Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Οι εκλογές τελείωσαν, ο στόχος επετεύχθη, τουλάχιστον από πλευράς κυβέρνησης. Πήρε την αυτοδυναμία και ανάγκασε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να παραιτηθεί. Η αλήθεια είναι πως έτσι που ήρθαν τα πράγματα ήταν μονόδρομος. Οι άνθρωποι που στήριξαν τον Τσίπρα μεταξύ αυτών και ο γραφών είναι λυπημένη με αυτή την εξέλιξη, οι αντίπαλοι είναι χαρούμενοι, γιατί πιστεύουν πως πλέον έχουμε φτάσει στην εποχή που θα φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ από το παρασκήνιο και θα μπει ο κάποιος άλλος. Η αλήθεια είναι πως η προσπάθεια τους ήταν επιτυχημένη αυτή τη φορά, αλλά όπως πάντα την δουλειά την αφήσαν στην μέση. Διαφήμισαν όλα τα κόμματα πλην του ΣΥΡΙΖΑ, πίστεψαν πως ο ΣΥΡΙΖΑ με το γνωστό παλαιό σχέδιο που έχει την υπογραφή Βορίδη, θα βρεθεί στην τρίτη θέση. Το προσπάθησαν οφείλω να το ομολογήσω, δε το κατάφεραν όμως γιατί ακόμα και σε αυτή την δυσκολη καμπή για το ιστορικό κόμμα της αριστεράς, το μοναδικό που κυβέρνησε αυτόν τον τόπο, βρέθηκαν έστω και αυτές οι ελάχιστες κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις. Για τον Τσίπρα έχω να πω πολλά, να μιλήσω για τις μνήμες, να μιλήσω για την θετική επίδραση που είχε στη ζωή μου, για την γνωριμία που είχαμε από τα χρόνια που ήταν γραμματέας της Νεολαίας Συνασπισμού, του κόμματος που είναι σφυρηλατημένο εδώ και δεκαετίες από ατσάλι.
Υπάρχουν πολλοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία αυτού του τόπου, υπάρχουν πολλοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία των κομμάτων, όλα έχουν την δική τους ιστορία, και όταν λέμε όλα εννοούμε τουλάχιστον τα 4 που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες. Η Νέα Δημοκρατία έχει την δικιά της ιδιαίτερη και σεβαστή ιστορία, το ΠΑΣΟΚ έχει την δική του ιστορία, το ΚΚΕ, που είναι το αρχαιότερο όλων, έχει την δική του ιστορία και ο Συνασπισμός βέβαια την δική του ιστορία, που δεν ξεκίνησε αυτόν τον αιώνα. Ούτε βέβαια και των υπολοίπων κομμάτων που ανέφερα ξεκίνησε αυτόν τον αιώνα. Αυτοί είναι οι αιώνιοι big-4,τα υπόλοιπα 4 κόμματα είναι οι φούσκες που ξεδιπλώνονται σε όλη αυτή την διαδρομή και κάποια στιγμή σκάνε. Είναι στιγμιαία κατορθώματα του λαού, η νίκη, η ελληνική λύση κ.τ.λ, σήμερα θα υπάρχουν και σε κάποια επόμενη βουλή θα βρεθούν εκτός.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν όχι δεν ξεκίνησε το 2004, όπως πολλοί μπορεί να πιστεύουν. Η αρχή αυτού του κόμματος βρίσκεται στο μακρινό 1968, τότε που διασπάστηκε το Κομμουνιστικό κόμμα σε ΚΚΕ εσωτερικού και ΚΚΕ ή όπως το έλεγαν υποτιμητικά το ΚΚΕ εξωτερικού. Το ΚΚΕ εκείνη την περίοδο βρισκόταν στην παρανομία, η ηγεσία του ήταν στις τότε ανατολικές χώρες. Προκειμένου να βρει μια πολιτική διέξοδο έκφρασης, το ΚΚΕ ίδρυσε την ΕΔΑ το 1951, όπου ήταν μια σύγκλιση δυνάμεων μεταξυ του ΚΚΕ και άλλων δυνάμεων της αριστεράς και του προοδευτικού χώρου, το ιδρυτικό κείμενο το υπέγραψαν το ΚΚΕ μαζί με το Σοσιαλιστικό κόμμα Ελλάδος του Ιωάννη Πασσαλίδη, που έγινε και πρόεδρος της ΕΔΑ, τον δημοκρατικό συναγερμό, το κόμμα αριστερών φιλελεύθερων, με αρχηγό τον Νόκοσμο Γρηγοριάδη και Σταμάτη Χατζήμπεη και το δημοκρατικό ριζοσπαστικό κόμμα του Μιχάλη Κύρκου, πατέρα του γνωστού Λεωνίδα Κύρκου που θα αναφέρουμε παρακάτω.
