Μνήμες

Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης

Μνήμες

Ήταν οι αρχές του αιώνα μας, κάπου στο 2002, όπου όντας φοιτητής γράφτηκα και ακολούθησα την τότε νεολαία Συνασπισμού, που αργότερα έγινε νεολαία ΣΥΡΙΖΑ. Εκείνη την εποχή να θυμίσω ότι δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η εποχή όμως που γινόταν η συζήτηση για την δημιουργία του στον λεγόμενο κοινό χώρο διαλόγου της αριστεράς. Υπήρχαν πολλές παρατάξεις, μικρότερα κόμματα με δια΄φορες ιδεολογικές προελεύσεις όπου στα πλαίσια του τότε Ελληνικού κοινωνικού φόρουμ ξεκινούσαν τον διάλογο. Πρόεδρος του Συνασπισμού ήταν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος με ποσοστά πολιτικής επιβίωσης και γραμματέας της νεολαίας ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Θυμάμαι όλους τους διαλόγους που είχαμε τόσο με τον Αλέξη όσο και με άλλους συντρόφους που πλαισιώναν την νεολαία, τότε στο μυαλό μας δεν υπήρχε καν η λέξη εξουσία. Τότε όμως ήταν που γνώρισα πρώτη φορά τον Αλέξη Τσίπρα, έναν μαχητικό νέο άνθρωπο, εγώ βέβαια ήμουν λίγο νεώτερος, όπου σε σαγήνευε με κάθε του λέξη. Κατανόησα τότε ότι αυτός ο άνθρωπος έχει πολύ μέλλον μπροστά του και ότι έχει την ικανότητα να αλλάξει πολλά στον λεγόμενο χώρο της αριστεράς.

Ο Τσίπρας είχε διανύσει ήδη τους δρόμους όλων των κινημάτων της εποχής με την πιο σημαντική στιγμή εκείνη της Γένοβα, τότε που οι Ιταλικές αρχές αρνούνταν την αποβίβαση των μελών της νεολαίας, καθώς και άλλων μελών αριστερών οργανώσεων από το πλοίο προκειμένου να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις που σκοτώθηκε ο Κάρλο Τζουλιάνι από την αστυνομική βία των καραμπινιέρων. Ο Τσίπρας μαζί με άλλους πρωτεργάτες του κινήματος έδωσε τότε την εντολή να κάτσουν όλοι στην γέφυρα του πλοίου προκειμένου να μην μπορεί να ξεκινήσει για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Εντέλει τα μέλη των αριστερών νεολαιών κατεβήκαν στο λιμάνι και παραβρέθηκαν στην πορεία και έζησαν από κοντά την ένταση των γεγονότων. Όλα αυτά έγιναν το μακρινό 2001, όπου όπως είπα γράφτηκα στην νεολαία περίπου 1 έτος μετά τα γεγονότα. Λίγο αργότερα ο Τσίπρας έφυγε από την νεολαία και πήγε στο κόμμα, εκεί έγινε μέλος της Κεντρικής επιτροπής. Ως μέλος της Κεντρικής επιτροπής κατέβηκε ως υποψήφιος για δήμαρχος στην Αθήνα, όπου κατέλαβε την 3η θέση με ποσοστό 10,51%, ένα ποσοστό που δεν το είχε δει κανένας υποψήφιος αυτού του κόμματος μέχρι τότε. Τότε κατανοήσαμε όλοι και μαζί ο τότε πρόεδρος του Συνασπισμού, Αλέκος Αλαβάνος, εκλεγμένος από το 2004 ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να κάνει θαύματα, να αναστήσει έναν χώρο και γιατί όχι να τον οδηγήσει στην εξουσία. Το 2004 φτιάχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ με πρόεδρο τον Αλαβάνο. Το 2008 εκλέχθηκε πρόεδρος του Συνασπισμού ο Αλέξης Τσίπρας με τον Αλαβάνο να είναι πρόεδρος ακόμα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρχε μια μικρή περίοδο διαρχίας, όπου όμως σταμάτησε με την εκλογή του Τσίπρα στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά το 2009, και με την ανάληψη της θέσης του προέδρου της ΚΟ του κόμματος. Πέμπτο κόμμα τότε ο ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 4,6% δε θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι 4 χρόνια μετά θα έφτανε στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Δεν θέλω να θυμίσω τι έλεγε τότε ο Τσίπρας, θέλω όμως να θυμίσω ότι ήδη είχε περάσει πάνω από 20 χρόνια στον χώρο της αριστεράς και ήδη είχε γαλουχηθεί στους αγώνες. Το 1988 οργανώθηκε στην ΚΝΕ όντας μαθητής. Αποχώρησε από αυτήν το 1991, συμμετείχε στην ίδρυση των Εναλλακτικών Ριζοσπαστικών αριστερών σχημάτων και την περίοδο 1999-2003 ήταν ο γραμματέας της νεολαίας Συνασπισμού. Μέλος έγινα το 2002 και τον βρήκα σε αυτή τη θέση. Σε όλους τους αγώνες μετά το 2003 συμμετείχε ενεργά και ο ίδιος ήταν μέλος του λεγόμενου αριστερού ρεύματος, δηλαδή της αριστερής συνιστώσας του Συνασπισμού. Είχε έρθει σε έντονη διαμάχη με τους ανανεωτές μέσα σε ένα κόμμα που από τα γενοφάσια του το 1989 είχε ρεύματα ιδεών και συνιστώσες. Από την πολύ αριστερή συνιστώσα άρχισε η μετακίνησή του προς τους ανανεωτές με αργά και σταθερά βήματα αλλά χωρίς να χάνει την μαχητικότητά του. Το ποσοστό του 2009 που ήταν οριακό για την πολιτική επιβίωση λόγο των γεγονότων του μνημονίου αλλα και της ρητορικής του, το 2012 έγινε 12,18% στις πρώτες εκλογές και 26,89% στις δεύτερες εκλογές.

