοήτευση που γέννησε το κόμμα της μετασοβιετικής περιόδου, και του ηγέτη που δε μπόρεσε να το τιθασεύσει, θέλουμε να μετατραπεί σε μια δύναμη που θα δράσει σαν ορμητικό ποτάμι πάνω στην κοινωνία. Θέλουμε ένα τσουνάμι που θα ταράξει την πολιτική σκηνή και θα γεννήσει κάτι που μόνο ως όνειρο θερινής νυχτός μοιάζει στον κόσμο μας σήμερα. Δε μπορώ να πω με ασφάλεια ακόμα αν αυτό το ποτάμι μπορεί να το γεννήσει ο Κασσελάκης, αλλά μπορώ να πω με σχετική ασφάλεια ότι μπορεί να το ενεργοποιήσει. Τα κόμματα εξουσίας ανακυκλώνουν τις ίδιες λογικές που εφαρμόζουν εδώ και δεκαετίες, ο κόσμος έχει κουραστεί και για αυτό δεν πάει να ψηφίσει, και δε πάει να ψηφίσει όχι μόνο στις εκλογές του έθνους ή του μεγάλου έθνους που λέγεται ΕΕ, αλλά και σε εκλογές που έχουν τοπικό χαρακτήρα ή επαγγελματικό χαρακτήρα. Επιστημονικές ενώσεις, συνδικαλιστικά όργανα και εκπρόσωποι των φοιτητών και των εργατών εκλέγονται με ποσοστά αποχής πάνω από 70%. Σε λίγο αυτό το ποσοστό αποχής θα υπάρχει και στις εθνικές εκλογές αν η κατάσταση δεν αλλάξει. Η φράση έλα μωρέ όλοι οι ίδιοι είναι, πάει σε όλα τα επίπεδα, είτε μιλάμε για τον διαχειριστή μιας πολυκατοικίας, είτε για τον διαχειριστή ενός δήμου είτε για τον διαχειριστή μιας ολόκληρης χώρας. Αυτό όμως δεν είναι δημοκρατία, είναι ένα καθεστώς που ψηφίζεται μεν, αλλά από λίγους δε, όπου μοιάζουν σαν τα πολιτεύματα των αριστοκρατών, που μόνο αυτοί ψήφιζαν και όλοι οι υπόλοιποι απλά ήταν δούλοι.
Η προώθηση του δε ψηφίζω γιατί δε μπορεί να αλλάξει τίποτα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στα φαντάσματα του παρελθόντος. Αν τα ποσοστά των ακραίων φωνών της δύσης δεν τρομάζουν τους λαούς, τότε γεγονότα όπως αυτά των παγκοσμίων πολέμων, των ανατροπών εξουσιών διά της βίας και άλλα πολλά που έχει καταγράψει η παγκόσμια ιστορία, είμαστε καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουμε. Θα το πω λίγο όμως διαφορετικά, τα ζούμε ήδη, απλά είναι στην ελαφρά μορφή τους ακόμη, και αυτό μέχρι να απλωθούν τα πλοκάμια τους. Όταν απλωθούν και ριζώσουν τότε θα κάνουν αυτό που έκαναν πάντα, θα σπείρουν τον τρόμο, τον φόβο, την δυστυχία και τον πόλεμο. Όσα γίνονται στην Ουκρανία και στην μέση ανατολή, και γεγονότα που είχαν γίνει πιο πριν, όπως ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Γιουγκοσλαβία, αποτελούν πειράματα για το επόμενο στάδιο, προκειμένου να επικρατήσουν δυνάμεις που επιζητούν την αποσταθεροποίηση για να κερδίσουν οικονομικά. Η νίκη του Τραμπ αν και αναμενόμενη, θα δείξει στην ανθρωπότητα τι μπορεί να την κάνει ακόμα πιο μαύρη την ιστορία. Ευελπιστούμε βέβαια ότι θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά δεδομένου της χαράς του Νεντανιάχου θα δημιουργήσει μια προοπτική για να στραφεί η ανθρωπότητα στην μαυρίλα ενός άλλου πολέμου. Δεν είναι μόνο η μέση ανατολή και η Ουκρανία όπου επικρατεί η αστάθεια λόγω των πολέμων, υπάρχουν ακόμη πολλές πυριτιδαποθήκες στον κόσμο και μια βρίσκεται και στα Βαλκάνια.