Η ΕΔΑ είχε μια λαμπρή ιστορία μέχρι την επικράτηση της δικτατορία το 1967, η ΕΔΑ έφτασε μέχρι και την αξιωματική αντιπολίτευση το 1956. Όταν οι πρόγονοι της σημερινής ΝΔ κατάλαβαν ότι υπάρχει δυαναμική να φτάσει μέχρι και την κυβέρνηση, έκαναν τις εκλογές της βίας και της νοθείας του 1961, ήταν τότε που ψήφιζαν και τα δέντρα. Η αριστερά εκείνα τα δύσκολα χρόνια άντεξε, αλλά η δικτατορία στην Ελλάδα μαζί με τα γεγονότα στην ανατολική Ευρώπη δημιούργησαν το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού. Το 1968 μέλη του γραφείου εσωτερικού του ΚΚΕ έφυγαν από το ΚΚΕ και ίδρυσαν το ΚΚΕ εσωτερικού. Εκείνη την εποχή όλα τα κόμματα ήταν παράνομα, υπήρχε δικτατορία στην Ελλάδα. Το ΚΚΕ έφτιαξε παράνομες αντιστασιακές οργανώσεις μέσα στην χώρα προκειμένου να ζητήσει αυτό που σήμερα φαντάζει ως ευκόλος εννοούμενο, δημοκρατια και νομιμοποίηση του κόμματος του. Το ίδιο ζήταγε και το ΚΚΕ εσωτερικού, όπου έφτιαξε τον Ρήγα Φεραίο και το Π.Α.Μ. Τα γεγονότα λίγο πολύ γνωστά. Η δικτατορία έφυγε το 1974 λόγω του Κυπριακού, κατά κύριο λόγο, έγιναν οι πρώτες εκλογές, αυτές του 1974, όπου έφεραν την ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην εξουσία. Στις εκλογές εκείνες το ΚΚΕ, το ΚΚΕ εσωτερικού και η ΕΔΑ κατέβηκαν μαζί σε έναν σχηματισμό που ονομαζόταν ενωμένη αριστερά, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν το ενωμένο αυτό κόμμα της αριστεράς να πάρει 464.787 ψήφους και 9,47% και 8 βουλευτές. Μπήκε μεν στην βουλή αλλά τελευταίο.
Το 1977 η συμμαχία των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων όπου ήταν το ΚΚΕ εσωτερικού η ΕΔΑ και άλλα κόμματα της αριστεράς, όπως η Σοσιαλιστική πορεία του Νίκου Κωνσταντόπουλου, η Σοσιαλιστική πρωτοβουλία του Μαγκάκη και η χριστιανική δημοκρατία του Ψαρουδάκη, κατάφεραν και έβγαλαν μόλις δυο βουλευτές, ο ένας ήταν ο Ηλίας Ηλιού της ΕΔΑ και ο άλλος ο Λεωνίδας Κύρκος του ΚΚΕ εσωτερικού.
Το 1981 το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου θα έβγαινε για πρώτη φορά κυβέρνηση, το ΚΚΕ εσωτερικού θα έμενε εκτός βουλής με 1,35%.
Το 1985 ο Ανδρέας θα ξαναέβγαινε στην εξουσία και το ΚΚΕ εσωτερικού θα έβγαζε έναν βουλευτή με μόλις 1,84%.
Η ίδρυση του Συνασπισμού
Ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου δημιουργήθηκε ως εκλογική συμμαχία πριν τις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 1989, έχοντας ως κύριους εταίρους τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της Αριστεράς: το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και την Ελληνική Αριστερά, μετεξέλιξη του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού.
