Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης

Η αριστερά έχει τα δικά της πρόσωπα που διαμορφώνουντην δική της ιστορία, είναι η μοναδική που έχει ιστορία στην Ελλάδα; Προφανώς και όχι, αλλά η ιστορία της δεξιάς τουλάχιστον ως ορος το ιδεολογικό κομμάτι είναι λίγο πιο επίπεδη. Ο δεξιός μπορεί να είαι ένας φτωχός άνθρωπος που ελπίζει ότι στον καπιταλισμό θα σωθεί, μπορεί και να είναι ένας πλουσιότερος άνθρωπος που στο πλαίσιο της ταξικής πάλης, επιλέγει την πλευρά του εχθρού της εργατικής τάξης. Αυτός δεν κατηγορείται αφού αυτή είναι η ταξική του συνείδηση. Το πως για παράδειγμα δεν ευδοκίμησε το κομμουνιστικό μοντέλο στις ΗΠΑ το έχει εξηγήσει καλύτερα από όλους ένας Αμερικανός μουσικός που δεν είναι πια στη ζωή,ο Frank Zappa, που αναφερόμενος στο κομμουνιστικό σύστημα είπε ότι «Ο κομμουνισμός δεν έπιασε επειδή στους ανθρώπους αρέσει να τους ανήκουν πράγματα», το Αμερικάνικο όνειρο ότι όλοι μπορούμε να γίνουμε ζάμπλουτοι εμποτίστηκε στην Αμερικάνικη εργατική τάξη και για αυτό δεν έπιασε ποτέ το κομμουνιστικό σύστημα εκεί, παρόλο που υπήρχαν προσπάθειες.
Αυτά όμως ανήκουν στην γνώμη του καθενός και βέβαια όλα μπορούν να αμφισβητηθούν. Οι εκλογές του Ιουνίου όμως θα έχουν ένα μικρό άρωμα της ελπίδας ότι μπορεί η Ρωσία να ξαναγίνει Σοβιετική ένωση. Ναι στις εκλογές αυτές θα συμμετέχει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, όπου λίγο ή πολύ μέσω του κομματικού του οργάνου, Δ.Η.ΚΕ.Α το λέει, πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να προσεγγίσει την Ρωσία και να αφήσει το Αμερικάνικο ιμπεριαλιστικό πόλοτ, δηλαδή το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή ένωση. Είναι ο μόνος; Όχι δεν είναι. Πολλά ακροδεξιά κόμματα στην Ελλάδα υποστηρίζουν την Ρωσία και την προοπτική συνεργασίας της Ελλάδας με τη Ρωσία και όχι την Ουκρανία. Άλλα το κένουν φανερά και άλλα εμμέσως. Αυτό συμβαίνει στην πολιτική σκηνή όλων των χωρών της ΕΕ τουλάχιστον, δημιουργούνται κόμματα που υποστηρίζουν την Ρωσία, αλλά ότι στην Ελλάδα η Ρωσία θα έβρισκε τον Λαφαζάνη, η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα. Δεν είναι μόνο τι λέει ο Λαφαζάνης, που θα το αναλύσουμε και αυτό όσο μπορούμε, είναι ότι ο Λαφαζάνης είναι ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός που έδωσε συνέντευξη σε ρωσικό κανάλι, δείτε σχετικά εδώ, άρα φαίνεται πως δεν είναι κάτι που το λέει γενικά και αόριστα, αλλά φαίνεται πως με κάποιο τρόπο η Ρωσία το υποστηρίζει αυτό.
Ναι ο Λαφαζάνης συμβαδίζει πολιτικά με εκείνους που λένε Ελλάδα-Ρωσία, Ορθοδοξία. Θα με ρωτήσει κάποιος, ποια είναι η άποψή μου πάνω στο θέμα. Η άποψη μου είναι απλή, πρέπει να υποστηρίξουμε την χώρα μας και τα συμφέροντά της και για αυτό δεν χρειάζεται να γίνουμε ούτε φιλοαμερικανοί, ούτε φιλορώσοι, αλλά να γίνουμε Έλληνες, να υποστηρίξουμε τα συμφέροντά μας σε όλα τα εθνικά θέματα έχοντας καλές σχέσεις και με τις δυο πλευρές. Είναι αυτό που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέπυ τη δεκαετία του 80, όπου το ένα πόδι του πατούσε στην δύση και το άλλο στην ανατολή, αργότερα βέβαια όταν έπεσε η ΕΣΣΔ αναγκαστικά και εκείνος βρέθηκε εις την δύση, εκεί που μας έλεγε να ανήκουμε ο Καραμανλής.
Πάνω σε αυτό που πιστεύω, είμαι και ενάντια στην αποστολή όπλων στην Ουκρανία και είμαι υπερ στο να αναλάβει η κυβέρνηση, που θα επιλέξει ο κόσμος στις 25 Ιουνίου του 2023, πρωτοβουλίες διπλωματικής επίλυσης των διαφορών μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας, μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας και βέβαια μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος της ελληνορθόξης χώρας μας και ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος που θα της δώσει το διπλωματικό πλεονέκτημα να διεκδικήσει πράγματα και για άλλα εθνικά ζητήματα, όπως ο καθορισμός των θαλάσσιων ζωνών με τα γειτονικά κράτη, τα ζητήματα που αφορούν το μεταναστευτικό και άλλα θέματα. Συμφωνει με αυτό ο Λαφαζάνης; Μπορεί και ναι, αλλά είναι ο άκρως ακατάλληλος για να ηγηθεί πολιτικού κόμματος. Το έχει αποδείξει πολλάκις και εαν η Ρωσία τον έχει επιλέξει ως εκπρόσωπο της στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, κάνει σφάλμα κατά τη γνώμη μου.
Ο Παναγιωτάκης και το κόμμα του, το Δημοκρατικό Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης (ΔΗ.Κ.Ε.Α), θα πιάσει πάτο, όπως και η λαϊκή ενότητα που απεχώρησε το 2019, και σήμερα είναι απορροφημένη στο ΜΕΡΑ25. Η πορεία του είναι τέτοια που δεν μπορεί να τον εμπιστευεθεί ο λαός σε μια πιθανότητα επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, που σήμερα δεν συζητείται ευρέως αυτό το θέμα, και πολύ καλά κάνει, γιατί μια τέτοια συζήτηση μόνο τοξικότητα μπορεί να προκαλέσει. Η «Δήμητρα» του Βαρουφάκη δεν βρηκε αντίκρυσμα και πως θα μπορούσε να γίνει βέβαια αυτό, αφού μιλάμε για ουσιαστική διάλυση της οποιασδήποτε οικονομικής σταθερότητας της χώρας μας.
Θα έχει πάντως ενδιαφέρον το ποσοστό του Παναγιωτάκη, εαν και εφόσον εγκρίνει την συμμετοχή του ο Άρειος Πάγος. Θα το συζητήσουμε και αυτό το αρνητικό φαινόμενο μετεκλογικά.
![]()