Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Την ημέρα της εθνικής εορτής ως είθισται, οι πρόεδροι των κομμάτων, ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της δημοκρατίας προχωρούν σε δηλώσεις που αφορούν τον εορτασμό της γέννησης, επί της ουσίας, του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Αυτή η γέννηση με όλα τα προβληματικά ιστορικά στοιχεία, αλλά και τις ένδοξες στιγμές δεν θα γινόταν αν δεν γινόταν η επανάσταση του 1821. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας την ημέρα αυτή μίλησε για το 1981 στα πλαίσια ενός τηλεοπτικού σαρδάμ που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, ακόμα και με παραλλαγή του γνωστού άσματος « Να ταν το 21», τραγούδι του Σταύρου Κουγιουμτζή που πρωτοτραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας το 1970 και αποτελεί έναν ύμνο στην επανάσταση του 1821 με τα στοιχεία που έχουν βάλει οι δημιουργοί του.
Όλοι οι άνθρωποι και βέβαια και οι ανώτεροι πολιτειακοί παράγοντες κάνουν λάθη, έχουν και στιγμές που κάνουν ατοπήματα, που βέβαια οι πολιτικοί αντίπαλοι τα εκμεταλλεύονται. Λίγο μετά τους εορτασμούς έγινε το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, και επειδή όταν μιλάμε για 1981 αναφερόμαστε στην πρώτη διακυβέρνηση του κόμματος αυτού με αρχηγό τον ιδρυτή του, δηλαδή τον Ανδρέα Παπανδρέου, σε ένα σποτάκι του κόμματος μπήκε η δήλωση Τασούλα, ο Κολοκοτρώνης με σημαία ΠΑΣΟΚ, προφανώς για σατυρικούς λόγους, εικόνες από το πραγματικό 1981 και βέβαια οι δηλώσεις των νυν στελεχών του κόμματος ενόψει του συνεδρίου. Σε αυτό βέβαια το άρθρο δεν θα ασχοληθώ τόσο με το κόμμα αυτό, αλλά με τον Τασούλα, ο οποίος δεν είναι νέος στην πολιτική.
Το ατόπημα είναι παρωνυχίδα μπροστά στον βίο και την πολιτεία του. Ο Τασούλας ξεκίνησε την πολιτική του πορεία ως γραμματέας του Αβέρωφ, όπως συχνά έλεγε ο τότε πρόεδρος της ΝΔ, έλεγε ωραία ανέκδοτα. Πέρα όμως τούτου ο ίδιος ως γραμματέας του Αβέρωφ επιμελήθηκε ένα βιβλίο με τίτλο «Αλλαγή ΝΑΙ, ΠΑΣΟΚ ΟΧΙ» το οποίο εκδόθηκε το 1981, τότε δηλαδή που βγήκε για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Το βιβλίο στρεφόταν καθαρά έναντι του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ανδρέας είναι ένα ιστορικό πρόσωπο που έχει κριθεί και θα κριθεί περαιτέρω από τους ιστορικούς, ωστόσο ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύγματά του, κατά την γνώμη των περισσοτέρων Ελλήνων θα τολμούσα να πω, είναι ότι αναγνώρισε την εθνική αντίσταση και ειδικά την αντίσταση του ΕΑΜ. Προέρχομαι από αριστερή οικογένεια και δεν θα αποκρύψω ότι και εγώ προσωπικά έχω γαλουχηθεί με αριστερές ιδέες, αλλά για εκείνη την περίοδο ήταν σημαντικό από την κεντρική εξουσία τουλάχιστον, να σταματήσει όλα τα εμφυλιοπολεμικά πάθη και να προχωρήσει ο τόπος μπροστά. Ο Καραμανλής το 1974 έδωσε την δυνατότητα να κατέβει και η αριστερά στις εκλογές (ΚΚΕ,ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΔΑ) αλλά το κυριότερο είναι πως σταμάτησε τους διωγμούς των αριστερών-κομμουνιστών καταργώντας το ιδιώνυμο, σημαντικό και αυτό για εκείνη την περίοδο. Ωστόσο έμενε μια εκκρεμότητα, η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης και η δυνατότητα επιστροφής στα πάτρια εδάφη των πολιτικών εξόριστών που ήταν στις ανατολικές κομμουνιστικές τότε χώρες, χωρίς προφανώς να εκδιωχθούν. Ο Ανδρέας Παπανδρέου με το νομοθετικό του έργο κατάφερε τα δυο αυτά σημεία, όπως κατάφερε να πεταχτούν, τουλάχιστον τυπικά, οι φάκελοι των φρονημάτων στον κάλαθο των αχρήστων. Ήταν τομή για την εποχή πως η πολιτεία με την νομοθετική της λειτουργία συνέβαλλε στην λεγόμενη εθνική συμφιλίωση.
Την αναγνώριση όμως της εθνικής αντίστασης στο κοινοβούλιο, δεν την ψήφισε η τότε ΝΔ του Αβέρωφ. Ο Τασούλας ήταν ο γραμματέας του. Η ΝΔ υποστήριζε ότι ότι μια τέτοια κίνηση θα προκαλούσε διχασμό και ότι αφορούσε δυνάμεις που είχαν στραφεί κατά του αστικού κράτους, μιλώντας για τους κομμουνιστές. Τους χαρακτήριζε ακόμα συμμορίτες και όχι οργάνωση που έκανε εθνική αντίσταση. Σήμερα βέβαια φτάσαμε στο εξής παράδοξο, από την μια η υπουργός πολιτισμού να κάνει τις απαραίτητες κινήσεις για να αποκτηθεί το υλικό με τους εκτελεσμένους της Καισιαριανής (κομμουνιστές ήταν και όχι πατριώτες όπως αναφέρουν) και από την άλλη ένας Πλεύρης να λέει ότι δεν σέβεται τους αγώνες της αριστεράς. Ο Τασούλας εκ της ιστορίας του ανήκει στην δεύτερη τάση, ενώ βέβαια όταν αναφέρω την λέξη κομμουνισμός, προφανώς πρόκειται για ανθρώπους που εμφορούνταν από τις αριστερές ιδέες, αλλά ήταν πατριώτες και έκαναν αγώνα για να φύγουν οι ΝΑΖΙ από την χώρα και να απελευθερωθεί η χώρα μας. Τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά μετά την φυγή των Γερμανών και λίγο πριν την έναρξη του εμφυλίου μιλούσαν για λαοκρατία να θυμίσω επίσης. Προφανώς η λέξη λαοκρατία είχε άλλο νόημα σε κάθε ιδεολογία, αλλά ήταν κοινή ωστόσο για μια περίοδο.
Ο πρόεδρος της δημοκρατίας κατά την άποψη μου, μπορεί να είναι ένα διακοσμητικό πρόσωπο, με λίγες εξουσίες, ωστόσο πρέπει να είναι υπερκομματικός. Πρέπει να ενώνει τις πολιτικές ιδεολογίες, να συμβάλλει στην εθνική συμφιλίωση και στην ενότητα και όχι στον διχασμό. Με βάση το παρελθόν του, ο νυν πρόεδρος δεν εμφορείται και τόσο από ενωτικές και υπερκομματικές απόψεις. Βέβαια ελάχιστοι πρόεδροι της δημοκρατίας της μεταπολίτευσης της είχαν αυτές, αλλά αυτό θα κριθεί και πάλι ιστορικά. Αυτό το κομμάτι βέβαια αφορά την ιδεολογία του προέδρου, ωστόσο σαν πολιτικός και τέως πρόεδρος του κοινοβουλίου δεν είναι και ο πιο καθαρός. Έτσι λοιπόν δεν μιλάμε μόνο για ιδεολογικά ατοπήματα, αλλά και για ζητήματα σοβαρά που αφορούν τόσο την λειτουργία της δημοκρατίας όσο και την διαφθορά. Για να κλείσω όμως το θέμα ιδεολογία, ο ίδιος είχε δηλώσει για την εκτέλεση Μπελογιάννη ότι δεν ξέρει αν η θανατική καταδίκη ήταν δικαιη ή άδικη, πάντως ο άνθρωπος με το γαρίφαλο δεν ήταν υπέρ της Δημοκρατίας γιατί ήθελε να επιβάλει κομμουνιστική δικτατορία.
Ας πάμε στα σοβαρά ατοπήματα, διότι δεν μας ενδιαφέρει μόνο η ιδεολογική αντιπαράθεση. Ως πρόεδρος του κοινοβουλίου, διόρισε την Ελένη Ζαρούλια, σύζυγο του φυλακισμένου γραμματέα της Χρυσής Αυγής, στην βουλή μολονότι και αυτή μαζί με τον σύζυγό της είχνα παραπεμφθεί για κακουργήματα, όπου εντέλει καταδικάστηκαν από τα επίσημα δικαστήρια της χώρας μας. Εδώ πρόκειται για σοβαρότατο θεσμικό αδίκημα, το οποίο ποτέ δεν λογοδότησε, και να ήταν μόνο αυτό. Ως πρόεδρος της βουλής, πρόβαλλε ένα βίντεο όπου μιλούσαν διο μέλη του ναζιστικού τάγματος Αζόφ και ο πρόεδρος Ζελένσκι μέσα στο κοινοβούλιο. Έκλεισε τα μάτια του στην καταστρατήγηση του κανονισμού της βουλής σε όλες τις εξεταστικές επιτροπές, μεταξύ των οποίων και αυτής των Τεμπών. Έκανε μαθηματικές αλχημείες στην ψήφιση της αντικατάστασης των μελών της ΑΑΔΕ. Οι 16 ψήφοι στους 27 συνιστούσαν πλειοψηφία για την αντικατάσταση του Χρίστου Ράμμου, που είχε σοβαρά στοιχεία για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Επομένως συνέβαλλε στην απόκρυψη στοιχείων που αφορούν την υπόθεση, που κρίθηκε ως ιδιωτική, ενώ ο άνθρωπος που πούλησε το λογισμικό Predator, τώρα ομολογεί ότι το πούλησε στην ΕΥΠ και όχι σε κάποιον ιδιώτη. Η ΕΥΠ είναι κρατικός φορέας που σίγουρα είναι απαραίτητος, διότι έχει στοιχεία, αρχεία, μυστικά του κράτους, όπου είναι απαραίτητο να μην δημοσιευθούν.
Πέρα τούτου όμως συνέβαλλε αρνητικά και σε μια άλλη υπόθεση που αφορά την δημόσια σφαίρα, πρόκειται για τις υποθέσεις που αφορούν την σύμβαση 717 (σύμβαση για την τηλεδιοίκηση στα τραίνα) και την δικογραφία για τα τέμπη. Κράτησε τους φακέλους αυτούς στα συρτάρια, και δεν τους έδωσε στην Ευρωπαία εισαγγελέα που ερευνούσε και ερευνεί τις υποθέσεις. Έτσι κανένας πολιτικός δεν βρέθηκε κατηγορούμενος στο δικαστήριο για τα Τέμπη. Πέρα όμως τούτου ο Τασούλας δεν ήταν μόνο πρόεδρος του κοινοβουλίου και βουλευτής. Ήταν δήμαρχος στον δήμο Κηφισιάς τα έτη 1994-1998, όπου κατά την διάρκεια της θητείας του κατηγορήθηκε από εργολάβο ότι του ζήτησε μίζα 70 εκατομμυρίων δραχμών για τον αποχαρακτηρισμό ενός οικοπέδου. Η μήνυση έγινε τον Νοέμβριο του 2001. Η υπόθεση οδηγήθηκε στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια και η Ελλάδα καταδικάστηκε για μη δίκαιη δίκη. Στο Wikipedia και στο λήμμα που αναφέρεται στον νυν πρόεδρο της δημοκρατίας, αναφέρεται η υπόθεση, άρα δεν είναι κάτι που αναφέρω χωρίς στοιχεία ή έστω κάποια αναφορά σε αυτό. Για την υπόθεση το wiki αναφέρει τα εξής μεταξύ άλλων.
Τον Αύγουστο του 2003 ο Τσαλκιτζής (λέγεται ο εργολάβος) υπέβαλε νέα μήνυση, για την οποία ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου γνωμοδότησε ότι αφορούσε την ίδια υπόθεση χωρίς την προσκόμιση νέων στοιχείων. Εν συνεχεία διαβιβάστηκε στη Βουλή, όπου ο τότε Πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης, απέρριψε το αίτημα για άρση της ασυλίας χωρίς σύγκληση της Ολομέλειας. Κατά αυτής της απόφασης ο Τσαλκιτζής προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Παράλληλα προσέφυγε με αγωγή αποζημίωσης στα Πολιτικά Δικαστήρια κατά του Τασούλα, τα οποία, όμως, απέρριψαν τις αγωγές του.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος δίκαιης δίκης (πρόσβαση σε δικαστήριο), θεωρώντας ότι οι καταγγελλόμενες πράξεις του δεν συνδέονταν με την άσκηση του κοινοβουλευτικού του έργου.