Την εποχή εκείνη κατέρρεε ο υπαρκτός σοσιαλισμός ενώ τα στελέχη των δυο κομμάτων βρίσκονταν σε επαφές ήδη από το 1988, όπου δόθηκε στη δημοσιότητα και το «Κοινό πόρισμα Κ.Κ.Ε-Ε.ΑΡ», το οποίο αποτελούσε την πολιτική πλατφόρμα συγκρότησης του Συνασπισμού. Στο Συνασπισμό προσχώρησαν επίσης η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά του Ανδρέα Λεντάκη, το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού του Μπάμπη Πρωτοπαπά και προσωπικότητες από το ΠΑΣΟΚ και το Κέντρο όπως ο Μανόλης Δρεττάκης και ο Στάθης Παναγούλης. Τον Απρίλιο του 1989 συγκροτήθηκαν τα όργανα του κόμματος, με τον Χαρίλαο Φλωράκη να αναλαμβάνει τη θέση του προέδρου και τον Λεωνίδα Κύρκο τη θέση του γραμματέα του κόμματος.
Στις εκλογές του 1989 ο Συνασπισμός πήρε την 3η θέση εκλέγοντας, ω τι τραγική ειρωνεία, με απλή αναλογική, 28 βουλευτές, έχοντας το ποσοστό του 13,1%. Μετεκλογικά το κοινό κόμμα του ΕΑΡ-ΚΚΕ, συμφώνησε με την Νέα Δημοκρατία, να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με αυτή, αλλά ο πρωθυπουργός να μην είναι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Έτσι, σχηματίστηκε η κυβέρνηση συνεργασίας, με πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζαννετάκη.
Ο Συνασπισμός αποτέλεσε το πρώτο αριστερό κόμμα στην Ελλάδα που συμμετείχε στην κυβέρνηση και συνεπώς στην διακυβέρνηση της χώρας.
Ο Συνασπισμός μετείχε και στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989, αλλά τα ποσοστά του έπεσαν στο 10,97% και εξέλεξε 21 βουλευτές. Η πτώση των ποσοστών του οφείλεται κατά πολλούς στην κυβερνητική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Λόγω της εκ νέου αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης, συμμετείχε και πάλι σε κυβέρνηση, αυτή τη φορά στην οικουμενική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον οικονομολόγο και πρώην Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Ξενοφώντα Ζολώτα.
Λίγες ημέρες μετά από εκείνες τις εκλογές μέλη της ΚΝΕ και μερικά μέλη του ΚΚΕ αποχώρησαν από το κόμμα. Τα μέλη της ΚΝΕ δημιούργησαν την ΚΝΕ-ΝΑΡ, που μετεξελίχθηκε σε ΝΑΡ, κόμμα που σήμερα συμμετέχει στην ανταρσύα.
Ο Συνασπισμός συμμετείχε και στις εκλογές του Απριλίου του 1990, αλλά η πτωτική πορεία των ποσοστών του κόμματος συνέχισε. Έλαβε το 10,28% των ψήφων και εξέλεξε 19 βουλευτές. Μετά από πρόταση του Φλωράκη και με τη σύμφωνη γνώμη του Κύρκου, πρόεδρος εξελέγη το Μάρτιο του 1990 η Μαρία Δαμανάκη.
Η Δαμανάκη ανέλαβε τον συνασπισμό και περίπου 1 χρόνο μετά την ανάληψη της προεδρίας αποχώρησε το ΚΚΕ από το κόμμα. Η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού προκάλεσε την ουσιαστική διάλυση του συνασπισμού των δυο κομμάτων και δημιούργησε αυτό το ένα και ενιαίο κόμμα το 1992 με πρόεδρο τη Μαρία Δαμανάκη.
Το 1993 ο Συνασπισμός έμεινε εκτός βουλής με 2,94%. Θυμάμαι καλά εκείνο το πικρό ποτήρι που δεν το ήπια, γιατί ήμουν σε ηλικία μόλις 10 ετών, αλλά έβλεπα όλους τους συγγενείς και φίλους του κόμματος την πικρία τους. Ο Συνασπισμός έμεινε εκτός βουλής και αναγκάστηκε να αλλάξει ηγεσία. Την ηγεσία την ανέλαβε ο κυρ Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο οποίος κράτησε ζωντανό το κόμμα μέχρι και την εποχή που παρέδωσε ποια ένα άλλο κόμμα βέβαια στον Αλέκο Αλαβάνο.
