Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Πολιτικά αναζητείται το αντίπαλον δέος του Μητσοτάκη για να έρθει η ανατροπή είτε σε πρώτο χρόνο (δηλαδή στις επόμενες εκλογές) ή λίγο αργότερα. Μοιραία πάντως οι επόμενες εκλογές θα αναδείξουν πέρα από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση και τα κόμματα που θα πλαισιώνουν γενικότερα την αντιπολίτευση ενδοκοινοβουλευτικά. Μιλάνε για σενάρια ακυβερνησίας, αφού όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις τους δεν υπάρχει αυτοδυναμία του Μητσοτάκη. Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης πάντως ποτέ η χώρα δεν έμεινε ακυβέρνητη. Ακόμη και σε δύσκολες εποχές όπως το 1989-1990 βρέθηκε ο τότε Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου ως εταίρος συγκυβέρνησης. Μια που το ανέφερα πάντως ο Συνασπισμός που συγκυβέρνησε με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη είχε πρόεδρο τον Χαρίλαο Φλωράκη και γραμματέα τον Λεωνίδα Κύρκο. Ήταν ο συνασπισμός δυο κομμάτων (ΚΚΕ, ΕΑΡ). Έτσι για πρώτη και τελευταία φορά το ΚΚΕ βρέθηκε στην κυβέρνηση.
Το πολιτικό σκηνικό πέρα του κυβερνώντος κόμματος είναι ρευστό, και ειδικά στην λεγόμενη αριστερά. Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ γέννησε αρχικά την Νέα Αριστερά και αργότερα το κίνημα Δημοκρατίας, που μετονομάστηκε σε Δημοκράτες. Τώρα στο πολιτικό σκηνικό έχει εμφανιστεί ο Τσίπρας ή τουλάχιστον το όνομα του νέου κόμματος, δηλαδή η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Η εμφάνιση και μόνο του ονόματος, χωρίς να γνωρίζουμε όλα τα στελέχη του νέου κόμματος, προκάλεσε πολιτικό σεισμό. Η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Αριστεράς, που δεν είχε εκλεγεί από τον Ελληνικό λαό, αλλά αποτελούσε διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, διαλύθηκε. Στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είχε Πολιτική Γραμματεία. Εγκρίθηκε η εισήγηση του Φάμελλου για σύγκλιση των δυνάμεων στις εκλογές. Για να το μεταφράσουμε αποφασίστηκε η σύγκλιση με το νέο κόμμα Τσίπρα. Γράφουν ότι δεν περισσεύει κανείς στην μάχη έναντι της επικίνδυνης κυβέρνησης και ότι θα ήταν στρατηγικό λάθος η αντιπαράθεση με το κόμμα Τσίπρα. Για να το ερμηνεύσουμε όμως αυτό σημαίνει ότι κλείνουμε το μαγαζί και συμπορευόμαστε με τον Τσίπρα, και αυτό γιατί δεν έχει διευκρινιστεί το πως θα γίνει η συμπόρευση χωρίς να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Βασικά θα έλεγα ότι δεν μπορεί να γίνει συμπόρευση χωρίς την διάλυση αυτού του κόμματος.
Έτσι βγαίνει και το τελικό συμπέρασμα σε ότι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλαξε τα ρούχα του ο Μανωλιός και τα έβαλε αλλιώς, δηλαδή θα εμφανιστούμε στις εκλογές υπό νέο όνομα και κάτω από τον παλιό αρχηγό. Αυτό το ονομάζουμε rebranding. Σίγουρα πάντως δεν θα ακολουθήσουν όλοι οι εναπομείναντες στον ΣΥΡΙΖΑ αυτόν τον δρόμο, όπως δεν ακολούθησαν αυτό τον δρόμο ούτε και στην Νέα αριστερά.