Η εξουσία λοιπόν ερχόταν και ο ίδιος δήλωνε έτοιμος. Η ρητορία του ήταν πλήρως αντιμνημονιακή ενώ σε πολλές περιπτώσεις έφτανε και σε αντιερυρωπαϊκές θέσεις. Γνωρίζαμε όλοι όμως ότι το να βγεις από την ΕΕ και το Ευρώ θα ήταν ένα μεγάλο ρίσκο. Παρά τις πιέσεις που δέχτηκε το 2015 δεν ενέδωσε στις ακραίες τάσεις του κόμματος και έμεινε στην ΕΕ, για εμένα ορθώς. Τον στήριξα και τότε στις δύσκολες στιγμές του δημοψηφίσματος. Τον στήριξα και όταν θα έπρεπε να επιβάλλει τα σκληρά μέτρα του μνημονίου. Είχα και έχω βέβαια πολλές ενστάσεις για όλη την περίοδο, εκείνα τα λάθη όμως του μαθητευόμενου πρωθυπουργού τα συγχώρεσα όλα, με ενδιέφερε πως η παρουσία του στην πρωθυπουργία του έδωσε σημαντικά μαθήματα για να μπορεί να κάνει σωστές επιλογές για το μέλλον της χώρας. Οι πρέσπες μπορεί να τον βύθισαν πολιτικά, αλλά ήξερε ότι έπρεπε να δώσει την λύση σε ένα εθνικό θέμα που ταλάνιζε επί δεκαετίες την χώρα μας. Πλέον ελέγχουμε τον εναέριο χώρο του κράτους της Βορείου Μακεδονίας και εκπαιδεύουμε τον στρατό της, που είναι υπο τον πλήρη δικό μας έλεγχο. Το γράφω αυτό για να κατανοήσουν το μέγεθος της συμφωνίας οι άνθρωποι που την είδαν σαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Το 2018 ο Τσίπρας έβγαλε την χώρα από το μνημόνιο, ωστόσο στον χρόνο που του έμεινε δεν έδωσε χρήματα στον κόσμο προκειμένου να κατανοήσει ότι η χώρα μας δεν βρίσκεται πια στην μνημονιακή μέγγενη, και αυτό μέχρι το 2030, ότι και να κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση, το χρέος πληρώνεται από το πλεόνασμα. Το θέμα πια στην πολιτική ως προς το οικονομικό, είναι η χώρα τι θα κάνει μετά το 2030. Δεν είμαι και οικονομολόγος, αλλά δε φαίνονται και πολύ θετικά τα σημάδια.