Τα ποσοστά ήταν πάντα μικρά, αλλά έκτοτε ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και ο μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ δεν έφυγε ποτέ από την βουλή. Το 1996 πήρε 5,12%. Το 2000 πήρε 3,2 %. Το 2004 πήρε με την δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ το 3,26%. Ναι από αυτό το ποσοστό ξεκίνησε το 2004 ο ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι τότε είχε πρόεδρο τον κυρ Νίκο.
Το 2001 ο γράφων έγινε μέλος της νεολαίας του Συνασπισμού, και ο πρώτος γραμματέας που γνώρισε ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν είχα προβλέψει κάτι, αλλά έβλεπα ότι ο Αλέξης ήταν ένα δυναμικό άτομο, που είχε ελπίδα να προχωρήσει το κόμμα αυτό ένα βήμα πιο μπροστά και το έκανε.
Το 2004 ανέλαβε τα ηνία ο Αλέκος Αλαβάνος, τα ποσοστά περίπου στα ίδια επίπεδα, αφού το 2007 το κόμμα Αλαβάνου πήρε 5,04% και το 2009 που ανέλαβε ο Τσίπρας το ποσοστό έφτασε στο 4,6% . Ο Αλέξης είχε πάρει το 2006 το υψηλότερο ποσοστό που είχε πάρει κόμμα της αριστεράς για τον Δήμο Αθηναίων.
Ο Τσίπρας άγγιξε το ποσοστό του 10,51% και τότε πραγματικά διείσδυσε στον χώρο της νεολαίας και της αριστεράς. Το απίστευτο εκείνο ποσοστό οδήγησε τον Τσίπρα στην προεδρία. Το πρόβλημα βέβαια του Συνασπισμού ήταν πάντοτε αυτό που εμφανίζεται και σήμερα, είναι αυτό που ονομάζονται τάσεις.
Ο Τσίπρας το 2006 ήταν 32 ετών, όταν ο Αλαβάνος τον πρότεινε για υποψήφιο δήμαρχο κάποια μέλη του τότε Συνασπισμου και συγκεκριμένα αυτοί που ανήκαν στην ανανεωτική τάση, διεφώνησαν, και ζητούσαν την υποψηφιότητα Παπαγιαννάκη, ο Τσίπρας εκείνη την εποχή όσο απίστευτο και αν ακούγεται ανήκε στην τάση που αργότερα έφτιαξε τη Λαϊκή ενότητα. Επικράτησε ευτυχώς η πρόταση Αλαβάνου και κάπως έτσι δόθηκε η κηροζίνη για να αναλάβει την προεδρία του Συνασπισμού το 2008, του ΣΥΝ που διαλύθηκε το 2013 και συγχωνεύθηκε με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Το 2012 εντωμεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, και στις δυο εκλογές, δηλαδή και τον Μάϊο 16,79% και τον Ιούνιο (26,89%).
Επί Τσίπρα πήγαμε από το 4,6% στο 26,89% και στο 36,34% του 2015 και στο 35,46% του Σεπτεμβρίου. Η αριστερά κυβερνούσε για πρώτη φορά, έκανε πολλά λάθη, και τα πλήρωσε αλλά θα ήθελα να ξεκινήσω με τα θετικά. Έφυγε από την ουτοπία με τρόπο που μόνο ένας Τσίπρας μπορούσε να το κάνει, υπέγραψε μνημόνιο και το 2018 μας έβγαλε από το μνημόνιο. Το ΠΑΣΟΚ που το 2009 πήρε 43% έκτοτε ψάχνει την ψήφο του. Γνωρίζετε τον λόγο; Όποιος δεν τον γνωρίζει να ψάξει πως τα λεφτά που υπήρχαν έγιναν Καστελόριζο.