Ο Παύλος Πολάκης εδώ και μέρες αντιτίθεται στην ιδέα γράφοντας χαρακτηριστικά ότι “Τα κόμματα δεν αυτοδιαλύονται”. Ένα πρόβλημα βέβαια που όντως υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ πέρα από το ιδεολογικό και την έλλειψη δημοκρατίας μετά το συνέδριο του μπουζουκτζίδικου, είναι τα περιουσιακά του στοιχεία. Υπάρχουν τα γραφεία του κόμματος που φτιάχτηκαν από τις εισφορές των μελών και ένα δάνειο που είχε πάρει το κόμμα επί Νίκου Κωνσταντόπουλου, στο οποίο ο τότε πρόεδρος του Συνασπισμού είχε βάλει υποθήκη ατομικό του περιουσιακό στοιχείο. Υπάρχουν τα αρχεία ΑΣΚΙ, υπάρχει ο σταθμός Κόκκινο και η εφημερίδα Αυγή. Όλα φτιαγμένα με ιδρώτα και αγώνες όλων όσων συμμετείχαν στα εγχειρήματα της ανανεωτικής αριστεράς. Η Αυγή λειτουργούσε ως όργανο της ΕΔΑ, Α και αργότερα του κκε Εσωτερικού και σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα κυκλοφορεί μόνο την Κυριακή και ηλεκτρονικά, βασικός μέτοχος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν χρειάζεται να γράψω τι έχει προσφέρει στους αγώνες της αριστεράς και δεν χρειάζεται να γράψω με τι κόπο και με τι δυσκολίες χτίστηκε το έντυπο και να μιλήσω για την αξία αυτής της εφημερίδας όπου διαβαζόταν και από ανθρώπους άλλων χώρων της αριστεράς και όχι μόνο.
Το κόκκινο ήταν μια πρωτοβουλία όπου επίσης έκαναν αγώνα τα μέλη του κόμματος για να στηθεί, ξεκίνησε επίσημα το 2006 και είναι επίσης ένας ραδιοφωνικός σταθμός που ακούγεται από ανθρώπους πέρα του χώρου της αριστεράς. Όλα αυτά επειδή έχουν την δική τους ιστορία και τον δικό τους κόπο ανθρώπων του κόμματος, και μιλάμε και για απλά μέλη, όχι απαραίτητα στελέχη δεν μπορούν να μεταβιβαστούν τόσο εύκολα σε έναν νέο φορέα, που δεν νομίζω ότι θα τα χρειάζεται και απαραίτητα, γιατί έτσι και αλλιώς λόγω της κακιάς οικονομικής διαχείρισης θα είναι ασύμφορα για ένα άλλο κόμμα. Οι δεσμοί που έχουν δημιουργηθεί με τα συγκεκριμένα μέσα από τους πολίτες δεν μπορούν να κοπούν σε μια μέρα. Είναι αθλιότητα εκ μέρους του κόμματος που ανήκα επί δεκαετίες να αποφασίζει έτσι απλά την διάλυση όλων όσων χτίσαμε ενόψει ενός εγχειρήματος όπου πιο πολύ καλλιστεία θυμίζει παρά κόμμα, και μιλάω για το κόμμα Τσίπρα. Τώρα το δίνουν ψηλά οι δημοσκοπήσεις και τα παπαγαλάκια μιλάνε για το αντίπαλο δέος έναντι του Μητσοτάκη, όσο όμως μιλούν τα στελέχη, όσο δεν υπάρχουν θέσεις σαφείς και κυβερνητικές και όσο χτίζεται αυτό το εγχείρημα τότε θα δούμε την πραγματική του δυναμική.
Έχει ενδιαφέρον πάντως που μέσα σε αυτό το κόμμα κεντρικό στέλεχος είναι ο αναθεωρητής της ιστορίας κύριος Μαραντζίδης, όπου έχει γράψει ότι κακώς υπήρξε αντίσταση στους Γερμανούς κατακτητές. Ο άνθρωπος που έχει δαιμονοποιήσει τις αντιστασιακές οργανώσεις της αριστεράς την περίοδο της κατοχής, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και ΔΣΕ, έδωσε όνομα σχετικό με την κορυφαία ένοπλη οργάνωση της αντίστασης τον ΕΛΑΣ. Συνεχώς βγαίνουν στελέχη και υπερασπίζουν την λογική ότι η Ελλάδα πρέπει να έχει συμμαχία με το Ισραήλ, υπερασπιζόμενη μάλιστα και την στρατηγική του Τσίπρα την περίοδο διακυβέρνησης, όπου ήρθε σε συμφωνία με την κυβέρνηση Νεντανιάχου. Το κάνει αυτό και η κυβέρνηση, όπου ο Άδωνις μάλιστα υμνείται από τα ΜΜΕ του ΙΣΡΑΗΛ ως φίλοσιωνιστής. Ο Σιωνισμός είναι ιδεολογία έναντι του Ιουδαϊσμού όπου είναι απλά μια θρησκεία. Το πρόβλημα δεν είναι οι Εβραίοι, ακολουθούν μια θρησκεία όπως οι άλλες (Χριστιανισμός, Ισλάμ κ.τ.λ). Το πρόβλημα είναι ο Σιωνισμός, όπου το Ισραήλ θα πρέπει να φτιάξει κράτος όπου θα καταλαμβάνει πολύ μεγαλύτερο μέρος από αυτό που έχει σήμερα. Έτσι και αλλιώς το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος σήμερα όπου δεν έχει δηλωμένα σύνορα, θεωρεί πως μπορεί να κατέχει τα πάντα. Ο Σιωνισμός λοιπόν είναι μια ιμπεριαλιστική ιδεολογία και τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Μητσοτάκης την υπερασπίζονται, και μάλιστα ανταγωνίζονται σε αυτό.