Πάμε όμως στον Τσίπρα, που σήμερα μετά από 16 χρόνια παρουσίας στην βουλή παραιτήθηκε. Ο Τσίπρας που το 2023 είπε ότι παραμερίζει για να περάσουμε. Ο Τσίπρας που όταν ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε για πρόεδρο τον Κασσελάκη έκανε τα πάντα για να τον κατεβάσει από την θέση αυτή. Και ναι το έκανε αφού λίγα λεπτά πριν μιλήσει ο Κασσελάκης στο συνέδριο έγραψε μια ανάρτηση αμφισβήτησης που έγινε η σημαία των ανθρώπων που τελικά έμειναν σε αυτό το πολιτικό πτώμα που άφησε πίσω του. Μπορεί να έκανε πολλά και σημαντικά για την χώρα ως πρωθυπουργός, το κόμμα του όμως το διέλυσε. Έφυγαν οι αντιμνημονιακοί το 2015 και μπήκαν σε κόμματα σαν την ΛΑΕ, ΜΕΡΑ 25 και πλεύση, έφυγε η Νέα αριστερά τον Μάρτιο του 2024 και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ιδρύθηκε το κίνημα Δημοκρατίας. Μέσα από το πέρασμά του από τον ΣΥΡΙΖΑ που υποτίθεται συνέθετε πολλά κόμματα μαζί, έγιναν 7 διασπάσεις ( το 2010 δημιουργήθηκε η Δημαρ, το 2011 το σχέδιο Β, το 2015 η ΛΑΕ, το 2016 η Πλεύση Ελευθερίας, το 2018 το ΜΕΡΑ25, το 2024 η Νέα αριστερά και το κίνημα Δημοκρατίας). Τώρα διασπάται και αυτός, αν θεωρήσουμε ότι στο μέλλον θα φτιάξει κόμμα.

Ωστόσο εδώ υπάρχει η απορία, γίνονται δημοσκοπήσεις που μετρώνται τα ποσοστά δυο ανύπαρκτων κομμάτων, το ένα είναι του Τσίπρα και το άλλο της Καρυστιανού. Δεν γνωρίζω αν φτιάξουν κόμμα, αλλά κανονικά θα πρέπει να φτιαχτεί το κόμμα, να διαβάσουμε τις θέσεις και έπειτα να δούμε αν θα ακολουθήσουμε. Δεν γνωρίζω τι νόημα έχουν αυτές οι δημοσκοπήσεις, και βέβαια δε θα χρειαστεί να πω ότι καμία δημοσκόπηση δεν έπεσε μέσα ποτέ, ακόμα και αν έγινε λίγες μέρες πριν την εκλογική διαδικασία. Ο Τσίπρας λοιπόν έρχεται, όπως λέει ο ίδιος, να ακούσει την κοινωνία. Έρχεται από το παρελθόν για να σώσει το μέλλον της πατρίδας μας.

Μπορεί να το κάνει; Μόνο ως αστείο ακούγεται, και το λέω εγώ που από το 2002 μέχρι το 2023 ήμουν ένας πιστός σύμμαχος, φίλος και ενεργό στέλεχος του κόμματος του. Το λέω εγώ που τότε, που όπως λένε οι εχθροί του, έπαιζε την Ελλάδα στα ζάρια, ήμουν δίπλα του. Συμπορεύτηκα και δεν μετανιώνω για αυτό, με στεναχώρεσε όμως τότε που είπε ότι παραμερίζει, όχι γιατί έφυγε, όλα τα πράγματα στη ζωή έτσι και αλλιώς έχουν ένα τέλος, αλλά που μετά το υποτιθέμενο τέλος του έπαιξε στα ζάρια το κόμμα που τον ανέδειξε πρωθυπουργό. Διέσπασε έναν χώρο που μπορούσε να ήταν πιο συμπαγής σήμερα χωρίς τους τακτικισμούς του και τα υπόγεια παιχνίδια του. Έστειλε τον ΣΥΡΙΖΑ στα αζήτητα και τώρα τι ακριβώς θέλει; Να τον ενώσει….