Ο Τσίπρας με πολύ πόνο και μόχθο το 2018 μας οδήγησε εκεί που κανένας από τους προηγούμενους δεν μπορούσε να φτάσει, στην έξοδο. Το ματωμένο πλεόνασμα έδωσε το αβαντάζ στην επόμενη κυβέρνηση, δηλαδή αυτή που επανεκλέχθηκε τον Ιούνιο του 2023, να κάνει την δική της οικονομική πολιτική. Για πόσο θα αντέξουν αυτά τα 50 δις δεν γνωρίζω, ξέρω όμως πως εαν συνεχίζουμε έτσι σύντομα από κάποιο νησί της χώρας η παρούσα κυβέρνηση θα ανκοινώνει τα νέα μνημόνια, και ξέρω πως τα ΜΜΕ θα κατηγορούν τον Τσίπρα για αυτό και ας μην είναι ούτε σκιώδης πρωθυπουργός, ως πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Φτάσαμε στις εκλογές του Ιουνίου το 17,68%, σε σχέση βέβαια με το 31,53% του 2019 το ποσοστό αυτό είναι μικρό, αλλά το σχέδιο για την 3η θέση δε πέτυχε.
Ωστόσο εμάς δεν μας ενδιαφέρει ούτε τι σκέφτονται, ούτε πως πράττουν οι δεξιοί, ο καθένας κοιτάει τα του οίκου του. Το εαν έκανα μια μικρή αναδρομή στα ποσοστά, το έκανα για έναν και μοναδικό λόγο, εμείς στην ιστορία μας έχουμε αντέξει και εκτός βουλής, εσείς της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ θα αντέξετε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Θα το μάθουμε όταν έρθει η ώρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δομικό πρόβλημα, πάσχει από το φαινόμενο της κομματικής γραφειοκρατίας. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί μέσα που μιλάνε για την εργατική τάξη και δεν έχουν ούτε ένα ένσημο, εντάξει για να μην γίνω και κακός, το έχουν και άλλα κόμματα αυτό. Τα επαγγελματικά στελέχη των κομμάτων πάντως είναι και ο ίδιος τους ο θάνατος. Απομονωμένοι μέσα σε κτίρια σε σαπισμένες κομματικές δομές προσπαθούν να μιλήσουν για την κοινωνία χωρίς να ανήκουν οι άνθρωποι σε αυτήν. Ο Τσίπρας μόνος του μιλολυσε στον λαό και αυτοί κοιμόντουσαν. Πριν τις εκλογές του Μαΐου του 2023, που προσπαθώ εδώ και καιρό να της εξηγήσω με την λογική και όχι με το συναίσθημα, σε όλες τις κομματικές εκδηλώσεις αλλά και στις δημόσιες τοποθετήσεις άκουγες μια φράση η οποία πραγματικά δεν είχε καμία λογική. Ξεκινάμε από το 32% και βλέπουμε έλεγαν όλοι. Το 32% ήταν το ποσοστό του 2019.
Παιδιά οι ψηφοφόροι δεν είναι στο τσεπάκι κανενός. Ουτε και αυτό το 16,78% είναι στο τσεπάκι μας, ούτε και το 40,73% που πήρε η ΝΔ είναι στο τσεπάκι του κυβερνώντος κόμματος, το 40,73% μπορεί εύκολα να γίνει 4,73% και το 16,78% να γίνει 0,78% και βέβαια να είναι και ακόμα μεγαλύτερα σε μια επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Δεν υπάρχουν ποσοστά στην τσέπη,γιατί αν π.χ ο ΓΑΠ μετά το 2009 έλεγε το ίδιο, και ίσχυε κιόλας, το ΠΑΣΟΚ ακόμα κυβέρνηση θα ήταν. Αυτοί που έδωσαν 40,73% στη ΝΔ είχαν δώσει και το 35,46% στον ΣΥΡΙΖΑ, είχαν δώσει και το 43% στο ΠΑΣΟΚ και όλα τα ποσοστά της μεταπολίτευσης. Οι ίδιοι ψηφοφόροι ήταν. Αυτή η φράση δυστυχώς δημιούργησε αποστροφή, πολύς κόσμος θεώρησε ότι τους υποτιμάνε με την φράση ξεκινάμε από το 32% και βλέπουμε. Ήταν τεράστιο επικοινωνιακό λάθος. Ο Μητσοτάκης ακόμα και μετά την ανακοίνωση των exit poll δεν έδειξε την αισιοδοξία του, που θα έπρεπε να την έχει. Έχει επικοινωνιολόγους και ξέρει ποιες φράσεις δείχνουν ότι υποτιμάει τον κόσμο.