Οι επιπλοκές στην εφαρμογή της συμφωνίας των Πρεσπών, καθώς και τα προβλήματα που έχουν εμφανιστεί τόσο στην σχέση Βουλγαρίας- Βόρειας Μακεδονίας, καθώς και της Σερβίας με τις χώρες που οι ίδιες οι ΗΠΑ δημιούργησαν καταστρέφοντας την Γιουγκοσλαβία, αλλά και η ενδυνάμωση των σχέσεων Αλβανίας-Τουρκίας μπορούν να φέρουν τον πόλεμο όχι στη γειτονιά μας, αλλά και στην ίδια την χώρα μας, και τότε θα είναι αργά να σηκωθούμε από καναπέδες και κρεβάτια, όπως μας προέτρεπε ο γνωστός τηλεπωλητής. Τότε απλά θα γίνουμε θεατές μιας πραγματικότητας που την διαβάζαμε μόνο στην ιστορία και την βλέπαμε μόνο στο δελτίο ειδήσεων των τηλεοράσεων. Ο Τραμπ βέβαια υπόσχεται το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά δεν είπε το τι ακριβώς θα κάνει για να μην ανάψουν άλλα φυτίλια. Ελπίζω να την έχει την λύση και για αυτά τα φυτίλια, αλλιώς τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου ευοίωνα.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα που μαστίζεται από την υπογεννητικότητα, από την ανεργία ή την εποχικότητα στην εργασία. Ο Μητσοτάκης και οι πολιτικές που υπηρετεί έχει αποδείξει πως θέλει να παρατείνει αυτή την κατάσταση, εαν δεν υπάρξει η εναλλακτική πρόταση τότε πολύ απλά ο Ελληνικός λαός θα ανάψει το φυτίλι, και δεν θα είναι έπος, αλλά εμφύλιος. Και θα είναι ένας εμφύλιος που δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά ιδεολογικών στρατοπέδων, αλλά ταξικών στρατοπέδων, που δεν θα μπορούν όμως τα κόμματα να τα προσεγγίσουν. Η αποχή είναι σημάδι απογοήτευσης, αλλά παράλληλα και αναμονής. Για να μην ξυπνήσουν φαντάσματα που δεν τα επιθυμούμε θα πρέπει να φτιαχτεί σοβαρή αντιπολίτευση, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Τα άλλα κόμματα αποτελούν μέρος των φαντασμάτων τουλάχιστον στο λεκτικό τους επίπεδο. Αυτό που ζητάμε όμως είναι οι πράξεις και όχι οι λέξεις, από αυτές έχουμε χορτάσει.
Ο Τραμπ αλλάζει τον πλανήτη και τα κόμματα πρέπει να βρουν την απάντηση στο πως θα ανατρέψουν την κατάσταση. Για την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ γνωρίζουμε πως θα βρουν ανάλογα με τα συμφέροντα που εκπροσωπούν τους κατάλληλους συμμάχους. Ο ΣΥΡΙΖΑ πέθανε, άρα δια της ατόπου απαγωγής πρέπει να βρεθεί η νέα πρόταση, εφόσον δεν δίνεται από άλλα κόμματα, ο μόνος που μπορεί να το κάνει είναι ο Κασσελάκης είτε μας αρέσει είτε όχι. Τώρα το αν θα το κάνει εξαρτάται μόνο από τον ίδιο και από κανέναν άλλο. Αυτά για την παρούσα στιγμή, σε έναν μήνα μπορεί να γράφουμε εντελώς διαφορετικά πράγματα, και βέβαια αυτά μόνο για την εγχώρια πολιτική σκηνή. Προφανώς όμως μας απασχολεί και το παγκόσμιο γίγνεσθαι για αυτό σε αυτό το άρθρο παραθέτω τις απόψεις μου και για αυτό. Δε σημαίνει πως το παγκόσμιο γίγνεσθαι και η αλλαγή του αντιπροσωπεύεται από ένα άτομο, όποιο είναι αυτό, και βέβαια ούτε και για το ελληνικό γίγνεσθαι ισχύει αυτό. Ένα άτομο όμως μπορεί να κάνει την αλλαγή και να ανάψει το φιτίλι σε πολλά περισσότερα, η δυνατότητα τόσο σε πράξεις που του αναλογούν βέβαια, όσο και σε λόγια, υπάρχει, αρκεί να κατανοήσει το πρόβλημα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και να κάνει την σωστή κίνηση, που κάλλιο αργά παρά ποτέ πρέπει να γίνει.
Θα επανέλθουμε λίαν συντόμως με σχόλια μόνο για το πτώμα του ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη φορά.