Τον αγάπησα πολιτικά αλλά συγνώμη δε θα πάρω Αλέξη μου, ότι και να κάνεις. Προφανώς και έχεις το δικαίωμα να κάνεις ότι θες, δεν θα σου υποδείξω το μέλλον, στο κάλεσμά σου όμως προς τους πρώην συντρόφους σου, που είπες ότι δεν θα είμαστε αντίπαλοι και ότι ίσως σύντομα να ταξιδέψουμε πάλι μαζί σε πιο όμορφες θάλασσες, απαντάω εκ των προτέρων ΟΧΙ. Θα είμαστε αντίπαλοι, γιατί είμαστε άνθρωποι που μεγαλώσαμε με αρχές και αξίες μέσα στο κίνημα της αριστεράς. Έχεις χάσει με τους τακτικισμούς σου και με τις φωτογραφίες με την Ντόρα Μπακογιάννη και μια σειρά άλλων πολιτικών μας αντιπάλων, την αξιοπιστία σου. Ζήτησες συγνώμη από τον Βενιζέλο και τον ΓΑΠ, που δεν χρειάζεται να πω τι έλεγες για αυτούς το μακρινό 2010 και μέχρι το 2015. Έκανες μια επικίνδυνη στροφή στην πολιτική μιλώντας για πράγματα που δεν τολμώ να γράψω μιας που είναι προσωπικό κείμενο. Εσύ τα είπες τα τελευταία 2 χρόνια, που αναλώνεσαι στην ωραιότερη πολιτική σου στιγμή σε ιδρύματα και πομφόλυγα. Για εμένα δεν έχεις να προσφέρεις κάτι καινούργιο, τα χρόνια που σε ακολούθησα δε ξεχνιούνται και δεν αφαιρούνται. Και ναι και εγώ έκανα λάθη, αλλά εγώ δεν είμαι πολιτικός, είμαι πολίτης, τα λάθη τα δικά μου μπορεί να οδήγησαν σε λανθασμένες επιλογές για την ζωή μου. Τα λάθη τα δικά σου όμως οδήγησαν στην σμίκρυνση του πολιτικού χώρου που εκπροσωπούσες, και όσο και να σε συγχωρέσουμε για τα λάθη που μπορείς να έκανες στην πολιτική που αφορά την χώρα μας, την καταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ την χρεώθηκες.

Κόμματα που θα πάνε στην αξιωματική αντιπολίτευση αν δεν υπάρχουν θα δημιουργηθούν, όπως και κόμματα που θα κυβερνήσουν, το κόμμα σου όμως είναι πια πολιτικά νεκρό, είναι ένα πολιτικό πτώμα με μια όμορφη και συναισθηματική ιστορία, αν ξεκινήσουμε να μετράμε την ύπαρξή του από τα χρόνια της ΕΔΑ μέχρι την διάσπαση του 1968 και την πτώση της ΕΣΣΔ το 1989 και όσα ακολούθησαν, αλλά αυτά δεν πάυουν να ανήκουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η πολιτική του 2025 με του 2015 έχει άλλα προτάγματα τα οποία ούτε εσύ ούτε πολύ άλλοι που πέρασαν από το τιμόνι αυτής της χώρας έχουν αντιληφθεί. Αυτό προσπαθεί να βρει το 60% που απέχει από την ψήφο, και αυτό δεν πρόκειται να του το δώσεις. Στο ινστιτούτο ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου και να κατανοήσεις το σήμερα, αυτό δε γίνεται με τα εργαλεία του χθες. Είναι καλό που έφυγες, γιατί άφησες μπουκάλα αυτούς που βοήθησες να οργανώσουν το πραξικόπημα του μπουζουκτζίδικου και τους άφησες μόνους τους να πεθάνουν πολιτικά, αλλά δε νομίζω ότι μπορείς να προσφέρεις κάτι άλλο στην πολιτική ζωή του τόπου. Για μένα σήμερα έγινε η πολιτική σου κηδεία, και το κείμενο αυτό είναι ένα πολιτικό μνημόσυνο στην μνήμη ενός ανθρώπου που όντως έκανε επανάσταση το 2015, αλλά το σύστημα τον μεταμόρφωσε σε πιόνι του, που χρησιμοποιεί με έναν και μοναδικό σκοπό, να διαμελήσει περαιτέρω τον χώρο της αριστεράς, μιας ξεπερασμένης έννοιας έτσι και αλλιώς.

Επέλεξα για banner μια εικόνα από τα φοιτητικά σου χρόνια, τότε που σίγουρα σκεφτόσουν πιο αγνά πολιτικά. Aυτές είναι οι μνήμες μας…..

Loading

Discover more from ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading