Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Παρακολουθώ με μεγάλο θυμό τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που υπήρξα μέλος μέχρι το πραξικόπημα του μπουζουκτζίδικου, ένα κόμμα που η οικογένεια μου υπήρξε μέλος από την αρχή του. Ναι από την αρχή του, δηλαδή από την εποχή του Συνασπισμού της Αριστεράς και της προόδου. Για εμένα ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το κόμμα που ανδρώθηκα πολιτικά, μεγάλωσα και εγώ μέσα από την ιστορική του διαδρομή, το πέρασμα από το ΚΚΕ Εσωτερικού στον Συνασπισμό και από τον Συνασπισμό στον ΣΥΡΙΖΑ. Και ναι προσφέραμε οικονομικά όσο μας αναλογούσε, άρα ναι στο χτίσιμο των γραφείων της Κουμουνδούρου και τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία του κόμματος, έχω και εγώ αναλογικά το ποσοστό που μου ανήκει. Και το θέμα βέβαια δεν είναι προσωπικό, όσοι πέρασαν από αυτόν τον χώρο πρόσφεραν ανιδιοτελώς στο όνομα της ιδεολογίας τους, έτσι αυτά τα περιουσιακά στοιχεία που διαπραγματεύονται, ακόμα και η Αυγή, το ΑΣΚΙ και άλλα πολλά ανήκουν στον κόσμο που στήριξε οικονομικά για να γίνουν, δεν ανήκουν ούτε στον Φάμελλο ούτε στον Τσίπρα ούτε σε κανέναν από αυτούς που εκμεταλλεύονται το ξεπεσμένο πλέον brand name.
Με τον Παύλο Πολάκη μπορεί να έχω τις διαφωνίες μου, μπορεί να νοιώθω πίκρα τόσο για αυτόν όσο και για πολλά άλλα πρόσωπα που απομείναν για να κηδέψουν μια ιστορία αρκετών δεκαετιών, επίσημα, γιατί ανεπίσημα αυτή η ιστορία κηδεύτηκε σε ένα τέως μπουζουκτζίδικο, η ιστορία είναι γνωστή άλλωστε. Στο πλευρό του άλλωστε τάχθηκε και ο Στέφανος Κασσελάκης που θα έπρεπε να είναι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τώρα. Ο Κασσελάκης που με τον Πολάκη βρίσκονται στις δικαστικές αίθουσες τάχθηκε υπέρ του, γιατί εμείς οι δημοκράτες δεν εκδικούμαστε. Είμαστε άνθρωποι που πονάμε για τις εξελίξεις γενικότερα στην αριστερά. Είμαστε στην φάση που ρευστοποιείται ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω των πολυδιασπάσεων και βεβαίως της επανεμφάνισης του Τσίπρα χωρίς όμως να μας έχει πει όνομα κόμματος, μέλη του κόμματος, θέσεις του κόμματος και κυρίως χωρίς να έχουμε δει την πραγματική δυναμική του, που θα μετρηθεί στις εκλογές. Θα την δεχτώ όποια και να είναι και ας μην είμαι στο πλευρό του, και αυτό για πολλούς λόγους, που θα τους αναλύσω. Ο Τσίπρας μπορεί να κινείται όπως θέλει, να κατέβει στον πολιτικό στίβο με όποιους θέλει και να κριθεί στις εκλογές που έρχονται, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κλείνει τον κύκλο του, αλλά τα περιουσιακά του στοιχεία δεν πρέπει να πουληθούν, δεν είναι πούλημα. Χτίστηκαν με αίμα και αγώνες, χτίστηκαν από το υστέρημα του κόσμου που στήριξε το κόμμα αυτό.
Και για να πάω στον Κασσελάκη πάλι, ναι το 2023 ο λαός έδωσε την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο κόμμα αυτό, το 2024 στις Ευρωεκλογές εκλέχθηκε ξανά στην δεύτερη θέση, με όλα τα γεγονότα που ακολούθησαν πήγε στην τρίτη θέση, και αν χάσει λίγους ακόμα βουλευτές κινδυνεύει και για την τέταρτη. Αυτή την στιγμή στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται ένα κόμμα που είναι μεν ιστορικά και πολιτικά σεβαστό, αλλά δεν εκλέχθηκε από τον ελληνικό λαό σε αυτή την θέση. Θα έπρεπε βέβαια με αφορμή τον Πολάκη και την διαγραφή του να γράψω ότι είμαι δικαιωμένος, δεν είναι έτσι όμως. Διαγράφτηκε γιατί είπε το απλό, ότι υπάρχουν όργανα στο κόμμα αυτό και εφόσον υπάρχει η πρόταση να δοθούν τα περιουσιακά στοιχεία στον Τσίπρα, να δοθεί το κλειδί του κόμματος σε αυτόν και να απορροφηθεί, όσο κομμάτι μπορεί να απορροφηθεί από τον Τσίπρα, πρέπει να συζητηθεί στα όργανα. Μιλάμε για κόμμα που παίρνει κρατική χρηματοδότηση και μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να ληφθεί συλλογικά από τους εναπομείναντες.