Οι γραφειοκράτες λοιπόν εφησυχάστηκαν με την μεγάλη νίκη που θα ερχόταν, 32 % έχουμε σου λεει, θα σπρώξει και λίγο ο πρόεδρος δεν θα φτάσουμε στο 35%, κτ.λ, δε χρειάζεται να ολοκληρώσω την σκέψη μου. Αυτοί οι γραφειοκράτες ήταν που κλείναν τις πόρτες στους ανθρώπους που ήθελαν να συμμετάσχουν στο εγχείρημα, που ονομαζόταν ΣΥΡΙΖΑ. Να θυμίσω απλά την περίπτωση που ονομάζεται ΠΑΣΠ Ασοεε, όπου δεν τους δέχτηκαν γιατί δεν ήθελαν να ενταχθούν στην πολύ μικρή φοιτητική οργάνωση που ονομάζεται Δίκτυο.
Μεγάλο λάθος επίσης αποδείχθηκε και η απλή αναλογική, εαν ψάξετε σε αυτό το site άρθρα από την εποχή της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, θα βλέπατε ότι με τα επιχειρήματα που βάζαμε υποδεικνύαμε τους κινδύνους. Δεν είμαστε κατά των συνεργασιών, έτσι και αλλιώς η κυβέρνηση του 2015 ήταν αποτέλεσμα συνεργασιών. Είμαστε κατά του να αναλώνεις τον προεκλογικό σου αγώνα στο να βρίσκεις συνεργάτες για την επόμενη μέρα. Η Απλή αναλογική είναι το ιδανικότερο εκλογικό σύστημα, αλλά είτε μας αρέσει είτε όχι δυστυχώς δεν είναι για την Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στα πρόθυρα της εξόδου από την βουλή γιατί συνεργάστηκε με τη ΝΔ. Το ΛΑ.Ο.Σ διαλύθηκε μετά τη συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, η ΔΗΜΑΡ το ίδιο, οι ΑΝΕΛ το ίδιο. Κανένας μικρός δεν πάει να συνεργαστεί με τον μεγάλο, την ώρα ειδικά που γνωρίζει ότι ο μεγάλος θα τον κατασπαράξει. Το ΚΚΕ δεν υπήρχε περίπτωση να πει ναι, το ΠΑΣΟΚ ήξερε πως αν έλεγε ναι θα υπέγραφε το κηδειόχαρτό του και το ΜΕΡΑ25 ήταν μια από τις φούσκες, που ήρθε να μας μιλήσει για την Δήμητρα. Ο κόσμος δεν κατάλαβε τι ήθελε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και για αυτό από το 2016 που θεσπίστηκε η απλή αναλογική ήμουν στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Η απλή αναλογική κάηκε, αλλά μαζί του πήρε και τον εμπνευστή της. Ελπίζω αν τυχόν ξαναβρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ή τελοσπάντων κάποιο ανάλογο αριστερό κόμμα, να μην πέσει πάλι στη λόμπα. Εμένα μου έμεινε η ικανοποίηση πάντως μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα λαθών ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε, θα το χω να το λεω όπως λένε οι παλαίμαχοι για τα κατορθώματάτα τους όταν ήταν ενεργοί. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2019 ανήκει δυστυχώς στην κατηγορία παλαίμαχοι. Ακούω ονόματα των ονομάτων, από αυτά που γνωρίζω μόνο ο Πολάκης κάνει, αλλά για να συνεχίσω να ασχολούμαι με το συγκεκριμένο κόμμα θέλω να γνωρίσω κάποιον που δεν γνωρζω, έναν Τσίπρα του 2008 ή καλύτερα του 2012, που δεν τον γνωρίζει κανείς. Έναν νέο λίγο πάνω απο 30 ετών που θα έρθει με τη βέσπα του στη Κουμουνδούρου και θα κατακτήσει ξανά την κορυφή της εμπιστοσύνης, αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να απαλχθούμε από τα βαρίδια, καιρός είναι αυτό που δεν κατάφερε ο Τσίπρας να το καταφέρει ο επόμενος.
Την ώρα που γράφω τον λήβελό μου γνωρίζω πως οι ομπρέλες, οι καρέκλες και τα τραπέζια συνεδριάζουν για το μέλλον. Εγώ όμως ονειρεύομαι χωρίς αυτούς, γιατί όπως έλεγε και ένα παλαιό άσμα, φόβαμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα.