Ο Τεμπονέρας σε πρόσφατη τηλεοπτική του εμφάνιση τόνισε ότι την περίοδο Τσίπρα δεν ήταν σε τόση ένταση η γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Αλήθεια μια γενοκτονία μπορεί να έχει ένταση, δηλαδή αν την μια χρονιά σκοτώσεις 100 Παλαιστίνιους και την άλλη 10.000 η δεύτερη χρονιά έχει μεγαλύτερη ένταση. Με αυτή την λογική αν σκοτωθούν όλοι οι Παλαιστίνιοι δεν θα υπάρχει πλέον καμία ένταση γιατί δεν θα υπάρχουν άλλοι να δολοφονηθούν. Βγαίνουν πολλά ωραία φρούτα από το εγχείρημα Τσίπρα και για αυτό είμαι χαρούμενος που υπερπροβάλλεται για να γνωρίσει και ο Ελληνικός λαός την νέα εκδοχή του Αλέξη.
Θα μιλήσω για άλλο ένα φρούτο, αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου δηλώνει, που ονομάζετια Νίκος Νυφούδης. Ο Κύριος αυτός ήταν υποψήφιος με το ΠΟΤΑΜΙ, πιο παλιά ήταν και στο ΠΑΣΟΚ. Είναι επιχειρηματίας στον χώρο της εστίασης και σε μια τηλεοπτική του εμφάνιση μιλούσε για τα ζητήματα που αφορούν τους μισθούς των εργαζομένων, όπου αναγκάζονται τις τελευταίες 10 ημέρες του μήνα να τρώνε μακαρόνια όπως είπε. Η δημοσιογράφος τον ρώτησε κάτι εύλογο, αφού δεν φτάνει ο μισθός για τους εργαζόμενούς του, γιατί δεν τους αυξάνει ο ίδιος στις επιχειρήσεις του για να δείξει τον δρόμο και προς άλλους επιχειρηματίες. Η απάντηση ήταν ότι δεν μπορεί να γίνει αυτό γιατί η επιχείρηση έχει συγκεκριμένο προϋπολογισμό. Ο ίδιος λοιπόν ζητάει πολιτικά την αύξηση των μισθών για να βγαίνει ο μήνας και ο ίδιος στις επιχειρήσεις του δεν μπορεί να το εφαρμόσει. Πολύ αριστερό αυτό φαίνεται.
Τα φρούτα λοιπόν σιγά-σιγά βγαίνουν από την φωλιά τους. Στην εκδήλωση στο Θησείο υπήρχε μια Παλαιστινιακή σημαία όπου δείχνει ότι ο άνθρωπος που την κρατούσε δεν γνωρίζει τις θέσεις του εγχειρήματος που στηρίζει. Οι Παλαιστίνιοι για τον Τσίπρα είναι εχθροί και η προσπάθεια εξομοίωσης της Μπαρτσελόνα με το νέο κόμμα είναι αστεία. Η Μπαρτσελόνα εφέτος πήρε το πρωτάθλημα, ο Γιαμάλ που τιμείται από τους παλαιστίνιους λόγω διαφόρων δηλώσεων του υπέρ της Παλαιστίνης, αλλά και μικρών ακτιβισμών, πανηγύριζε το πρωτάθλημα κρατώντας την Παλαιστινιακή σημαία. Η ομάδα αυτή ανήκει στην καταλονία, μια περιοχή όπου οι άνθρωποι θέλουν την ανεξαρτησία από το Ισπανικό κράτος. Στηρίζεται από ανθρώπους που έχουν ριζοσπαστική ιδεολογία, παρόλο που προφανώς σαν ομάδα έχει μπει δυναμικά στο ποδοσφαιρικό μάρκετινγκ της νέας εποχής. Δεν έχει σχέση η Μπαρτσελόνα λοιπόν με τον Τσίπρα, που αντιπροσωπεύει ακριβώς αντίθετες αξίες.