Είναι απίστευτο πως υπάρχει ως πρόεδρος ένας άνθρωπος όπου ανοιχτά αναφέρει ότι περιμένει τι θα κάνει ο πρώην για να δει αν μπορεί να κυβερνηθεί το εναπομείναν κομμάτι που εκπροσωπεί ο ίδιος βέβαια από τον πρώην. Περιμένει να έρθει ο άλλος και συμπεριφέρεται ως υπηρεσιακός πρόεδρος ενός κόμματος που ψηφίστηκε στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν χρειάζεται μάλιστα να κάνει και αντιπολίτευση ο ίδιος, γιατί υπάρχει ο άλλος που την κάνει για αυτόν. Είναι μια τραγελαφική κατάσταση που μόνο λύπη μπορεί να προκαλέσει. Αν έχει μείνει λοιπόν λίγη τσίπα στους εναπομείναντες, πρέπει να τον απομακρύνουν από την θέση αυτή. Είναι καιρός επιτέλους όσοι έχουν ηγηθεί σε αυτόν τον χώρο να δείξουν στοιχειώδη σεβασμό στη βούληση του ελληνικού λαού και στη βούληση της κομματικής βάσης, γράφει ο τέως πρόεδρος του κόμματος.
Η περιουσία ενός κόμματος που χτίστηκε με κόπο και αίμα δεν μπορεί να βγαίνει έτσι στο σφυρί, ανεξαρτήτως το πως ξεφτιλίστηκε. Εμείς που βοηθήσαμε για να κτιστεί, κάνουμε έκκληση να σωθεί και ας μην είμαστε τώρα μέλη. Δε μπορούμε άλλωστε, όσο για τον Τσίπρα θα ασχοληθώ και με αυτόν στην συνέχεια αυτού του άρθρου.
O Tσίπρας λοιπόν για να τελειώνει και το παραμύθι που μας πλασάρεται είναι ένας διαφορετικός όντως πολιτικός σε σχέση με το παρελθόν. Είναι ένας ακόμη κολλητός των Σιωνιστών στην Ελλάδα. Γράφει κείμενα χιλιάδων λέξεων για τον πόλεμο στην μέση ανατολή και όχι μόνο, και δεν γράφει ποτέ την λέξη Ισραήλ. Ήρθε στην πολιτική σκηνή ως απαραίτητο συμπλήρωμα της ΝΔ. Αυτοί που τον απεχθάνονταν και θέλαν μέχρι να τον εκτελέσουν τώρα μας κάνουν παραινέσεις να τον ψηφίσουμε. Αν είστε αριστεροί ρίχτε το στον Τσίπρα μόνο αυτός αξίζει μας λένε. Είναι ενδιαφέρουσα μεν η παραίνεσή τους να ψηφίσουμε τον μεγάλο αρχηγό, το τσιράκι της τρόικα, του Νεντανιάχου και των λοιπών δυνάμεων του Σιωνισμού, αλλά δεν θα τσιμπήσουμε. Βλέπουμε τι γράφει και τι λέει και πραγματικά γελάμε. Ας έχετε υπομονή διότι ο καιρός γαρ εγγύς και θα φανεί κατά πόσο αληθεύει η προφητεία σας, γιατί οι δημοσκοπήσεις αυτό είναι μόνο, μια προφητεία που αναστρέφεται όμως όταν έρθει η ώρα η κατάλληλη.
Δεν του κόβουμε το δικαίωμα να κατέβει στις εκλογές, και δεν κόβουμε το δικαίωμα σε κανέναν να τον στηρίξει, όμως συμμεριζόμαστε το ποτάμι οργής που υπάρχει στον κόσμο για το πρόσωπό του. Είναι ο καιρός να δούμε νέα πρόσωπα στην πολιτική. Ας ξεκινήσει λοιπόν το κόμμα του στις 26 Μαΐου ας μας συστήσει τα στελέχη του και την κυβερνητική του πρόταση και μετά θα δούμε αν έχουν δίκιο οι δημοσκοπήσεις.