Ωστόσο θα συμπληρώναμε στην τελευταία πρόταση ότι συνδέονταν με θητεία του σε δημόσιο αξίωμα και μάλιστα στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Επειδή μιλήσαμε και πριν για την υπόθεση των Τεμπών, γράφει επίσης το wiki, όπου πάντα αναφέρει τις πηγές του, ότι τον Μάρτιο του 2025, την ημέρα της ορκωμοσίας του ως προέδρου της Δημοκρατίας, συγγενείς των θυμάτων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη το 2023, καθώς και 370 πολίτες, κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά εναντίον του στον Άρειο Πάγο. Τον κατηγορούν για απόκρυψη δικογραφιών πολιτικών προσώπων που είχαν σταλεί στον ίδιο, με την προηγούμενη ιδιότητά του ως προέδρου της Βουλής.
Πρόκειται λοιπόν για υπόδικο πρόεδρο της δημοκρατίας σε τουλάχιστον δυο υποθέσεις. Μια μήνυση για μίζα από εργολάβο το 2001 και μια μήνυση για απόκρυψη στοιχείων, την ημέρα μάλιστα που ορκίστηκε πρόεδρος της δημοκρατίας, το 2025. Μπορεί πολιτικός να μην είμαι, αλλά είμαι πολίτης, όσοι διαβάζουν το άρθρο είναι επίσης πολίτες. Θεωρείτε σωστό λοιπόν ένας τέτοιος άνθρωπος να βρίσκεται στο ανώτατο αξίωμα της χώρας, να θεωρείται ο πρώτος πολίτης. Το αφήνω σε εσάς, απλά επί την ευκαιρία να αναφέρω και άλλο ένα σημαντικό θεσμικό ατόπημα στην νυν θέση του.
Κάθε καλοκαίρι και την ημέρα αποκατάστασης της δημοκρατίας (24 Ιουλίου) ο εκάστοτε πρόεδρος της δημοκρατίας παραθέτει ως οικοδεσπότης δεξίωση, όπου βρίσκονται όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί. Ο τότε πρόεδρος της νέας αριστεράς Αλέξης Χαρίτσης παραβρέθηκε στην συγκεκριμένη δεξίωση συνοδεία ενός Παλαιστινίου πρόσφυγα, Κάμελ Κοτκότ, ο οποίος σύμφωνα με τον κύριο Χαρίτση είναι κηδεμόνας ανήλικου παιδιού από τη Γάζα που νοσηλεύεται στην Αθήνα. Για τιμητικούς λόγους ο πρόεδρος αυτού του κόμματος αποφάσισε να τον φέρει μαζί του στην δεξίωση, ο πρόσφυγας δεν έγινε δεκτός από τον πρόεδρο της δημοκρατίας και έτσι προκάλεσε την αποχώρηση τόσο του τότε προέδρου όσο και του πρόσφυγα από την εκδήλωση.
Η Νέα Αριστερά σε τότε ανακοίνωσή της έγραψε ότι «η πρωτοβουλία αυτή έχει ως στόχο να καταδείξει ότι η έννοια της Δημοκρατίας αποκτά περιεχόμενο όταν συναντιέται με τους σύγχρονους αγώνες των λαών για ειρήνη και ελευθερία. Παρότι είχε ζητηθεί να τηρηθεί το πρωτόκολλο και να του επιτραπεί η είσοδος μαζί με τον κύριο Κάμελ Κοτκότ, το αίτημα απορρίφθηκε».
Για να κλείσουμε στα όσα θέματα αφορούν το συγκεκριμένο πρόσωπο λοιπόν. Δεν είναι μόνο το λεκτικό ατόπημα, που μπορεί να συγχωρεθεί ακόμα και από πρόεδρο της δημοκρατίας, είναι μια ολόκληρη σειρά ατοπημάτων που υποδεικνύουν πως ποτέ δεν έπρεπε να γίνει αυτή η επιλογή του προσώπου ως πρώτος πολίτης στην χώρα. Την επιλογή την έκανε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, η ιστορία θα του την χρεώσει, όπως θα του χρεώσει και όσα άλλα τον ακολουθούν (predator και Τέμπη, αλλά και την ακρίβεια). Οι πολίτες όμως καλούνται να σκεφτούν, θέλουμε τον Μητσοτάκη και για τρίτη θητεία (2027-2031) ή πρέπει να αποφασίσουμε κάτι άλλο. Μήπως είναι η ώρα να βρεθούμε μαζικά στις κάλπες? Σαν πολλά δε μαζεύτηκαν. Τις αποφάσεις βέβαια του λαού της σέβομαι, γιατί αυτό σημαίνει δημοκρατία, προβληματισμούς βάζω.