Αν θες λοιπόν να λέγεσαι αριστερός υπάρχουν κάποιες βασικές αρχές. Το ΚΚΕ για παράδειγμα εδώ και δεκαετίες μιλάει για κράτος-δολοφόνο απευθυνόμενο στο Ισραήλ. Η αριστερά και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και αργότερα του Σημίτη στήριζαν σταθερά τον Παλαιστινιακό αγώνα. Πλέον όμως αυτή η αυτοαποκαλούμενη αριστερά στηρίζει το Ισραήλ. Εκεί θέλει να μπει και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με την μεγάλη τάση που διαθέτει. Δυστυχώς αυτή η αριστερά δεν μπορεί να με εκπροσωπεί, και προφανώς δεν είναι μόνο το θέμα της Παλαιστίνης η διαχωριστική γραμμή. Ο Τσίπρας άλλωστε έφερε ένα μνημόνιο όπου έβγαλε ένα ματωμένο πλεόνασμα από τον Ελληνικό λαό, και όταν λέμε Ελληνικό λαό εννοούμε τους απλούς εργαζόμενους και όχι τους επιχειρηματίες, το οποίο δεν το επέστρεψε ποτέ. Τώρα στηρίζει την ίδια λογική που έχει η κυβέρνηση, αφορολόγητα και άλλα πολλά προνόμια στους μεγαλοεπιχειρηματίες και πετσόκομα-φοροληστεία στον λαό. Αυτό στην συνείδηση μου δεν μοιάζει και πολύ αριστερό, μπορεί να το στήριξα για ένα διάστημα στα πλαίσια του φανατισμού, του συνθήματος πρώτη φορά αριστερά και άλλα πολλά, αλλά κάνοντας την δική μου πλέον αυτοκριτική, κάτι που δεν έκανε ο Τσίπρας δηλαδή, κατάλαβα ότι όλο αυτό που στήριζα ήταν κάτι έξω από τις δικές μου αρχές και πολιτικές αξίες. Λυπάμαι που έπεσα στην παγίδα των συνθημάτων και δεν είδα την ουσία του κυβερνητικού έργου του Τσίπρα.
Aποκαλυπτικός για το ποιός είναι πραγματικά ο Τσίπρας είναι ο Κώστας Βαξεβάνης, μιλάμε για έναν δημοσιογράφο που στήριξε το εγχείρημα. Δεν είναι Μεσσίας και δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Όσο για το αντίπαλον δέος δεν είναι αναγκαίο να έρθει από την αριστερά. Δυναμική έχει και το κίνημα της Καρυστιανού, ενώ είναι ενδιαφέρον πως πολλές δημοσκοπήσεις αφαιρούν το όνομα που μάλλον φοβίζει, μιλάμε για τον Στέφανο Κασσελάκη. Στην πρόσφατη μάλιστα δημοσκόπηση (Μetron analysis) δεν υπάρχει ποσοστό τόσο για το κόμμα Δημοκράτες όσο και για τη δημοφιλία του αρχηγού του κόμματος. Βέβαια σε ότι αφορά τις δημοσκοπήσεις υπάρχουν απορίες, αφού δεν είμαστε σε προεκλογική περίοδο γιατί κάθε εβδομάδα παρουσιάζονται 3-4 δημοσκοπήσεις. Πότε προλαβαίνουν και τις κάνουν όλες αυτές, ποιό είναι το δείγμα τους; Θέλετε μήπως να συγκρίνουμε τις δημοσκοπήσεις των πρηγούμενων εκλογών με το τελικό αποτέλεσμα; Πέσαν έξω, μπορεί όχι ως προς τις θέσεις των κομμάτων αλλά στα ποσοστά υπήρχε τεράστια απόκλιση. Θυμόμαστε ότι για παράδειγμα το 2023 έδειχναν μια διαφορά πολλές φορές και μικρότερη του 8% μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Εντέλει η διαφορά έφτασε τις είκοσι μονάδες. Θυμόμαστε επίσης ότι στο δημοψήφισμα δείχναν συντριπτική διαφορά του ΝΑΙ, εντέλει κέρδισε το ΟΧΙ. Θυμόμαστε ότι τον Σεπτέμβριο του 2015 δείχναν ισοβαθμία ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ και μερικές έδειχναν πρώτη την ΝΔ με μικρή διαφορά. Εντέλει κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ με διαφορά 7 μονάδων.
Σήμερα δείχνουν πρώτη την ΝΔ, αλλά χωρίς δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, δεύτερο τον Τσίπρα, τρίτο το ΠΑΣΟΚ και μια βουλή που θα αποτελείται ακόμα από το κίνημα Ελπίδα της Καρυστιανού με μικρή όμως διαφορά από το ΠΑΣΟΚ. Δίνουν περίπου 9,75% στο ΠΑΣΟΚ και 9,43% στην Καρυστιανού, και ακολουθεί η Ελληνική λύση, το ΚΚΕ, η πλεύση και οριακά μπορεί να μπει η φωνή λογικής και το ΜΕΡΑ25. Δείχνουν μια βουλή δηλαδή που θα έχει απο 7 εως 9 κόμματα. Ωστόσο θα πρέπει να ρωτήσω κάτι, αφού οι Δημοκράτες έχουν κατά τις μετρήσεις τους περίπου 1,28% γιατί οι τηλεοράσεις βγάζουν συνεχώς τον Κασσελάκη. Ο Κασσελάκης δίνει 2-3 συνεντεύξεις την ημέρα εν αντιθέσει με τον Τσίπρα που μιλάει μέσω συνεργατών του και μετά τις παρουσιάσεις βιβλίων του με μια παλαιάς κοπής πασοκική εκδήλωση παρουσίασε το κόμμα του.
Βέβαια διαβάζω την ώρα που γράφω το άρθρο ότι ο Σαμαράς ανακοινώνει το νέο του κόμμα. Ο Σαμαράς ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση και σίγουρα μέσα στο κόμμα που τον διέγραψε, δηλαδή την ΝΔ, έχει επιρροή, θα πάρει κόσμο από το κυβερνητικό κόμμα, τον πόσο κόσμο θα πάρει θα το δούμε. Ο Σαμαράς βέβαια έχει επιρροή και σε άλλα κόμματα της λεγόμενης δεξιάς όπως την Ελληνική λύση, την Νίκη και την Φωνή λογικής. Άρα ας περιμένουμε να δούμε και την επιρροή που θα δείξουν οι δημοσκοπήσεις. Αυτό που δείχνουν πάντως ως τελικό αποτέλεσμα, μόνο αυτό δεν θα είναι, αφού πρώτον οι διεργασίες στον χώρο της αριστεράς συνεχίζονται, και θα έρθουν σύντομα και οι απογοητεύσεις από τα φρούτα του Τσίπρα, ενώ και η δεξιά δεν μένει άπραγη, και ειδικά με την εμφάνιση Σαμαρά αλλάζει το τοπίο. Μην μιλάμε με βάση τις δημοσκοπήσεις λοιπόν αλλά με βάση την δυναμική, οι εκλογές πάντως όποτε και να γίνουν θα έχουν ενδιαφέρον.
Κλείνοντας σε ότι αφορά τις εκλογές πάντως, κατανοώ ότι δεν θα γίνουν τότε που τις ορίζει το κυβερνητικό κόμμα, δηλαδή την άνοιξη του 2027. Νομίζω ότι θα έχουμε εξελίξεις μέσα στο Φθινόπωρο που έρχεται. Αυτό μάλλον το κατανοούν και όλοι όσοι θέλουν να συμμετάσχουν και για αυτό παρόλο που δεν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, εντέλει φαίνεται πως βρισκόμαστε. Το πρόβλημα του Φθινοπώρου είναι πως τα κόμματα που εμφανίζονται τώρα δεν θα προλάβουν πλήρως να παραθέσουν τις θέσεις τους. Θα βρεθούν στην βουλή και μετά θα καταλάβουμε τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν. Η πολιτική δεν πρέπει να είναι καλλιστεία, πρέπει να υπάρχει και ιδεολογία και θέσεις. Το δίπολο αριστερά-δεξιά μπορεί να έχει αποδυναμωθεί, αλλά οι θέσεις είναι σημαντικές. Αντιπροσωπεύουν το μέλλον του τόπου, και ειδικά όταν για την μέση ανατολή παίρνεις την θέση του Ισραήλ, τότε το μέλλον δεν προβλέπεται και πολύ λαμπρό. Για μένα μπορεί να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον ένας νεκρός οργανισμός, αλλά όταν ξεσκεπάστηκε από τον Στέφανο Κασσελάκη τόσο το μαύρο ταμείο όσο και τα οργανωτικά προβλήματα αυτού του κόμματος, άνοιξε ένα νέο πολιτικό κεφάλαιο στον τόπο το οποίο εξελίσσεται και την τελική του επίδραση θα την δούμε στις εκλογές που έρχονται. Θα έχουν έντονο ενδιαφέρον ειδικά σε μια περίοδο που έχει προκύψει μια βουλή με 40 ανεξάρτητους βουλευτές (και θα δούμε και πόσοι άλλοι)
